στον Θόδωρο Καλλίνο
Στης ανατολής την ώρα
τότες που το φως καμακώνει
τα σκότη στα κρησφύγετα του φόβου
και διώχνει τους εφιάλτες
που λεηλατούν της ησυχίας τον ύπνο
μια φωνή με φέρνει από τον ύπνο στον ξύπνιο.
Ένας νεκρός, μου είπαν, σε καλεί, σε φωνάζει.
Τινάχτηκ' απάνω και σ' αντίκρυσα.
Ήσουν εσύ, Θόδωρε, ο καπετάνιος του ΟΧΙ
και δεν ήσουν νεκρός, κρατούσες ψηλά
την ιστορία σου άθαφτη.
Στους προμαχώνες της Μακεδονίας
στις 6 τ' Απρίλη το 1941
κι ύστερα από τριήμερη νικηφόρα αντίσταση
στον πάνοπλο εισβολέα
σε διέταξαν να παραδοθείς
κι είπες το ΟΧΙ.
Σύναξες τους συμμαχητές του λόχου σου
ανάλυσες τι σημαίνει υποταγή
στης προδοσίας τη διαταγή
και με το ΟΧΙ πιο ψηλά
βρεθήκατε στην Κρήτη
να πολεμάτε για τη λευτεριά.
Έχουν να λένε οι Κρητικοί
για το νεαρό αξιωματικό
που πολεμούσε όρθιος
και τον φοβόντουσαν τα βόλια.
Απ' εκεί στην Όθρυ τη δασειά
με τα λασιαύχενα άντρα
και τις λασιαύχενες χαίτες
ύψωσες ακόμα πιο ψηλά το ΟΧΙ.
Αυτό το ΟΧΙ σ' ανάδειξε καπετάνιο
της Ομάδας Μεραρχιών Ρούμελης
του Ελληνικού Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού.
Με το ΟΧΙ στα χέρια σε γνώρισα στα 1945
τότες που χτίζαμε το ριζιμιό στο Κάστρο
από το Βοτανικό και το Μεταξουργείο
ώς το Μπαρουτάδικο και το Περιστέρι.
Πρωτοχτίστης ο καπετάν Λευτεριάς
από κοντά εσύ ο καπετάν Αμάρμπεης
μαζί με τον καπετάν Θεσσαλό
κι η αφεντιά μου μ' ένα δισάκι λόγια
να διαφωτίζω τους ηττημένους νικητές
πως καλά κάναμε και δώσαμε
τα έχια του λαού, που μ' αίμα κέρδισε
πως πρέπει να μην αντιδρούμε
στις ανείπωτες ύβρεις, στους ξυλοδαρμούς,
στον εξευτελισμό και στις δολοφονίες
πως είναι πρέπον να κάνουμε αποχή
πως, πως, πως άδεια πουκάμισα οι λέξεις
ώσπου ένα Λιτόχωρο τις γέμισε με ψύχα.
Το νομίσαμε, το πιστέψαμε, δώσαμε το είναι μας όλο.
Ξεχάσαμε όμως το ομηρικό απόφθεγμα
«Αφρήτωρ, αθέμιστος, ανέστιος έστιν
εκείνος ος πολέμου έραται επιδημίου οκρυόεντος» (Ιλ. Ι, 63-64)
Από τότες που τα κύμβαλα αλαλάζουν
«ουαί τοις ηττημένοις», ώς τα σήμερα
έμεινες να κρατάς ψηλά το ΟΧΙ της αντίστασης.
Αρνήθηκες, τα εντοιχισμένα αποφθέγματα
τις κορνιζαρισμένες σκέψεις.
Δε δέχτηκες ποτέ τα δόγματα
ως σημαίες της Επανάστασης.
Κι όταν σε καλούσαν
να δεις τους νεκρούς μας συντρόφους
που τους είχαν πλύνει και τα μάτια σφαλίσει
ομορφοντύσει με το πιο καλό κουστούμι
και τα χέρια σταυρωτά στα στήθη
έτοιμους για τη θανή
τιναζόσουν απάνω και βροντοφώναζες ΟΧΙ
«δεν πέθαναν, ζουν, μας μιλούν, μας φωνάζουν
μας καλούν με τα ονόματά μας
να δώσουμε το παρών
στης ιστορίας το κάλεσμα».
Μανώλης Γλέζος
