Του Λευτέρη Καπώνη
Δεν άλλαξε τίποτα, εκτός από την περηφάνεια μου. Δεν είναι λίγο όμως. Ξυπνάω το πρωί να οδηγήσω δώδεκα ώρες για 20-30 ευρώ και, όταν τελειώνω τη βάρδια, είμαι χαρούμενος γιατί ξέρω ότι εκεί στο Μαξίμου και στα ευρωπαϊκά σαλόνια κυκλοφορούν κάτι παλικαράκια που μιλάνε για μένα και για τη Σούλα, υπερασπίζονται το δίκιο μας να έχουμε μια ανθρώπινη ζωή χωρίς φόβο για το αύριο το δικό μας και των παιδιών μας, αν κάνουμε.
Πάω στο καφενείο για ένα τσίπουρο με τα φιλαράκια και νιώθω γεμάτος, γιατί όλοι παραδέχονται πως ο δικός μου, που τους ζάλισα τ' αυτιά να τον ψηφίσουν, δεν είναι παρλαπίπας. Δεν σκύβει, δεν γλείφει και στέκεται απέναντι στους ισχυρούς με τα πόδια στηλωμένα στη γη. Το χαίρονται κι αυτοί που δεν μας ψήφισαν. Ε, αυτό για μένα είναι δικαίωση. Δεν ξέρω πόσο μακριά θα φτάσει το "πειρατικό" του ΣΥΡΙΖΑ. Όμως ξεκίνησε καλά και ο Μέτερνιχ του Βερολίνου αρχίζει να νιώθει ότι η Ιερά Συμμαχία της λιτότητας αρχίζει να μπάζει νερά.
Κάτι καινούργιο γεννιέται και θέλω να πω στον κύριο Σόιμπλε ότι εμείς δεν ζητάμε πολλά. Ούτε την πύλη του Βραδεμβούργου, ούτε τη Siemens που λαδώνει από την εποχή του Μεταξά τους Έλληνες πολιτικούς και θέλω να του θυμίσω πως μετά τον πόλεμο οι νικητές, ανάμεσά τους ήταν και οι παππούδες μας, δεν τους ξηγήθηκαν αλμυρό φιστίκι. Τους δώσανε το 1953 την ευκαιρία να ξανασταθούν στα πόδια τους. Θέλω επίσης να τον ρωτήσω πώς μια χώρα με βεβαρημένο ποινικό μητρώο δύο παγκόσμιων πολέμων μπορεί να κουνάει το δάχτυλο και να απειλεί τους ευρωπαϊκούς λαούς.
Ξέρω, κύριε Σόιμπλε, ότι ηγείστε μιας χώρας που έβγαλε μεγάλους στοχαστές και μεγάλους συγγραφείς. Σίγουρα δεν μπορούμε να κάνουμε παρέα. Το πνεύμα σας είναι βαθύ, σκοτεινό και δυσερμήνευτο. Το δικό μας φυτρώνει στο φως δίπλα στη θάλασσα κι έχει στο κέντρο τον άνθρωπο. Ζητάτε το απόλυτο και έχετε πρώτη δικαιική αξία την τήρηση των συμφωνιών. Εμείς έχουμε την επιείκεια. Δεν μπορούμε να κάνουμε παρέα, γιατί εσείς έχετε σαν αρετή την τιμωρία κι εμείς τη συγχώρεση. Για μας το να ζητάει ο πλούσιος από τον πεινασμένο να τηρήσει τις συμφωνίες είναι ύβρις στους θεούς. Εσείς σε όλες τις παρέες έχετε έναν φύρερ, εμείς έχουμε μάθει να αμφισβητούμε. Αυτά που σ' εμάς δεν αρέσουν σας έκαναν μια δυνατή χώρα. Όμως έχουμε να προσφέρουμε στην Ε.Ε. αυτά που μας λείπουν. Χωρίς εμάς που ζητάμε το μέτρο της ανθρωπιάς, η χώρα σας και η πολιτική σας θα εμφανιστεί στα μάτια των ευρωπαϊκών ως συνέχεια της πολιτικής του ζωτικού χώρου. Και είναι βέβαιο, κύριε Σόιμπλε, έτσι όπως πάτε, ότι στο τέλος θα καταφέρετε να εκλέξετε πρόεδρο της Γαλλίας τη Μαρίν Λεπέν και τότε θα εκραγεί το μπουρλότο που βάζετε στα θεμέλια της Ευρώπης. Θυμηθείτε, το οικονομικό Στάλινγκραντ δεν είναι μακριά. Η ήπειρος που ηγεμονεύετε δεν μπορεί να γίνει τριτοκοσμική.
Αυτά από έναν ταξιτζή που διαβάζει Ιστορία και από τις 25 Ιανουαρίου απέκτησε την περηφάνεια του.
Με υπόληψη, Μήτσος
