Μπορεί ο πρωθυπουργός να τραγούδαγε στη Νέα Υόρκη «C’est la vie», εναποθέτοντας την τήρηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων στη Chevron, στην Αθήνα όμως ο σκοπός που ακούγεται για την κυβέρνησή του, από διάφορα κέντρα που προσπαθούν για δικούς τους λόγους να συγχρονιστούν με το κοινό αίσθημα και τη συνεχώς διογκούμενη κοινωνική δυσαρέσκεια, είναι το «Finito la musica, passato la festa».
Το σύνολο των πολιτικών κομμάτων, κομματικοί και παραταξιακοί παράγοντες της Δεξιάς, καθώς και οι επιχειρηματικοί και οι εκδοτικοί «παίκτες», στους οποίους ο Κυριάκος Μητσοτάκης χρωστά την επικοινωνιακή υπεροπλία του και την πολιτική κυριαρχία του, συμφωνούν ότι η Νέα Υόρκη αποτέλεσε ναυάγιο για τον Έλληνα πρωθυπουργό, που επιταχύνει τις διαδικασίες αποδρομής της κυβέρνησης. Ο μεν Ταγίπ Ερντογάν ματαίωσε με τρόπο προσβλητικό για την Ελλάδα το ραντεβού, διακήρυξε ότι στην Ανατολική Μεσόγειο δεν θα γίνεται τίποτα δίχως την έγκρισή του και είχε μια σημαντική συνάντηση με τον Ντόναλντ Τραμπ. Απεναντίας, το πρόγραμμα του Κ. Μητσοτάκη δεν είχε καμία αξιόλογη συνάντηση, ενδεικτικό της απομόνωσης και της ανυποληψίας. Το ερώτημα που έμεινε ήταν τι δουλειές έχει ανοίξει με τη Σιέρα Λεόνε και συναντήθηκε με τον Πρόεδρο της χώρας στη Νέα Υόρκη ή προς τι τα «χαριεντίσματα» με τον τζιχαντιστή Τζολάνι, ο στρατός του οποίου σφαγιάζει χριστιανικούς πληθυσμούς στη Συρία. Ενδεικτικό της αμηχανίας είναι ότι ο Κωστής Χατζηδάκης ανέφερε ότι ο πρωθυπουργός είχε ολιγόλεπτη συνάντηση με τον Ντ. Τραμπ, κάτι που το Μαξίμου δεν πρόβαλε, ίσως γιατί ο Τραμπ δεν του έδωσε ούτε την απαραίτητη photo opportunity.
Κόντρες και παρασκήνια
Ενώ όμως η Νέα Υόρκη εξελισσόταν σε εθνικό ναυάγιο, στην Αθήνα ο Νίκος Δένδιας ζητούσε τη συναίνεση των κομμάτων για την αγορά της τέταρτης Belharra, εμφανιζόμενος στον αντίποδα Μητσοτάκη ότι μπορεί να διασφαλίσει ακόμη και διά της στρατιωτικής ισχύος τα εθνικά συμφέροντα. Λίγες ημέρες νωρίτερα ο -«ας με πούνε και μειοδότη»- Γιώργος Γεραπετρίτης είχε έλθει σε σύγκρουση με τον Νίκο Δένδια, διαμαρτυρόμενος γιατί το υπουργείο Εξωτερικών δεν είχε ενημερωθεί για την άσκηση των Ενόπλων Δυνάμεων στο Αιγαίο και γιατί η άσκηση περιλάμβανε ανακατάληψη νησιού. Ο δε πρωθυπουργός πήρε το μέρος του υπουργού Εξωτερικών.
Στα παρασκήνια είναι γνωστό ότι όταν, όχι πολύ παλαιότερα, ο Ν. Δένδιας είχε προειδοποιήσει ότι θα παραιτηθεί από υπουργός -προκειμένου να πάρει αποστάσεις και να ετοιμάσει το επόμενο βήμα του για την ηγεσία-, από το Μέγαρο Μαξίμου τού είχαν διαμηνύσει ότι θα τον διαγράψουν και δεν θα έχει χρόνο να προετοιμαστεί, και «καθώς είναι μεγάλος, θα διεκδικήσει την πρωθυπουργία στα 70». Ο δε Κωστής Χατζηδάκης ως αντιπρόεδρος επιχειρεί να εμφανιστεί ως η φυσιολογική συνέχεια της ηγεσίας Μητσοτάκη.
Το πρόβλημα είναι ο Κυριάκος
Το ένα σενάριο είναι της αλλαγής εν κινήσει με τη διαδοχή είτε από τον Δένδια είτε από τον Χατζηδάκη. Ο Ν. Δένδιας, όμως, έχει καθαρό προβάδισμα σε όλες τις μετρήσεις στην προτίμηση των ψηφοφόρων της Ν.Δ. Κάπου εδώ μπαίνουν στην εξίσωση οι βουλευτές της Ν.Δ. Το εάν οι άλλοτε καραμανλικοί, όπως ο Νικήτας Κακλαμάνης και ο Μάξιμος Χαρακόπουλος, ενεργήσουν ως τελευταίες εφεδρείες του μητσοτακισμού στην αποδρομή του και στον ευτελισμό του (π.χ., ΟΠΕΚΕΠΕ) ή έχουν άλλα κατά νου, σε ένα κοινοβουλευτικό παιχνίδι διαδοχής, θα φανεί στο προσεχές μέλλον.
Το άλλο σενάριο είναι η ίδρυση κόμματος από τον Αντώνη Σαμαρά. Από το περιβάλλον του λένε πλέον ανοιχτά ότι οι διαδικασίες προχωρούν και οι σχετικές ανακοινώσεις θα γίνουν μέσα στον Οκτώβριο. Το εάν τα δύο σενάρια μπορεί να συναντηθούν σε κάποιο σημείο είναι ένα ερώτημα. Συμπίπτουν, όμως, στο βασικό ζητούμενο: στην απαλλαγή της χώρας και της Δεξιάς από τον Κ. Μητσοτάκη, ο οποίος είναι ο πυρήνας του προβλήματος, ενώ δεν είναι μέρος της λύσης σε καμία εκδοχή. Είναι δε το σενάριο που φοβάται ο Κ. Μητσοτάκης, ο οποίος στην τελευταία του συνέντευξη δήλωσε ότι «ο λαός δεν εκλέγει μόνο κυβέρνηση αλλά και πρωθυπουργό», και επιπλέον ότι «πρωθυπουργό εκλέγει ο λαός και όχι οι παράγοντες». Προσπάθησε να απαξιώσει τα σχετικά σενάρια λέγοντας ότι αφορούν 1.000 ανθρώπους πέριξ της πλατείας Κολωνακίου. Τότε, όμως, γιατί τα έβαλε μόνος του στην ατζέντα της δημόσιας συζήτησης; Ξεχνά ο πρωθυπουργός ότι τον Λουκά Παπαδήμο δεν τον εξέλεξε ο λαός. Επίσης, καθώς το σύνταγμα προβλέπει εντολή σε τρίτο πρόσωπο, το επιχείρημά του είναι πολιτικό, όχι θεσμικό. Ενώ όμως δείχνει να «απειλεί» με εκλογές, ακόμη και αν κερδίσει, το αδιέξοδο παρατείνεται αφού ούτε ο Νίκος Ανδρουλάκης δεν συμφωνεί σε συγκυβέρνηση μαζί του.
Το σημαντικότερο είναι ότι όλα αυτά τα σενάρια αναπτύσσονται πάνω στην προϊούσα αποσύνθεση και στο κενό νομιμοποίησης της κυβέρνησης. Θα ήταν αδιανόητα ακόμη και ως επιστημονική φαντασία πριν από το 28% των ευρωεκλογών και το 20%-22% των δημοσκοπήσεων.
Του τραβάνε το χαλί εκείνοι που τον στήριξαν
Τα επιχειρηματικά συμφέροντα που στήριξαν τον Κυριάκο Μητσοτάκη τόσο στην άνοδό του όσο και στην πρώτη εξαετία τώρα του τραβάνε το χαλί, αφού, όπως λένε πλέον μεταξύ τους, «έχει γίνει πολύ ακριβός», ό,τι κι αν εννοούν. Συνολικά, θεωρούν ότι το ελληνικό κράτος δεν μπορεί πλέον να τους εξασφαλίσει τις εγγυήσεις μακροπρόθεσμης επιβίωσης και αντίστοιχης κερδοφορίας. Εν ολίγοις, αναζητούν την επόμενη κατάσταση, έστω κι αν αυτό σημαίνει να περισώσουν ό,τι μπορούν. Φυσικά οι παράγοντες δεν εκλέγουν κυβέρνηση. Από την άλλη, η κυβέρνηση είναι εξαιρετικά ευάλωτη, π.χ., σε ακόμη ένα σκάνδαλο. Οι γαλάζιοι βουλευτές λένε ότι ακόμη και με την προστασία των ΜΜΕ είναι αμφίβολο εάν θα αντέξει η κυβέρνηση ένα νέο κύμα αποκαλύψεων για τον ΟΠΕΚΕΠΕ ή μία νέα υπόθεση από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία. Πόσο μάλλον όταν δεν θα έχει προστασία.
