Δεν ήταν εύκολες οι γιορτές για εκείνη. Πάνω στο τραπέζι ακουμπούσε με το βάρος των γεμάτων πιάτων και το δικό της. Αόρατο για τον γιο της. Κρυμμένο γενικά για τους γύρω -δεν χρειαζόταν ν’ ανησυχήσουν ακόμη- πίσω απ’ τον συνηθισμένο της τρόπο να μιλάει και να κινείται.
Κάποια στιγμή οι εξετάσεις βγήκαν. «Όταν το έμαθα, έπαθα σοκ. Είχα παγώσει, δεν μπορούσα να το επεξεργαστώ καθόλου. Κατευθείαν σκέφτηκα το παιδί μου. Ότι ο μικρός είναι 12 χρόνων. Τι θα κάνει χωρίς τη μαμά του; Έκλαιγα για μισή μέρα, ήμουν χαλιά» λέει στην ΑΥΓΗ η Χρύσα Δουζένη.
Το επόμενο πρωί ξύπνησε διαφορετικά. «Είναι κάτι που συμβαίνει, έχει το όνομά του, θα πάω να το αντιμετωπίσω». Ακολούθησαν νέες εξετάσεις για να ελεγχθεί αν η κακοήθεια που εντοπίστηκε στον μαστό της είχε προλάβει να δημιουργήσει μεταστάσεις. «Ήμουν εντάξει». Και ακολούθησε το χειρουργείο. «Πλέον το ένα μου στήθος λείπει όλο. Έχω πάνω μου την πληγή της επέμβασης». Ένα τραύμα-σημάδι μιας μάχης που δόθηκε.
Μιλώντας για την εμπειρία της δημόσια, η Χρύσα ανέφερε πως έχει διαπιστώσει ότι οι γυναίκες που έχουν κάνει μαστεκτομή δεν το λένε εύκολα. «Και προσοχή, δεν αναφέρομαι στο να μην θέλει μια γυναίκα να αναφερθεί στον καρκίνο που πέρασε ή περνά, αναφέρομαι στο να ντρέπονται, να φοβούνται να το αναφέρουν». Ο ένας λόγος που συμβαίνει αυτό «έχει σχέση με την πατριαρχία, που θέλει τη γυναίκα άρτια, όμορφη, ολοκληρωμένη, με τα βυζιά της στη θέση τους, έτσι ώστε να εξυπηρετεί την επιθυμία του άντρα, αλλά και να είναι μια ικανή αναπαραγωγική μηχανή για να τεκνοποιήσει». Ο άλλος «έχει σχέση με το πώς βλέπουμε την αναπηρία. Πόσο μας φοβίζει, πόσο αδύναμοι νιώθουμε να μην είμαστε αρτιμελείς πάνω στο πλαίσιο και το πρότυπο της κοινωνίας μας που θέλει κορμιά υγιή, γυμνασμένα, τραβηγμένα, χωρίς ίχνος ρυτίδας, ατέλειας, μειονεξίας».
«Οφείλουμε να φτιάξουμε εκείνο το πλαίσιο προστασίας και φροντίδας για κάθε φύλο. Δεν θέλουμε τους άντρες μπρουτάλ, δυνατούς για να προστατεύουν, δεν θέλουμε τις γυναίκες πανέμορφες, κούκλες για να ευχαριστούν. Το λειψό στήθος, χέρι, πόδι δεν παίζουν ρόλο. Το λειψό μυαλό και οι προκαταλήψεις, πάλι, παίζουν μεγάλο…» σημειώνει και σπεύδει να διευκρινίσει: «Το θέμα δεν είναι να προτείνεις σε κάποιον πώς θα περάσει τον καρκίνο του. Ούτε να γίνουμε χαζοχαρούμενοι. Το θέμα είναι αν θέλουμε να μιλήσουμε, να μην υπάρχει ντροπή και φόβος».
Ο αγώνας να σπάσουν τα ταμπού για τη Χρύσα είναι κρίσιμος για την απελευθέρωσή μας. Και είναι ακόμη ένας από τους πολλούς. Λίγο πριν πάει στο νοσοκομείο, προσπαθούσε να βρει λύση «για μια οικογένεια προσφύγων, που η γυναίκα είχε μόλις γεννήσει και την είχαν στείλει σε σπίτι χωρίς να καλύπτουν τα έξοδά της, παρά μόνο ένα πολύ μικρό επίδομα για φαγητό. Ψάχναμε για φάρμακα, θέρμανση, πάνες, ρούχα και αξιοπρεπούς ποιότητας φαγητό για τη μάνα που ήταν και λεχώνα».
Μαζί με άλλους ανθρώπους βοηθούν τους πρόσφυγες απ’ τα πρώτα μεγάλα κύματα το 2015. Δυναμικό ήταν το «παρών» της και σε άλλα μέτωπα. Στις δίκες της Χρυσής Αυγής απ’ την αρχή τους. «Μίλαγα στον γιατρό μου στον ‘Άγιο Σάββα’ και του έλεγα ότι τους δρόμους από κάτω, στο Εφετείο, τους έχουμε φάει με το κουτάλι. Τώρα θα γνωρίσω και αυτή την πλευρά». Παρούσα στην υπόθεση του Λουκμάν. Παρούσα στην οικογένεια του Νίκου Σαμπάνη που δολοφονήθηκε. Συνδημιουργός της ομάδας «Είμαι εδώ» στην Ηλιούπολη, που δραστηριοποιείται ενάντια στην έμφυλη βία. Και σε πόσα ακόμη.
Σε όποιο σημείο κι αν τη φέρει η ζωή, θα κοιτάξει να το κάνει καλύτερο. Τόσο με τη δράση της όσο και με τις κουβέντες της. «Οι αναμονές είναι τεράστιες στο ΕΣΥ. Είναι ωραίο, ενώ έχουμε τον καρκίνο μας και τον καημό μας, να βλέπεις να ανοίγει πηγαδάκι έξω απ’ το νοσοκομείο και να λέμε πώς μπορούμε να οργανωθούμε και τι να κάνουμε».
