Τριπλή εκλογή, πολλαπλή ανατροπή
Τι να πρωτοθαυμάσει κανείς: το πάθος, την επινοητικότητα, την πρωτοτυπία, τη διάθεση προσφοράς χιλιάδων μελών και φίλων του ΣΥΡΙΖΑ, που ρίχτηκαν στην τριπλή εκλογική μάχη με ένα στόχο: Φτάνει πια! Τελειώσατε, φύγετε. Ψηφίζουμε για την ανατροπή. Και είναι σημαντικό να τονιστεί πως ανάμεσα σε αυτό το πολύχρωμο πλήθος έχουν αναλάβει το μερίδιο που τους αναλογεί οι εκπαιδευτικοί, όλων των βαθμίδων. Περιμένει πολλά η εκπαίδευση από αυτές τις εκλογές. Πρέπει από την επόμενη μέρα να ανοίξει ο δρόμος για το ξήλωμα αυτής της πολιτικής, που συρρικνώνει το δημόσιο σχολείο και πανεπιστήμιο, που ορθώνει ανυπέρβλητους φραγμούς στη μόρφωση των πιο αδικημένων παιδιών, που ξεθεμελιώνει τα δικαιώματα, που στερεί από τα νιάτα την παιδεία και την πολυδιάστατη καλλιέργεια που χρειάζεται για να χτιστεί μια σύγχρονη, δημοκρατική και δίκαιη κοινωνία. Ναι, στο χέρι μας είναι να ανατρέψουμε τη σύγχρονη καπιταλιστική βαρβαρότητα, που εμφανίζεται με την εκδοχή του νεοφιλελευθερισμού. Αρκεί να το πιστέψουμε και αρκεί να αρθούμε στο ύψος των περιστάσεων.
Φωνάζει ο κλέφτης…
Η πρόσφατη δίκη της πανεπιστημιακού Μαίρης Μαυρή-Βαβαγιάννη, μετά από μήνυση του χρυσαυγίτη Ηλία Κασιδιάρη, για «συκοφαντική δυσφήμιση και ψευδορκία», είναι δείγμα μιας πλήρους αντιστροφής των αξιών που επιχειρείται να επιβληθεί στην ελληνική κοινωνία. Η γνωστή πανεπιστημιακός ήταν μάρτυρας στη γνωστή υπόθεση της επίθεσης από ομάδα ροπαλοφόρων που χτύπησαν και μαχαίρωσαν μεταπτυχιακό φοιτητή στο χώρο του Τμήματος Φυσικής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Έπραξε το αυτονόητο καθήκον της, ως ακαδημαϊκός και ως πολίτης, να καταγγείλει μια εγκληματική πράξη, από τις πολλές που έχουν αποδοθεί στη «Χρυσή Αυγή», και να καταθέσει, όταν της ζητήθηκε, όσα γνώριζε σχετικά με την υπόθεση. Τώρα επιχειρούν να την σύρουν σε δίκη για «συκοφαντική δυσφήμιση» ασπάλακες που ξεπήδησαν από ένα φρικτό νοσηρό παρελθόν Όπως τονίζει σε ανακοίνωσή της η «Συσπείρωση Πανεπιστημιακών», η παραπομπή της σε δίκη «αποσκοπεί στον εκφοβισμό όσων αρνούνται να σιωπήσουν μπροστά στα εγκλήματα της ναζιστικής οργάνωσης «Χρυσή Αυγή», και μόνο ως πρόκληση για τα δημοκρατικά αισθήματα της Πανεπιστημιακής Κοινότητας αλλά και της κοινωνίας μπορεί να εκληφθεί.» Εκφράζουμε την αμέριστη συμπαράστασή μας, μαζί με τη «Συσπείρωση Πανεπιστημιακών», στη Μαίρη Μαυρή-Βαβαγιάννη και απαιτούμε να σταματήσει εδώ και τώρα κάθε δίωξη σε βάρος της. Η νίκη του συνδυασμού της «Ανοιχτής Πόλης» στο Δήμο της Αθήνας, στον οποίο συμμετέχει και η ίδια, θα είναι η απάντηση που αρμόζει στους μηνυτές της.
Νησιά της αγωνίας
Ασταμάτητες οι κραυγές αγωνίας των προσφύγων, που ο απόηχός τους δύσκολα φτάνει από τη Μυτιλήνη, τη Σάμο και τα άλλα νησιά του Αιγαίου στην ασυγκίνητη πρωτεύουσα. Ακόμα δεν έχει λησμονηθεί το προπέρσινο ναυάγιο της 6ης Σεπτεμβρίου, όταν εξήντα τρεις πρόσφυγες έχασαν τη ζωή τους ανοιχτά της Σμύρνης, -οι μισοί από αυτούς παιδιά– και πριν λίγες μέρες προστέθηκε ένα ακόμα τραγικό περιστατικό στα ανοιχτά της Σάμου. Αλλά και για όσους καταφέρουν να γλιτώσουν από την οργή του Ποσειδώνα και την «ευσυνειδησία» των συνοριοφυλάκων, η είσοδος στη χώρα σηματοδοτεί την έναρξη μιας νέας σειράς προβλημάτων. Η στέγαση, η σίτιση και η υγειονομική περίθαλψη έρχονται πρώτα, αλλά δεν είναι τα μόνα σημαντικά. Ειδικά για τον ανήλικο προσφυγικό πληθυσμό τα ζητήματα της εκπαίδευσης και της ένταξης είναι εξίσου πρωταρχικής σημασίας. Και εδώ οι πρωτοβουλίες των κατοίκων έρχονται να καλύψουν την κρατική αβελτηρία. Το Δίκτυο Οργανώσεων και Πολιτών «Χωριό του Όλοι Μαζί», που συστάθηκε για να αναζητήσει λύσεις σε αυτά τα προβλήματα στη Λέσβο, προώθησε την ιδέα της λειτουργίας ενός ανοιχτού κέντρου υποδοχής, που θα το διαχειρίζονταν αποκλειστικά εθελοντές πολίτες σε συνεργασία με τους φιλοξενούμενους πρόσφυγες. Παρόμοιες κινήσεις αναπτύχθηκαν και σε άλλα νησιά. Και σε αυτές συμμετείχαν, αναλαμβάνοντας πρόθυμα το δικό τους ρόλο, και εκπαιδευτικοί. Είχαν αυτές οι κινήσεις να αντιμετωπίσουν την εχθρική στάση αντικοινωνικών ομάδων συμφερόντων, που καλλιεργούν συστηματικά το μίσους και το ρατσισμό στην τοπική κοινωνία. Είχαν απέναντί τους ακόμα και την αδιάφορη και συχνά εχθρική στάση κάποιων τοπικών αρχών. Γι' αυτό και τα επιτεύγματά τους είναι ακόμα πιο σημαντικά. Δείχνουν το μέτρο των δυνατοτήτων της τοπικής κοινωνίας, που καμιά οικονομική κρίση δεν μπορεί να απαλείψει. Δείχνουν, πάνω απ' όλα, το μέγεθος της ανθρωπιάς, που κανένας ρατσισμός δεν μπορεί να υποσκάψει.
Η στάση των αρμόδιων εκπαιδευτικών υπηρεσιών
Και κάτι ακόμα, για τη στάση των αρμόδιων υπηρεσιών του Υπ. Παιδείας και των στελεχών του. Όχι μόνο δεν υποστηρίζουν τέτοιες δραστηριότητες, αλλά και συχνά τις υπονομεύουν. Η Έκθεση του Συνήγορου του Πολίτη (του 2013), στις αναφορές της για το ρατσισμό και την ξενοφοβία στα σχολεία, είναι σαφής: Απαιτείται να υπάρχει στενή και διαρκής σύνδεση του εκπαιδευτικού με την περιβάλλουσα κοινότητα, ώστε αφενός να δημιουργείται αίσθηση εμπιστοσύνης στους μαθητές ως προς την αναφορά και τη διαχείριση τέτοιων περιστατικών και αφετέρου να μπορούν να σχεδιαστούν και να υλοποιηθούν θετικές δράσεις. «Συνεπώς», τονίζει η Έκθεση, «το υπουργείο πρέπει να ενθαρρύνει, να διευκολύνει με κάθε τρόπο και να στηρίζει έμπρακτα τους εκπαιδευτικούς που αναλαμβάνουν δράσεις με τέτοιο προσανατολισμό».
Π.Χ.
