Δύο μεγάλοι δημιουργοί, ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου και ο Χρήστος Θηβαίος, που πρωταγωνιστούν μαζί με τον Οδυσσέα Ιωάννου στη μουσικοθεατρική παράσταση "Εννέα και πέντε", σε σκηνοθεσία Παντελή Βούλγαρη, που έκανε πρεμιέρα χθες στο θέατρο "Διάνα", στάθηκαν σε συνέντευξή τους στην "Α", στην ιδιαίτερη σημασία που έχει το ελληνικό τραγούδι στη ζωή μας, το οποίο έχουν διανθίσει μεγάλοι Έλληνες συνθέτες, όπως είναι ο Θεοδωράκης, ο Χατζηδάκις, ο Μικρούτσικος και ο Λοΐζος. "Το ελληνικό τραγούδι είναι πολύ πλούσιο τόσο σε στίχο όσο και σε μελωδία", αναφέρει ο Παπακωνσταντίνου, ενώ συμπληρώνει πως "αν αναφερθούμε ειδικά στο προοδευτικό τραγούδι, σε καμία άλλη χώρα δεν θα παρατηρήσουμε να έχουν μελοποιηθεί τόσοι πολλοί ποιητές". Στο ίδιο μήκος κύματος και ο Θηβαίος, ο οποίος τονίζει πως: "Oι μεγάλοι αυτοί συνθέτες έχουν χαράξει και τα δικά μας τραγούδια, γι' αυτό και θέλουμε να τους τιμήσουμε επί σκηνής με την ηθική και σκηνική μας παρουσία, αλλά και με τα κείμενα που πλαισιώνουν τη σκηνοθεσία".
Ωστόσο, ο Παπακωνσταντίνου δεν έκρυψε την ανησυχία του για το σύγχρονο ελληνικό τραγούδι, το οποίο "έχει πλέον βιομηχανοποιηθεί, αφού γίνεται ένα συνεχές 'κυνήγι του σουξέ', όπου κυριαρχούν οι φιγούρες της στιγμής", τονίζοντας πως εξαίρεση αποτελούν οι μουσικές σκηνές.
Ένα τρένο καθυστερεί και μια μπάντα οχτώ μουσικών, μαζί με έναν ραδιοφωνικό παραγωγό, αναμένουν στον σταθμό, όπου μέσα από μια διαδρομή σε τραγούδια, σκέψεις και αναμνήσεις ξετυλίγεται ένα κουβάρι από λάθη, πάθη, συναισθήματα, προσδοκίες, ένα κουβάρι μιας ολόκληρης ζωής. Αυτή είναι η παράσταση "Εννέα και πέντε" τα κείμενα της οποίας γράφει και αφηγείται επί σκηνής ο Οδ. Ιωάννου. Αναφερόμενος στα κείμενα του συμπρωταγωνιστή του, ο Παπακωνσταντίνου αναφέρει ότι είχε τυφλή εμπιστοσύνη σε αυτά, υπογραμμίζοντας ότι "ο Ιωάννου δεν περιγράφει πραγματικές καταστάσεις, αλλά χρησιμοποιεί έναν λόγο ποιητικό, που σου ξυπνάει συναισθήματα".
Παράλληλα, ο Θηβαίος στέκεται στην ιδιαίτερη αντίθεση που πραγματώνεται στην παράσταση, στην οποία αποπνέεται η αίσθηση ενός φίλμ νουάρ, που όμως προσγειώνεται από τη σκηνική παρουσία των πρωταγωνιστών, τονίζοντας παράλληλα τον ιδιαίτερο ρόλο που έπαιξαν σε αυτό, ο σκηνοθέτης και ο κειμενογράφος. Τον ιδιαίτερο ρόλο που διαδραμάτισε ο Π. Βούλγαρης στην παράσταση ανέλυσε άλλωστε ο Παπακωνσταντίνου: "η παράσταση χρειαζόταν έναν σκηνοθέτη με βαθίες ιστορικές γνώσεις και μεγάλη ευαισθησία, επομένως ο σκηνοθέτης δεν μπορούσε να ήταν κάποιος άλλος".
"Φέτος σκέφτηκα ότι πρέπει να γίνει αυτή η παράσταση, η ιδέα της οποίας γύριζε στο μυαλό μου εδώ και 3-4 χρόνια" δηλώνει ο Παπακωνσταντίνου, ενώ ο συμπρωταγωνιστής του Θηβαίος συμπληρώνει πως "σαν φίλος και συνάδελφος είμαι ευτυχισμένος που ο Βασίλης κατόρθωσε να υλοποιήσει αυτή την ιδέα". Όσον αφορά τη δική του παρουσία στο σανίδι και το κατά πόσο έχει καταφέρει να εναρμονιστεί, ο Θηβαίος εκπλήσσει, λέγοντας ότι είναι μέλος μιας οικογένειας με πολλούς ηθοποιούς, εξ ου και η εμπειρία στο θέατρο είναι γι' αυτόν σαν να "ξαναβρήκε τον εαυτό του".
Τέλος, ο Θηβαίος κάνει ιδιαίτερη αναφορά στη σημασία που έχει η αλληλεγγύη, ώστε να μην περιμένουμε όλη μας τη ζωή ένα τρένο που δεν θα έρθει ποτέ: "Μπορεί η ζωή μας να ξεκινάει με μια τέτοια αναμονή, όμως μόνο η συλλογική αλληλεγγύη και προσπάθεια είναι ικανές να μας οδηγήσουν μαζί με άλλους συνοδοιπόρους να πάμε πεζοί σε νέες διευθύνσεις".
Βασίλης Ανδριανόπουλος
