Μπορεί ο Κυριάκος Μητσοτάκης να αναστρέψει την πτωτική πορεία της κυβέρνησης κόβοντας κορδέλες υπερκοστολογημένων δημοσίων έργων, εγκαινιάζοντας ιατρικά κέντρα και πτέρυγες νοσοκομείων χωρίς γιατρούς και νοσηλευτές και μοιράζοντας 2 δισ. που θα εξαγγείλει στη ΔΕΘ σε στοχευμένες εκλογικές πελατείες;Η προϊστορία δίνει αρνητική απάντηση, καμία κυβέρνηση δεν πέτυχε ανάταξη όταν έχει κλείσει τον κύκλο της και έχει εισέλθει σε φάση αποδρομής, από τον Γεώργιο Ράλλη του 1981 που μοίραζε πεντοχίλιαρα, μέχρι τον Κώστα Σημίτη του 2000 που στην τελευταία ΔΕΘ είχε μοιράσει 2,4 δισ. Η παγιωμένη πλέον ακρίβεια και η συνακόλουθη υποβάθμιση του επιπέδου διαβίωσης των πολλών, η βεβαιότητα ότι το Ταμείο Ανάκαμψης ήταν η χαμένη ευκαιρία για αλλαγή παραγωγικού μοντέλου της χώρας, η ερήμωση της περιφέρειας, η μείωση του ειδικού βάρους της Ελλάδας σε σχέση με την Τουρκία και τα πολλά σκάνδαλα, από τον ΟΠΕΚΕΠΕ, το κουκούλωμα των Τεμπών, τις υποκλοπές, τα Σπιτάκια της Ανακύκλωσης, τη διαχείριση των κονδυλίων του Ταμείου Ανάκαμψης, τα 12 δισ. των απευθείας αναθέσεων, συνηγορούν ότι η κατάσταση είναι μη αναστρέψιμη.
Η συνέντευξη που παραχώρησε την Παρασκευή στο Open ο πρωθυπουργός επιβεβαίωσε ότι δεν διαθέτει θετικό αφήγημα για τις εκλογές, δίνει μάχες οπισθοφυλακών, ποντάρει στον κατακερματισμό του πολιτικού συστήματος και επιχειρεί να ξορκίσει τα σενάρια συνεργασίας ακόμη και με τον Αντώνη Σαμαρά και χωρίς τον ίδιο, που ανοίγουν μέσα από το κόμμα του. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει μόνο ένα πλεονέκτημα: το κατακερματισμένο πολιτικό σύστημα σε συνδυασμό με το ότι δεν έχει προκύψει ακόμη εναλλακτική λύση στην αποτυχημένη διακυβέρνησή του. Ωστόσο είναι σαφές ότι δεν διαθέτει αφήγημα ώστε να συσπειρώσει ευρύτερες κοινωνικές ομάδες. Η αντοχή της κυβέρνησης οφείλεται στο ότι διαθέτει έναν σκληρό πυρήνα οπαδών (που θα ήταν με τη Ν.Δ. ακόμη και αν είχε τον Τσίπρα αρχηγό) καθώς και μία κατηγορία που ψηφίζει τον Κυριάκο γιατί εξαρτά οικονομικά συμφέροντα, από τη διάχυση της διαφθοράς στη βάση της κοινωνικής πυραμίδας - π.χ. από τις εκατοντάδες απευθείας αναθέσεις και τους φωτογραφικούς διαγωνισμούς. Πόσο είναι αυτό το ποσοστό; Ικανό για να διατηρήσει σαν συμπαγή και ίσως βασική πολιτική δύναμη τη Ν.Δ., ανεπαρκές όμως για να εξασφαλίσει ακόμη μία τετραετία στον αρχιερέα του επιτελικού κράτους.
Ανέκδοτο η αυτοδυναμία
Κανείς στο εσωτερικό της Ν.Δ. δεν πιστεύει ότι η αυτοδυναμία είναι εφικτή. Αλλά ούτε και το 30% το θεωρούν πιθανό. Αντίθετα, το ποσοστό που θεωρούν ότι είναι εφικτό είναι το 25%. Και από εκεί και μετά αρχίζουν τα σενάρια της επόμενης ημέρας: Με ποιον αρχηγό θα παραμείνει στο παιχνίδι της εξουσίας η Ν.Δ. όταν όλες ανεξαιρέτως οι πολιτικές δυνάμεις -ΠΑΣΟΚ, ΕΛ.Α.Σ., Κόμμα Σαμαρά, Καρυστιανού- βάζουν σαν προϋπόθεση προκειμένου να μπουν σε συζήτηση για κυβέρνηση συνεργασίας να φύγει από τη μέση ο Κυριάκος Μητσοτάκης.
Ο πιο ασφαλής δείκτης της αποδυνάμωσης του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι οι δελφίνοι που έχουν αρχίσει και κάνουν προπαρασκευαστικές κινήσεις. Φυσικά όλοι ομνύουν πίστη στον αρχηγό. Παρασκηνιακά και αθόρυβα όμως -ο καθένας με τον τρόπο του- ετοιμάζονται ο Νίκος Δένδιας, ο Κωστής Χατζηδάκης, ο Κυριάκος Πιερρακάκης, ο Άδωνης Γεωργιάδης, ο Βασίλης Κικίλιας, αλλά και ο επίτροπος Απόστολος Τζιτζικώστας. Φιλοδοξίες διατηρούν για την κούρσα της διαδοχής (ή σε κάθε περίπτωση να συμμετάσχουν στο παιχνίδι που θα διαμορφώσει τους συσχετισμούς) ο Μάκης Βορίδης, η Νίκη Κεραμέως, ο Κώστας Κυρανάκης. Σαν μία παρτίδα σκάκι κάποιοι προσπαθούν να υπολογίσουν τις επόμενες κινήσεις και μέχρι πού θα έφθανε ο Κυριάκος Μητσοτάκης προκειμένου να διατηρήσει ασπίδες προστασίας την επομένη των εκλογών απέναντι στις ενδεχόμενες διώξεις που θα υποστεί - όπως είπε ο δικός τους δημοσκόπος Ανδρέας Δρυμιώτης. Μέχρι και τη διάσπαση της Ν.Δ.;
Εκνευρισμός με Βλάχο
Το πώς θα εξελιχθεί όμως το πολιτικό παιχνίδι θα εξαρτηθεί και από τις κινήσεις των άλλων παικτών. Για τη Ν.Δ. ιδιαίτερη σημασία έχει το υπό ίδρυση κόμμα Σαμαρά. Ο πρώην πρωθυπουργός με την αμέριστη συμπαράσταση του Κώστα Καραμανλή θα κάνει την κίνηση του όσο πιο κοντά στις εκλογές και επιφυλάσσει πολλές εκπλήξεις στον Κυριάκο Μητσοτάκη. Το Μαξίμου προς το παρόν δεν μπορεί να το αντιμετωπίσει. Από το «δεν θα κάνει κόμμα για να πληγώσει την παράταξη», πέρασε στο «δεν μας αγγίζει το κόμμα Σαμαρά» και εσχάτως στο «θα μας κάνει ζημιά το νέο κόμμα».
Ο Άδωνης Γεωργιάδης, προκαλώντας την οργή του Μεγάρου Μαξίμου, απενοχοποίησε την ψήφο σε ένα κόμμα Σαμαρά και το έβαλε στην ατζέντα των μετεκλογικών συνεργασιών. Πιο ωμά το έκανε ο Γιώργος Βλάχος (κυβέρνηση συνεργασίας και χωρίς τον Κυριάκο), που επιπλέον σε μια επίδειξη αμφισβήτησης απηύθυνε κοινοβουλευτική ερώτηση στον πρωθυπουργό για τα Σπιτάκια της Ανακύκλωσης. Το μόνο βέβαιο είναι ότι ο Αντώνης Σαμαράς δεν περιορίζεται στο να ρίξει τον Μητσοτάκη, έχει ευρύτερο στόχο να πλασαριστεί στις πρώτες θέσεις στις εκλογές και να καθορίσει την κυβέρνηση της επόμενης ημέρας.
Αναταράξεις στην αντιπολίτευση
Το ΠΑΣΟΚ είναι σε εσωτερική αναταραχή. Το κόμμα Τσίπρα το εκτόπισε από τη δεύτερη θέση και κυρίως έδειξε το όριο του Νίκου Ανδρουλάκη, βυθίζοντάς το σε υπαρξιακή κρίση. Εάν και μετά την αποδυνάμωση του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι η δεύτερη δύναμη, τότε τι μπορεί να προσδοκά σαν κόμμα εξουσίας; Τα σενάρια διάσπασης προκειμένου να αναπληρωθούν οι απώλειες του Κυριάκου Μητσοτάκη, αν και ανεδαφικά, είναι ενδεικτικά του ευρύτερου πολιτικού κλίματος.
Η ΕΛ.Α.Σ. του Αλέξη Τσίπρα βρίσκεται μπροστά σε μία νέα πραγματικότητα μετά τις νέες ισορροπίες στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ που δεν θα είναι ένα υποστηρικτικό κόμμα σε πορεία αυτοδιάλυσης αλλά ένα κόμμα σε διακριτή πορεία με αριστερό πρόσημο. Καθώς δυνητικά αφαιρεί από την κοινή δεξαμενή και ανοίγει συζήτηση συνεργασιών στον αριστερό χώρο, εκ των πραγμάτων αναγκάζει την ΕΛ.Α.Σ. να στραφεί στους ψηφοφόρους του μεσαίου χώρου, αμβλύνοντας όμως και την πολιτική του φυσιογνωμία.
