Εφτά ηθοποιοί συναντιούνται στη Βίλα Ζωγράφου, κέντρο του ΝΠΔΔ Πολιτισμού και Αθλητισμού του Δήμου Ζωγράφου, και δραματοποιούν ιστορίες συγγραφέων εμπνευσμένες από τις μέρες του αναγκαστικού περιορισμού μας, σε μια θεατρική άσκηση καραντίνας, προσφέροντας μια ανάσα παρηγοριάς στις δύσκολες συνθήκες που βιώνουμε. Ιστορίες του Μάρτη και του Απρίλη που μεταμορφώνονται εδώ σε θεατρικές αφηγήσεις, σε σκηνοθετική επιμέλεια της Ρουμπίνης Μοσχοχωρίτη. Μεταφέρω από τα προλεγόμενα της λόγιας σκηνοθέτιδας στο «πρόγραμμα» της παράστασης, χωρίς να χρειάζεται, πιστεύω, να προσθέσω κάτι περισσότερο, μια και αντιπροσωπεύουν το κοινό αίσθημα όλων μας:
«Οι ήρωες της παράστασης είναι άνθρωποι καθημερινοί, που περνούν τις μέρες τους έγκλειστοι παρέα με τις ιστορίες τους και με τον εαυτό τους. Μεταφέρουν τους καημούς τους, ζουν τις δυσκολίες τους, αντιμετωπίζουν με χιούμορ ή αυτοσαρκασμό την κατάσταση, θυμώνουν, ερωτεύονται, συγχωρούν, γιατρεύονται. Κάπου εκεί ίσως μπορούμε να αναγνωρίσουμε κάτι από τη δική μας ιστορία, από τις ιστορίες ανθρώπων της διπλανής πόρτας, που είναι οι δικοί μας άνθρωποι, είμαστε τελικά εμείς».
Έτσι η γυναίκα που μέσα στην καραντίνα κακοποιείται από τον σύζυγό της, παίρνει σκυλί, γατί, παιδί και τον εγκαταλείπει, «συναντιέται» με τη νεαρή Ζαφείρα ή Ζάφα, πρώην πρεζόνι της Ομόνοιας, που της δίνεται απροσδόκητα η ευκαιρία μέσα στην καραντίνα να γνωρίσει την ανιψιά της που έως τότε δεν της επέτρεπαν να δει. «Συναντιέται» με τον μοναχικό μπαλκονάτο τύπο που πεθαίνει για ένα ποτάκι και παρεούλα. Με τον φοβισμένο πενηντάρη που απολυμαίνει τα πάντα εκτός από τη μοναξιά του. Με τη γηραιά μεγαλοαστή κυρία που απαξιώνει τη σύγχρονη Αθήνα, αλλά το χέρι μέσα στο ασθενοφόρο τής το κρατάει η Αφγανή νοικάρισσά της. Με τον ηλικιωμένο που γεφυρώνει τα μπαλκόνια... με μια σιδερώστρα ρούχων και καλεί σε γεύμα τη συνομήλική του μοναχική γειτόνισσα. Με μόνη λυπητερή ιστορία αυτή του ποδοσφαιρόφιλου παππού στο χτυπημένο Μπέργκαμο της Ιταλίας, που μυεί τον εγγονό του στα μυστικά της μπάλας, αλλά δεν προφταίνει να τον καμαρώσει άσο της Αταλάντα.
Και οι επτά μονόλογοι σε επιμέλεια της Σοφίας Αδαμίδου, άμεσα και απλά σκηνοθετημένοι από τη Ρουμπίνη Μοσχοχωρίτη ως καθημερινά μικρά, συμπυκνωμένα δρώμενα, σε άρτια βιντεοσκηνοθεσία του Στέφανου Κοσμίδη, γίνονται θεατρικά «διαμαντάκια»: «Ο Θεός και ο γείτονας» της Όλγας Μοσχοχωρίτου, με την Αλεξάνδρα Παντελάκη. «Ζαφείρα ή Ζάφα» της Κατερίνας Βέρδη με τη Σοφία Πανάγου. «Μπέργκαμο» του Κώστα Ποντικόπουλου με τον Δημήτρη Καραβιώτη. «Μια ώρα από τη ζωή του Κλεάνθη Ντενίση» του Αγγελή Καναπίτσα με τον Θανάση Κουρλαμπά. «Τι βλέπουν τα κιάλια» του Γιώργου Χρυσοβιτσιώτη με τον Τάσο Σωτηράκη. «Απαγόρευση κυκλοφορίας» της Κατερίνας Ανωγιαννάκη με τη Θεοδώρα Σιάρκου. «Σπάω την καραντίνα, έτσι;» του Σάκη Σερέφα με τη Γιάννα Σταυράκη. Όλοι οι ηθοποιοί είναι έξοχοι, δίνονται ολόψυχα στους ρόλους. Ιδιαίτερα ξεχώρισα τον Θανάση Κουρλαμπά, την Αλεξάνδρα Παντελάκη και τη Γιάννα Σταυράκη. Ωραία πρωτότυπη μουσική του Θεόδωρου Λεμπέση, επιμέλεια σκηνογραφίας, κοστουμιών της Μαρίας Παπαδοπούλου.
