Οι επιλογές, όταν η πρώτη ημέρα των διακοπών είναι βροχερή, είναι περιορισμένες. Σε βαθμό μάλιστα που κάνει τις διακοπές να ξεκινούν ανάποδα.
Αντί, δηλαδή, να βρεθείς σε μια αμμουδερή παραλία, με ένα μαγιό μόνο, θα πρέπει να βρεθείς σε κάποιο από εκείνα τα παραδοσιακά χωριάτικα καφενεία που είναι διακοσμημένα με τετράγωνα και στρογγυλά τραπέζια ατάκτως ερριμμένα, ξύλινες καρέκλες και έναν μεγάλο πάγκο που κρύβει μια γκαζιέρα. Στη μέση του καφενείου, μία μασίνα που καίει με χαμηλή ένταση για να σπάει την υγρασία και τριγύρω όλα τα καλοκαιρινά και τα χειμωνιάτικα εφόδια· το ένα δίπλα στο άλλο τοποθετημένα σε σειρά.
Το ψυγείο με τα παγωτό που λόγω καιρού δεν αγοράζει κανένας, η βρύση για τη βαρελίσια μπίρα, το ψυγείο με τα αναψυκτικά και δίπλα καφάσια στοιβαγμένα και νερά μέσα σε ζελατίνες.
Το ντεκόρ υποτάσσεται στη λειτουργικότητα και πάνω στον πάγκο του καφετζή μια μεγάλη μηχανή για την παρασκευή ευρωπαϊκών καφέδων, το ρούτερ για το Ίντερνετ και μπουκαλάκια με παραδοσιακά ποτά στη σειρά στολίζουν τη μεγάλη τηλεόραση, αγορασμένη για να δείχνει αγώνες ποδοσφαίρου.
Στη λειτουργικότητα υποτάσσεται και ο νόμος. Με βροχερό καιρό οι αστυνομικές περιπολίες είναι περιορισμένες και ο αστυφύλακας του χωριού, που είναι ταυτόχρονα και υφιστάμενος του εαυτού του και προϊστάμενός του, μπαίνει κι αυτός στο καφενείο. Η επιβολή του νόμου δεν επιβάλλεται σε συνθήκες ανωτέρας βίας. Έτσι ο αστυφύλακας περιορίζεται στο να αφήσει την πόρτα ανοιχτή για να φύγει ο καπνός από τα τσιγάρα.
Πίσω του τρέχοντας μπαίνει και ένας αγρότης, αφού χτύπησε τα λασπωμένα του παπούτσια στο πλάι της πόρτας.
«Είστε ο κύριος Βασίλης;» ρωτά μια κυρία που μόλις είχε πιει την πρώτη γουλιά του καφέ της, για να λάβει μια καταφατική απάντηση. Άνοιξε τα χαρτιά της, κοίταξε μέσα από τα δασκαλίστικα γυαλιά σε σχήμα πεταλούδας που φορούσε, για να του ανακοινώσει στη συνέχεια πως είχε έρθει για κάποιον έλεγχο στα χωράφια του.
Μα πριν προλάβει να σηκωθεί από την καρέκλα της ένας κεραυνός τράνταξε το σύμπαν. Να βάλουμε μια μπουκιά στο στόμα μας, του είπε, και έπειτα πάμε στο χωράφι για τον έλεγχο.
Η μια μπουκιά έφερε την άλλη και ο καφές αντικαταστάθηκε από το ιερό τσιπουράκι για τον κρύο καιρό κι έπειτα ακολούθησαν τα χωριάτικα αυγά και άλλα πικάντικα εδέσματα τοπικής παραγωγής.
Τον κυρ-Βασίλη τον έζωναν τα φίδια, την ελέγκτρια την έζωνε το κρύο και κάπως έτσι περνούσε η ώρα, μέχρι που σταμάτησε η βροχή και έμειναν μόνο η συννεφιά και η υγρασία από το βρεγμένο χώμα.
«Να πηγαίνουμε, κυρ-Βασίλη, να μην σας καθυστερώ;» είπε η ελέγκτρια και ο κυρ-Βασιλης, σαν έτοιμος από καιρό, πετάχτηκε σαν ελατήριο, δίπλωσε το κάλυμμα του κινητού του τηλεφώνου και στάθηκε πάνω από την ελέγκτρια.
Ακόμα μία αστραπή έκανε τον έλεγχο να σταματήσει στην πόρτα του καφενείου για να επαναληφθεί η μυσταγωγία του τσίπουρου με άλλους μεζέδες και ο έλεγχος να ξεκινά με ερωτήσεις για την καλλιέργεια, τη σπορά και το όργωμα του χωραφιού.
Όταν πια σταμάτησε η βροχή για τα καλά, η ελέγκτρια και ο κυρ-Βασίλης έφυγαν για το χωράφι και γύρισαν αργότερα, με τα ορειβατικά μποτάκια της ελέγκτριας να είναι λασπωμένα και το παντελόνι της να μοιάζει με εκείνο του αγρότη.
- «Όλα καλά;» ρώτησε ο καφετζής.
- «Αν εξαιρέσουμε... τις λάσπες», απάντησε η ελέγκτρια φανερά ενοχλημένη από τις δύσκολες συνθήκες.
- «Και οι βλαστοί;» ρώτησε με νόημα ο καφετζής
- «Δεν μπήκαμε βαθιά, ήταν όλα λασπωμένα, πώς να δω;» απάντησε η ελέγκτρια.
Όπως συμβαίνει με τις δημοσκοπήσεις δηλαδή. Όταν το έδαφος είναι σαθρό και το τοπίο λασπωμένο, πώς να μετρήσεις σωστά;
