του Πάνου Τριγάζη*
Επισκεπτόμενη τον περασμένο Σεπτέμβριο τη χώρα μας, η Ιρλανδή Νομπελίστρια Ειρήνης Μορίντ Μαγκουάιρ είχε συνάντηση και με τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξη Τσίπρα. Κατά τη συνάντηση, είχε χρησιμοποιήσει τη λέξη «fearology» -που σημαίνει «φοβολογία»- για να καταγγείλει το κλίμα φόβου που καλλιεργούν μεγάλα διεθνή συγκροτήματα του Τύπου με διάφορες αφορμές και αιτίες.
Με την άκρως ανησυχητική έως εκρηκτική κατάσταση στον σημερινό κόσμο της γενικευμένης ανασφάλειας, οι «φοβολόγοι» έχουν πολλές ευκαιρίες για την επιτέλεση του έργου τους, είτε ενεργούν αυθόρμητα με βάση τις προκαταλήψεις τους και την άγνοιά τους είτε βρίσκονται σε διατεταγμένη υπηρεσία.
Εννοείται ότι η φοβολογία παίρνει πολλές μορφές ανάλογα με τις σκοπιμότητες και τις στοχεύσεις των φοβολόγων. Για παράδειγμα, μια νέα μορφή φόβου, σε Ελλάδα και Ευρώπη, τα τελευταία χρόνια είναι η ισλαμοφοβία. Τώρα που βρίσκεται σε εξέλιξη η επιδρομή των τζιχαντιστών στο Ιράκ και στη Συρία, η ισλαμοφοβία μπορεί να πάρει καταστροφικές διαστάσεις, αφού ήδη κάποια ΜΜΕ κάνουν «αποκαλύψεις» για εκπαίδευση Τζιχαντιστών στην Ελλάδα. Σε ένα τέτοιο κλίμα, άντε να μιλήσει κανείς υπέρ της ανέγερσης μουσουλμανικού τεμένους στην Αθήνα, όπως έχει αποφασίσει η Βουλή των Ελλήνων.
Στην Ελλάδα, η «φοβολογία» έχει αποτελέσει όπλο πολλών χρήσεων και στοχεύσεων των κυρίαρχων δυνάμεων του συστήματος, ιδιαίτερα σε περιόδους κρίσεων, όπως της Γιουγκοσλαβίας στη διάρκεια της δεκαετίας του 1990, των Ιμίων το 1996, της βαθιάς και πολυδιάστατης καπιταλιστικής κρίσης από το 2008 μέχρι σήμερα. Σε κάθε περίπτωση, από άποψη ιδεολογική και πολιτική, η φοβολογία είναι όπλο της Δεξιάς. Δεν ξεχνούμε, ούτε πρέπει να ξεχνά ο λαός, την εκστρατεία φόβου του 2012 από τις μνημονιακές δυνάμεις και διεθνή ΜΜΕ για να μην γίνει κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ.
Τις τελευταίες μέρες, η φοβολογία βρίσκεται σε έξαρση από την πλευρά της συγκυβέρνησης Ν.Δ. - ΠΑΣΟΚ, η οποία προσπαθεί απεγνωσμένα να μετατρέψει τον δικό της φόβο για την προσφυγή στις κάλπες και τη διαγραφόμενη λαϊκή ετυμηγορία σε όπλο εκβιασμού και τρομοκράτησης της κοινωνίας, αξιοποιώντας στην κατεύθυνση αυτή και ανθρώπους της διεθνούς Δεξιάς, είτε πρόκειται για τον κ. Γιούνκερ, είτε για φερέφωνα της γραφειοκρατίας των Βρυξελλών είτε για μεταλλαγμένους σοσιαλδημοκράτες. Ξαναπαίζεται το έργο του 2012, αλλά αυτή τη φορά, ο ελληνικός λαός διαθέτει και γνώση και πείρα. Ό,τι και να κάνει η κυβέρνηση Σαμαρά και οι ξένοι πάτρωνές της, δεν πρόκειται να αποφύγουν το «πικρό ποτήρι» της ήττας στις επερχόμενες εκλογές. Ο κυρίαρχος ελληνικός λαός είναι εκείνος που θα αποφασίσει για τον τερματισμό της σύγχρονης ελληνικής τραγωδίας και για μια νέα ελπιδοφόρα πορεία της πατρίδας μας, αναδεικνύοντας μια νέα κυβέρνηση της Αριστεράς στην Ελλάδα με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ. Εξέλιξη που θα έχει αλυσιδωτές αντιδράσεις και στην Ευρώπη, αρχίζοντας από τον Νότο της ηπείρου μας.
Αυτή τη φορά, ο κ Σαμαράς δεν μπορεί να εμφανιστεί ως αντιμνημονιακός, έχοντας υιοθετήσει και εφαρμόσει πιστά όλες τις μνημονιακές πολιτικές και δεσμεύσεις, αρχής αρχομένης από εκείνες του 2010, δηλαδή της κυβέρνησης του Γ.Α. Παπανδρέου.
Έγραψα αυτό το άρθρο, διότι οι εποχές είναι πολύ πονηρές και μεγάλοι οι κίνδυνοι παραπέρα καλλιέργειας και εκμετάλλευσης του φόβου, ιδιαίτερα όταν αρχίσει και επισήμως η προεκλογική περίοδος. Απαιτείται εγρήγορση εκ μέρους του ΣΥΡΙΖΑ και των σύμμαχων δυνάμεων και διαρκής επαγρύπνηση του ελληνικού λαού, του οποίου τα όνειρα θέλουν να δολοφονήσουν ξανά οι κυρίαρχες δυνάμεις του συστήματος στην Ελλάδα και την Ευρώπη.
Ας αντισταθούμε, λοιπόν, στην «φοβολογία» κάθε μορφής και οποιασδήποτε σκοπιμότητας, αντιπαραθέτοντας το τεκμηριωμένο πρόγραμμά μας, ιδιαίτερα το πρόγραμμα που διακήρυξε ο ΣΥΡΙΖΑ στη ΔΕΘ, αλλά και μεταγενέστερες προτάσεις που έχουμε καταθέσει.
* Ο Πάνος Τριγάζης είναι συντονιστής του Τμήματος Διεθνών Σχέσεων και Θεμάτων Ειρήνης του ΣΥΡΙΖΑ
