Σε μια κοινωνία γονατισμένη οικονομικά από τη λιτότητα και την ανεργία και ισοπεδωμένη από τα διάφορα χαράτσια που καθημερινά επινοεί η κυβέρνηση, για να ξεζουμίσει τα λαϊκά στρώματα ώστε να ταΐσει τα αφεντικά της, η Αριστερά δεν πρέπει να αρκεστεί σε έναν καταγγελτικό λόγο. Πόσο μάλλον όταν απευθύνεται σε έναν κόσμο που βιώνει στο πετσί του την κατάθλιψη που προκαλούν τα αλλεπάλληλα και πολύμορφα χτυπήματα που επιβάλλει η συνταγή του Δόγματος του Σοκ που εφαρμόζεται στη χώρα μας από το 2010.
Για να πείσει η Αριστερά πως ήρθε η ώρα της να πάρει την εξουσία, πρέπει να εμπνεύσει την κοινωνία για το μέλλον, αλλά και να δημιουργήσει τις συνθήκες για να υπάρξει αποτελεσματική αντίσταση. Σήμερα, τώρα!
Εάν η Αριστερά δεν αναλάβει τις ιστορικές της ευθύνες, η κοινωνία θα συνεχίσει εξουθενωμένη να βυθίζεται στα λασπόνερα της επαιτείας, του εκμαυλισμού και της αναζήτησης λούμπεν προσωπικών λύσεων.
Το «ώριμο φρούτο» της εξέγερσης θα σαπίσει πάνω στο κλαρί, πριν προλάβει να πέσει... Θα το έχει φάει το σκουλήκι της υποταγής και -γιατί όχι- του εκφασισμού!
Μια χαρακτηριστική περίπτωση ανάγκης στήριξης (έγερσης και αντεπίθεσης) της κοινωνίας, αφορά το διαρκές σκάνδαλο με τα διόδια στους αυτοκινητοδρόμους, όπου η τιμή τους αυξάνεται εκθετικά, όταν τα πραγματικά εισοδήματα των πολιτών (μετά φόρων) έχουν πέσει σε σχέση με το 2009 κατά τουλάχιστον 60%.
Δεν είναι όμως μόνο το κόστος των διοδίων, που πλέον ξεπερνούν το μισό του κόστους μετακίνησης. Αυτό που προκαλεί αγανάκτηση είναι η αναλγησία και το θράσος εκείνων που βρίσκουν την ευκαιρία να κερδοσκοπήσουν και να ξεπλύνουν τα θαλασσοδάνεια επαγγελλόμενοι την ανάπτυξη (της τσέπης των τραπεζιτών, των εργολάβων και των προμηθευτών).
Το κόστος μετακίνησης έχει φτάσει να αποτελείται κατά 90% από φόρους και τέλη (φόρος 80% στα καύσιμα, διόδια και τέλη κυκλοφορίας). Το κόστος αυτό μετακυλίεται κανονικά στην τιμή των υπηρεσιών και των προϊόντων, μειώνοντας την αγοραστική δύναμη όχι μόνο των οδηγών, αλλά και εκείνων που δεν χρησιμοποιούν άμεσα τους αυτοκινητόδρομους. Το κράτος αναδεικνύεται ως ο πιο αισχρός μεσάζοντας κερδοσκόπος!
Αντί για αναπτυξιακές επενδύσεις, οι εθνικές οδοί μετατρέπονται σε εργαλεία πισωγυρίσματος και υποβάθμισης των ζωών μας, αφού πλέον αναγκαζόμαστε να συνωστιζόμαστε σε ανασφαλείς προπολεμικούς κατσικόδρομους.
Καταπατείται το συνταγματικό δικαίωμα στην ελεύθερη μετακίνηση των πολιτών από τη στιγμή που οι εναλλακτικές λύσεις είναι δύο: απαγορευτικά υψηλή φορολόγηση ή έκθεση σε θανάσιμο κίνδυνο.
Οι ελάχιστες δεσμεύσεις τις Αριστεράς πρέπει να είναι:
* Να ζητηθούν οι ευθύνες από τον υπουργό Ξεπουλήματος Δικτύων για το αίμα των νεκρών που θα τρέχει πάνω του από τα δεκάδες ατυχήματα που θα συμβούν.
* Να διαγραφούν όλες οι απαιτήσεις των εργολάβων προς τους πολίτες που αντιστάθηκαν και αγωνίστηκαν ενάντια στα διόδια, καθώς και κάθε διοικητικό πρόστιμο.
* Να αναγνωριστεί ως πράξη αντίστασης κάθε ποινική δίωξη που θα ασκηθεί σε όσους αγωνίζονται κινηματικά ενάντια στα διόδια.
* Να γίνει απολογισμός των πεπραγμένων των εργολάβων και να ζητηθούν πίσω όλα τα θαλασσοδάνεια που πήραν.
* Να επανακρατικοποιηθούν οι αυτοκινητόδρομοι και να γίνουν και πάλι εθνικές οδοί.
