Το εναρκτήριο λάκτισμα του «Φεστιβάλ της Άνοιξης», στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών στις εκλογικού συνειρμού «7 του Μάρτη», περιελάμβανε τρεις ισόκυρες υποσχέσεις για το καλλιεργημένο κοινό. Την επί σκηνής ανάπτυξη της Φιλαρμονικής Ορχήστρας του Λονδίνου και την πλαισίωσή της από δύο δυναμικές καλλιτεχνικές προσωπικότητες της νεότερης εποχής. Ο λόγος, εν πρώτοις, για τον Εσθονοαμερικανό αρχιμουσικό Paavo Järvi, μαέστρο που είχαμε καταγράψει θαυμαστικά ήδη από τη ραδιοφωνική αναμετάδοση ενός διαφωτιστικού κύκλου συμφωνιών του Μπετόβεν, τέκνο του Neeme, συντελεστή μιας τεράστιας δισκογραφίας, και αδελφό του ισχυρά αξιομνημόνευτου Kristjan, αμφοτέρων ομοτέχνων του. Αλλά επίσης και για τον 29χρονο πιανίστα Alexandre Kantorow, πρώτο μεν Γάλλο νικητή του Διαγωνισμού Τσαϊκόφσκι τής Μόσχας (2019), αλλά πνευματικό τέκνο, όπως και ο φιλοξενούμενος μαέστρος μιας πρώην σοβιετικής πολιτιστικής επικράτειας, που εξακολουθεί να αποδίδει σημαντικούς της μουσικής.
Αμήχανα και ασύνδετα
Μολαταύτα, η πολυτελής επιστράτευση των τριών, που κατέλαβε ολόκληρο το πρώτο μέρος της αθηναϊκής τους εμφάνισης με το σπανίως επιλεγόμενο για συναυλίες 2ο από τα 3 κοντσέρτα για πιάνο και ορχήστρα του P.I.Tchaikovsky, δεν μας έπεισε για το παραμελημένο αυτό «αποπαίδι» του συνθέτη του. Η διθυραμβικά ρηχή είσοδός του δεν αποδεικνύεται ικανή να αιχμαλωτίσει τον -συγκεκριμένο- ακροατή, έστω και αν, όπως κατεξοχήν στο δημοφιλές 1ο, ο Τσαϊκόφσκι (εν προκειμένω χωρίς τις καλοπροαίρετες συντμήσεις του Al.Siloti) αναπτύσσει με ενδιαφέροντα τρόπο το αφήγημά του, που βρίσκει δικαίωση όχι τόσο στην καταιγιστική δεξιοτεχνία της έναρξης, αλλά στην πορεία μετάπτωσης του μεγάλου α´ μέρους σε λυρικότερες ατραπούς, βραχύβιες κι αυτές. Για έναν συνθέτη με παροιμιώδες μελωδικό χάρισμα, η έλλειψη έμπνευσης, ακόμη και σε πείσμα ενός πιανισμού τόσο βιωμένης και ισορροπημένης φραστικής αντίληψης και κυριαρχίας στη δυναμική, όπως εν προκειμένω, απαίτησε τη χαρισματική υπηρέτηση της καντέντσας, προκειμένου να καταγραφεί αποτύπωμα μεγέθους αυτού του μαστοδοντικού έργου, με την ορχηστρική επάνοδο του αρχικού θέματος να επισφραγίζει, στην αντίληψή μας, μιαν έλλειψη βάθους που δεν χαρακτηρίζει τον μεγάλο Τσαϊκόφσκι. Ακόμη και η μεταμόρφωση σε «τριπλό κοντσέρτο» στο μεσαίο μέρος δεν αναίρεσε την αίσθηση έργου αμήχανου και ασύνδετου, με συνέπεια, όπως και στην καταληκτική κίνηση, ο βιωματικός αντίκτυπος της μουσικής, αν όχι απών, να αποβαίνει καθυστερημένος και πάντως σημειακός.
Στη 2η συμφωνία του Σιμπέλιους
Αναμέναμε, λοιπόν, ως λύτρωση την ανάκρουση, μετά το διάλειμμα, της εν πάσει αδιαμφισβήτητης 2ης συμφωνίας του Jean Sibelius, προσδοκία που δυστυχώς συστηματικά και εξαρχής υπονόμευσε η παρεμβατικότητα του Γέρβι στην οριζόντια και κάθετη δομή και ροή της θείας αυτής μουσικής. Μια συνεχής αγωγική διακύμανση και η συστηματική ρηγμάτωση της μεγάλης γραμμής χάριν στιγμιαίων στίξεων και παροξυσμών, αγνοώντας το κοινό μυστικό ανάδειξης ενός παρόμοιου αριστουργήματος, δηλαδή τη σταδιακή αφηγηματική μορφοποίηση ενός λυτρωτικού συμφωνικού προορισμού. Έτσι «χάθηκαν» τα εναρκτήρια συνωμοτικά pizzicati, αλλά και η οραματική καμπή του αργού μέρους, ενώ υπονομεύθηκε η κυοφορία της τελικής «αποθέωσης», θυσία στην οπτική παράθεσης μικροπυρήνων σημειακής έμφασης, εισάγοντας μια banalité ασύμπτωτη με το ιδεαλιστικό διαμέτρημα ενός «ατελεύτητου» φινάλε...
