Της Άννας Ελεφάντη*
Στις 7 Ιουλίου καλούμαστε να αποφασίσουμε. Πέρα από τα νούμερα και τους αριθμούς, που ασφαλώς πιστοποιούν ή όχι τις πράξεις, καλούμαστε να διαλέξουμε ανάμεσα σε δύο κόσμους. Για κάθε τομέα του βίου μας, κοινωνική ασφάλιση, υγεία, εργασία, ανάπτυξη, αλλά και οικολογία, πολιτισμό, κοινωνικά δικαιώματα, ζητήματα διόλου δευτερευούσης σημασίας, γίνεται με κάθε τρόπο σαφές ότι συγκρούονται δύο εκ διαμέτρου διαφορετικές πολιτικές.
Το 2015 ο ΣΥΡΙΖΑ παρέλαβε μια χρεοκοπημένη και λεηλατημένη χώρα και τώρα οι ίδιοι οι υπεύθυνοι που οδήγησαν έναν ολόκληρο λαό στην ταπείνωση των Μνημονίων και στη διάλυση κάθε κοινωνικού ιστού επιστρέφουν να καρπωθούν όσα με όραμα, πρόγραμμα, θυσίες και κόπο επιτεύχθηκαν την τελευταία τετραετία.
Επιστρέφω όμως στα πρώτα μου λόγια. Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε μόνο με μια διαφορετική οικονομική πολιτική απόλυτα παραδομένη στην υπηρεσία του άκρατου νεοφιλελευθερισμού, κατά τον οποίο εργαζόμενοι, συνταξιούχοι, ευαίσθητες κοινωνικές ομάδες, νέοι και νέες βρίσκονται σε καθεστώς ανασφάλειας ελλείψει οποιουδήποτε νομοθετικού πλαισίου προστασίας και υπεράσπισής τους.
Επιδόματα μόνο για ελληνόπουλα, αυτονομία σχολικών μονάδων, έλλειψη σχεδίου για την ενέργεια, το κλίμα, την έρευνα, τον πολιτισμό μας δείχνουν με κάθε σαφήνεια ότι έχουμε να κάνουμε με την ολική επαναφορά ενός κράτους σκοτεινού που δεν επενδύει ούτε στο έμψυχο υλικό της χώρας ούτε στον υπέροχο φυσικό πλούτο της, αλλά υπάρχει προς το συμφέρον των λίγων, των δυνατών, των εχόντων, εκείνων οι οποίοι εκτός από το κέρδος δεν οραματίζονται τίποτε.
Η τέχνη είναι πάνω απ’ όλα μια συνθήκη υπερβατική, αναπόσπαστη διαδικασία του ανθρώπου να διαχειριστεί τη θνητότητά του και να συνομιλήσει μαζί της. Σε αυτόν τον διάλογο δεν είμαστε ποτέ μόνοι και μόνες. Απευθυνόμαστε. Και κατά συνέπεια εισακουγόμαστε. Όσο αυτός ο διάλογος πραγματοποιείται πάνω σε συμφωνημένους κανόνες και ισότιμες παραδοχές, η παράσταση, ο πίνακας, το έργο βρίσκει την ολοκλήρωσή του.
Όταν όμως δεν υπάρχει συμφωνία ότι από κοινού καλλιτέχνης - έργο, καλλιτέχνης - θεατής στεκόμαστε αντικριστά όχι απαραίτητα για να συμφωνήσουμε αλλά για να συνομιλήσουμε, η παράσταση είναι κακή. Και πολύ φοβάμαι ότι ο θίασος της Ν.Δ., μαζί με το μιντιακό της επιτελείο και τον επιχειρηματικό κόσμο που τη στηρίζει, αν πάει για πρεμιέρα, το έργο που θα παρουσιάσει όχι μόνο θα είναι κακό, αλλά θα παρακολουθήσουμε ένα «playback» γραμμένο και ειπωμένο σε ρίμα αναχρονιστική κι επικίνδυνα αντιδραστική.
Απέναντι σε αυτήν την κακοφωνία εμείς μπορούμε κι έχουμε να αντιπροτείνουμε το δικό μας ρεπερτόριο, τα δικά μας τραγούδια για έναν κόσμο πιο δίκαιο, αλληλέγγυο, με βιώσιμη ανάπτυξη και δημόσια αγαθά για όλες κι όλους.
"Μου είπαν να μην κάνω όνειρα τρελά
να μην τολμήσω να κοιτάξω τα αστέρια
μα εγώ ποτέ μου δεν τους πήρα σοβαρά
πήρα τον κόσμο ολόκληρο στα δυο μου χέρια
θέλουνε τώρα να μου φτιάξουν μια φωλιά
που εκεί πάνω της το φόβο την ασχήμια
κι ένα κλάμα γοερό και μια αλυσίδα βαριά
κουβαλάει την κατάρα των θεών και τη βλασφήμια
δε θα δακρύσω μα ούτε και θα φοβηθώ
δε θα αφήσω να μου κλέψουν τα όνειρά μου
ελεύθερα ψηλά πολύ ψηλά πετώ
κι όλοι ζηλεύουν τα περήφανα κι αδέσμευτα φτερά μου
και περιμένω κι άλλα αδέρφια για να 'ρθούν
σ' αυτήν την κορυφή που όλους περιμένει
αρκεί να μη δακρύσουν και να μη φοβηθούν
σ' αυτήν την έξυπνη απάτη την καλοστημένη"*
Αυτές τις ημέρες οι νεοναζιστές δολοφόνοι της Χρυσής Αυγής βρίσκονται στο εδώλιο της Δικαιοσύνης. Για τα εγκλήματά τους, τον εκφοβισμό, τον τραμπουκισμό που τόσο περήφανα επιδείκνυαν επί σειρά ετών. Η Χρυσή Αυγή είναι το τέρας που γέννησε η κρίση, μια κρίση που μας θέλει φτωχούς αλλά και φοβισμένους. Ένα έκτρωμα που έρχεται να εγγυηθεί μια επίφαση ασφαλείας για να την αναιρέσει την ίδια στιγμή με τις πράξεις του.
Ο Παύλος Φυσσας δεν σταμάτησε να τραγουδά, δεν υπέκυψε στον φόβο, "πέταξε ψηλά" γιατί "δεν άφησε να του κλέψουν τα όνειρά του" κι από εκεί συνεχίζει να ραπάρει για έναν άλλο κόσμο όπου η ανθρώπινη αξιοπρέπεια είναι το ύψιστο αγαθό. Ας τραγουδήσουμε μαζί του.
*Βασισμένο στο Σιγά μην κλάψω του Γιάννη Αγγελάκα. Στίχοι: Παύλος Φυσσας (Killah P), Γιάννης Αγγελάκας
* Η Άννα Ελεφάντη είναι καλλιτεχνική διευθύντρια του Από Μηχανής Θεάτρου, υποψήφια βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ - Προοδευτική Συμμαχία στην Α’ Αθηνών
