«Κάποιες στιγμές είναι πολύ έντονα απελευθερωτικές, σε σημείο που να νιώθεις στο σώμα σου όντως να φεύγει ένα βάρος και να νιώθεις πιο ο εαυτός σου». Με τον τρόπο αυτό η Νικόλ περιέγραψε στην Ελληνοφρένεια πώς βίωσε το coming out της στην οικογένειά της, τους φίλους της αλλά και στους συναδέλφους της.
Ήταν το 2017 όταν πήγε μια μέρα στη δουλειά και ζήτησε τον λόγο για να κάνει μια ανακοίνωση. Εκεί, μέσα στο κατειλημμένο εργοστάσιο της ΒΙΟΜΕ, στις 7 το πρωί μιας καλοκαιρινής ημέρας, ανακοίνωσε στην εργατική συνέλευση για πρώτη φορά ότι είναι γυναίκα και θέλει, από εδώ και πέρα, να την φωνάζουν Νικόλ.
«Στην αρχή ίσως ξένισε, αλλά υπήρξε άμεση αποδοχή» ανέφερε χαρακτηριστικά για το πώς δέχτηκε η συνέλευση της ανακοίνωσή της. «Πέρα από το λεκτικό εκείνης της στιγμής μέσα στην ίδια τη συνέλευση, φάνηκε και στο πρακτικό και καθημερινό επίπεδο από την επόμενη κιόλας ημέρα σε διάφορα περιστατικά και καθημερινά μικρά πράγματα. Φαινόταν ότι οι συνάδελφοι είχαν όλη τη διάθεση να δουλέψουν και με τον εαυτό τους και να συνεχίσουμε να υπάρχουμε όπως υπήρχαμε» είπε.
Η Νικόλ, που σήμερα εργάζεται στη Suburbia, μια συνεταιριστική προσπάθεια εναλλακτικού πολιτισμού που στεγάζεται μέσα στη ΒΙΟΜΕ, μίλησε για όλα αυτά τα θέματα που αφορούν τη φυλομετάβαση μιας τρανς εργαζόμενης. Για το πώς προσπαθούσε να το κρύψει ακόμα και απ’ τον εαυτό της. Για την επιλογή του Coming out, τις δυσκολίες και τη λύτρωση. Για τα κρατικά εμπόδια της φυλομετάβασης, για τον σεξισμό και για τον εργασιακό αποκλεισμό.
Τέλος αναφέρθηκε και στα όνειρα που κάνει έχοντας φτάσει πια σε αυτό το ξέφωτο της δικής της απελευθέρωσης. «Σε πιο πρακτικό επίπεδο να έχω τη δυνατότητα να κάνω κάποια πράγματα, τα οποία θέλω πάνω στο κομμάτι της φυλομετάβασης. Απο εκεί και πέρα θα ήθελα να δω αυτό το εγχείρημα να μεγαλώνει και να πετυχαίνει, και τη ΒΙΟΜΕ στο σύνολο της αλλά και τη Suburbia. Γενικά θα ήθελα λίγο περισσότερη χαρά και στη δικιά μου ζωή και στη ζωή γενικά» κατέληξε.
