Ο κ. Θεοδωρικάκος παρενέβη για να ενημερώσει τους πολίτες ότι βρίσκεται σε εντατικές διαβουλεύσεις με τη βιομηχανία τροφίμων και τα σούπερ μάρκετ για την επίτευξη «εθνικής συμφωνίας» μείωσης τιμών. Μας είπε δε πως αν δεν επιτευχθεί συμφωνία, θα προχωρήσει σε δίμηνη παράταση του μέτρου που ψήφισε η κυβέρνηση για να αντιμετωπίσει το νέο κύμα ακρίβειας τον Μάρτιο και αφορά το πλαφόν στο περιθώριο κέρδους. Για ποιο λόγο παρενέβη τώρα ο υπουργός; Επειδή, σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ για τον πληθωρισμό Μαΐου 2026, κάθε μέτρο της κυβέρνησης για αντιμετώπιση της ακρίβειας και της αισχροκέρδειας απέτυχε για άλλη μια φορά παταγωδώς.
Ο ετήσιος πληθωρισμός διαμορφώθηκε τον Μάιο στο 5,2%, υπερδιπλάσιος από το 2,5% που είχε καταγραφεί τον Μάιο του 2025, αποδεικνύοντας ότι το κύμα ακρίβειας όχι μόνο δεν υποχωρεί αλλά επανέρχεται με μεγαλύτερη ένταση. Παράλληλα, οι προκαταρκτικές εκτιμήσεις της Eurostat είχαν ήδη δείξει ότι η Ελλάδα κινείται στο 5%, σημαντικά υψηλότερα από τον μέσο όρο της Ευρωζώνης που βρίσκεται στο 3,2%.
Βαθιά κοινωνικό πρόβλημα
Το πρόβλημα δεν είναι απλώς στατιστικό. Είναι βαθιά κοινωνικό. Οι αυξήσεις καταγράφονται ακριβώς στις κατηγορίες που καθορίζουν την καθημερινότητα των πολιτών. Τρόφιμα, στέγαση, μεταφορές, εστίαση...Αρκεί ένα απλό παράδειγμα για να γίνει αντιληπτό το μέγεθος της επιβάρυνσης:
* Ένα νοικοκυριό που πλήρωνε το 2025 700 ευρώ ενοίκιο χρειάζεται σήμερα 780 ευρώ για το ίδιο ακίνητο.
* Ένας εργαζόμενος που δαπανούσε 250 ευρώ τον μήνα για μετακινήσεις και καύσιμα βλέπει το κόστος να προσεγγίζει τα 279 ευρώ.
* Μια οικογένεια που ξόδευε 600 ευρώ τον μήνα για τρόφιμα χρειάζεται πλέον πάνω από 620 ευρώ για το ίδιο καλάθι αγορών.
Οι αυξήσεις αυτές δεν είναι θεωρητικές. Είναι χρήματα που λείπουν από νοικοκυριά και επιχειρήσεις.
Τραγική η σύγκριση με το 2020
Με βάση τα ίδια στοιχεία, η σύγκριση με το κόστος ζωής το 2020 είναι τραγική.
* Για μια οικογένεια που ξόδευε 600 ευρώ τον μήνα σε τρόφιμα το κόστος σήμερα είναι 822 ευρώ.
* Ένα ενοίκιο 700 ευρώ σήμερα έχει διαμορφωθεί στα 976 ευρώ.
* Δαπάνη για μεταφορές ύψους 250 ευρώ σήμερα αντιστοιχεί σε 335 ευρώ.
Από σύνολο 1.550 ευρώ τον μήνα το 2020, το 2026 έχουμε φτάσει στα 2.133 ευρώ! Από την άλλη, οικογενειακό εισόδημα (έστω μισθωτών) ύψους 1.550 ευρώ τον μήνα το 2020 σήμερα κυμαίνεται στα 2.000 ευρώ (αν δεχθούμε ότι ο μέσος μισθός έχει αυξηθεί έκτοτε κατά 30%). Αποδεικνύεται λοιπόν ότι η αγοραστική δύναμη των μισθωτών και των συνταξιούχων συνεχίζει να συρρικνώνεται. Στην παραπάνω εξίσωση δεν συμπεριλαμβάνονται κόστη ενέργειας, δαπάνες για την Υγεία, την εκπαίδευση ή την αναψυχή...
Η ακρίβεια συμπιέζει ταυτόχρονα προσφορά και ζήτηση
Όπως αναφέραμε ήδη, οι επιπτώσεις δεν περιορίζονται στα νοικοκυριά. Οι μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις βρίσκονται επίσης αντιμέτωπες με υψηλότερο ενεργειακό κόστος, αυξημένα ενοίκια, ακριβότερες μεταφορές, αλλά και μειωμένη καταναλωτική δυνατότητα των πελατών τους. Το αποτέλεσμα είναι ένας φαύλος κύκλος, όπου η ακρίβεια συμπιέζει ταυτόχρονα και την προσφορά και τη ζήτηση. Η κυβέρνηση επιμένει να παρουσιάζει επιμέρους δείκτες ανάπτυξης ως απόδειξη επιτυχίας της οικονομικής πολιτικής. Ωστόσο, για τον μέσο πολίτη η οικονομία δεν μετριέται με ποσοστά του ΑΕΠ αλλά με το αν φτάνει ο μισθός μέχρι το τέλος του μήνα. Και τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ δείχνουν ότι ολοένα και περισσότεροι δυσκολεύονται να τα βγάλουν πέρα.
Η νέα άνοδος του πληθωρισμού δεν είναι απλώς ένας αριθμός. Είναι η απόδειξη ότι η μάχη κατά της ακρίβειας έχει χαθεί σε βάρος της κοινωνικής πλειονότητας. Η Ελλάδα εξακολουθεί να συγκαταλέγεται στις οικονομίες με τις ισχυρότερες πληθωριστικές πιέσεις στην Ευρώπη. Όσο η οικονομική πολιτική αδυνατεί να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά το κόστος στέγασης, την ενεργειακή επιβάρυνση και τις συνεχείς ανατιμήσεις στα βασικά αγαθά, τα νοικοκυριά και οι επιχειρήσεις θα συνεχίσουν να πληρώνουν το τίμημα μιας ανάπτυξης που δεν μεταφράζεται σε πραγματική ευημερία.
