Το σημείωμα της προηγούμενης Κυριακής ήταν αφιερωμένο στο έργο “Η ανθολογία του Σπουν Ρίβερ”, του Αμερικανού Edgar Lee Masters (1915), γραμμένη σε λυρικό πεζό λόγο ποίηση.
Το έργο του Masters είναι ένα άτυπο έπος με λαμπρά σπαράγματα λυρισμού, χωρισμένο σε τέσσερα “άσματα” ή σκηνές στη θεατρική του εκδοχή. Ο συγγραφέας βρίσκει την ευκαιρία να κατεδαφίσει ένα προς ένα όλα τα οχυρά της εξουσίας καταδυνάστευσης του ανθρώπου από άνθρωπο: την υποκριτική συζυγική ζωή, το καταπιεστικό οικογενειακό περιβάλλον, το διεφθαρμένο δικαστικό σύστημα, το σαθρό οικοδόμημα της πουριτανικής Εκκλησίας, τη διαβρωμένη από τα καθιερωμένα συμφέροντα δημοσιογραφία, το ψεύδος του “αμερικανικού ονείρου”, το ναυάγιο των ανθρωπίνων σχέσεων μέσα στον απάνθρωπο καπιταλισμό.
Η δραματουργική επεξεργασία της Δήμητρας Κονδυλάκη και του Κωνσταντίνου Τζήκα είναι μια ανάπλαση δημιουργική, “μπολιασμένη” με δικά τους κείμενα που δένουν αρμονικά, όπως ο λόγος του “Κομπέρ”, ένα πρόσωπο επινοημένο από τους Έλληνες διασκευαστές, που χρησιμεύει ως άξονας της δράσης, τοποθετημένης από τους ίδιους σε ένα “μιούζικ χολ” της δεκαετίας του 1950. Και μικρά στοχαστικά ποιήματα ή σύντομα λυρικά τραγούδια, συνδετικά των σκηνών και κυρίως αντιστικτικά, με τη μουσική έννοια του όρου, της αίσθησης φθοράς και ματαιότητας, που γεννούν οι βιβλικοί τόνοι στον ήδη βαρύ από “θετικό” λογισμό νου του συγχρόνου ανθρώπου της Δύσης.
Αλλά το πράγμα δεν μένει εδώ ευτυχώς, δεν πρόκειται για δοκίμιο κοινωνιολογίας, αλλά για ένα ποίημα που αναπτύσσεται σε θέατρο, με συνέπεια ομόκεντρων κύκλων.
Υπάρχει κάτι ακόμα που πρέπει να επισημάνουμε: το έργο αρδεύει από το αστείρευτο φρέαρ του Σαίξπηρ, συγκεκριμένα από τον Άμλετ με τον θηλυκό του ομόλογο, την Οφηλία. Τους δύο ήρωες που δεν είναι ένας παραπλανημένος νέος φιλόσοφος και μια αποπλανημένη και εγκαταλειμμένη νέα κοπέλα όπως τους είδε η Δύση ρομαντικά.
Αρκεί γι' αυτό να προσέξουμε τα στερνά λόγια του Άμλετ πριν πεθάνει, όταν καταφάσκει εν τέλει τη ζωή αποτρέποντας από την αυτοκτονία τον Οράτιο, όχι πια για την εκδίκηση, αλλά “για να πει ποιος ήταν”. Και το στερνό “νυφιάτικο” τραγούδι της μετανιωμένης Οφηλίας, “που ήταν κάποτε η κόρη του ψωμά” και μεταμορφώθηκε σε κουκουβάγια, σύμφωνα με τον παλιό χριστολογικό μύθο (βλ. τη σημείωση του δικού μας Πολυλά), επειδή δεν έστερξε να προσφέρει ψωμί στον Άμλετ - Χριστό όταν της το ζήτησε... Με όλες τις συνδηλώσεις του ψωμιού και του φούρνου...
Το έργο μας μιλάει με σπαραγμό για τη θερμή, σφύζουσα ζωή που χάνεται μέσα στην τυπικότητα των θεσμών.
Η σκηνοθεσία της Δήμητρας Κονδυλάκη (κίνηση Ειρήνης Αλεξίου), με τα λαμπερά σκηνικά της Λουκίας Μάρθα και τα κοστούμια της Θεοδώρας Λούκα, την ωραία μουσική του Τηλέμαχου Μούσα εκτελεσμένη ζωντανά από τον Δαυίδ Μαλτέζε και την Κατερίνα Μαούτσου, τα άρτια βίντεο των Φίλιππου Αργελάκη - Αγάπης Μυρσοδέλη, ικανούς φωτισμούς του Παναγιώτη Μανούση, καθοδηγεί δημιουργικά πέντε ηθοποιούς να μοιραστούν ισότιμα και αρμονικά, με σωστούς ρυθμούς και τέμπο τα 19 πρόσωπα του έργου, ένας πραγματικός άθλος: Γιώργος Γιαννακάκος, Αντώνης Γκρίτσης, Δαυίδ Μαλτέζε, Κατερίνα Μαούτσου, με προεξάρχουσα την έξοχη Δέσποινα Σαραφείδου σε πέντε διαφορετικούς, διακριτούς ρόλους! Ένα κατόρθωμα προσωπικό.
