Η Μέρκελ και ο Σόιμπλε διατυπώνουν τελεσιγραφικά τις θέσεις τους για το ελληνικό πρόβλημα. Από το μπαλκόνι των γερμανικών εκλογών υπαγορεύουν τους όρους τους στον ελληνικό λαό. Ούτε που περνάει από το μυαλό τους να διαπραγματευτούν. Ποιος, άραγε, να τους εξαναγκάσει να συμπεριφέρονται έστω τηρώντας τα προσχήματα; Η ελληνική κυβέρνηση; Αυτή που έχει αναγάγει την προσωρινή μείωση του ΦΠΑ στην εστίαση σε εθνική νίκη; Ο πρωθυπουργός, που συμπεριφέρεται ως εντολοδόχος των πιστωτών και μεθοδεύει ρύθμιση για να βγουν στο σφυρί οι πρώτες κατοικίες;
Οι πιστωτές (που με βάση τη διάρθρωση του δημοσίου χρέους είναι τα ευρωπαϊκά κράτη και το ΕΚΤ) βιάζονται να επιβάλουν τους όρους τους. Απεύχονται τη διαφαινόμενη πολιτική ανατροπή. Με την πολιτική τους όμως σπρώχνουν την κυβέρνηση ακόμη βαθύτερα στην ανυποληψία. Αυτή η αντίφαση θα καθορίσει τις πολιτικές εξελίξεις.
Η κυβέρνηση Σαμαρά ούτε τη δημοκρατική νομιμοποίηση έχει ούτε διαθέτει την πολιτική αποφασιστικότητα να διαπραγματευτεί για το μέλλον της χώρας. Πολιτεύεται με την υποταγή έναντι των πιστωτών και με τον φόβο έναντι του λαού. Οι πιστωτές ετοιμάζουν "νέο δάνειο" χωρίς να βάζουν το χέρι στην τσέπη τους. Επιχειρούν να μετατρέψουν σε χρέος τους πόρους του ΕΣΠΑ. Πρόκειται για αποικιοκρατική συμπεριφορά. Στερούν τους ελάχιστους πόρους για τη χρηματοδότηση της ανάπτυξης μετατρέποντάς τους σε τοκοχρεωλύσια. Και επιπλέον ανακυκλώνουν το δημόσιο χρέος, του οποίου η μείωση υποτίθεται ότι είναι ο βασικός στόχος του Μνημονίου.
Μετά τις γερμανικές εκλογές ανοίγει μια διαδικασία εκβιασμών, τελεσιγράφων, αλλά και δυνατοτήτων αντίστασης και παρέμβασης της Ελλάδας με στόχο να ανατραπούν οι κυρίαρχες μεθοδεύσεις και να τεθεί στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης η διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, το πάγωμα της εξυπηρέτησης των δανείων και η διεκδίκηση ευρωπαϊκής βοήθειας για την αναπτυξιακή εκκίνηση. Με τέτοια δυναμική διεκδίκησης θα αποκτήσει μεγαλύτερη ισχύ αν προβάλλεται στο ευρύτερο πλαίσιο αναζήτησης ευρωπαϊκής λύσης για το πρόβλημα του δημοσίου χρέους, ιδιαιτέρως των χωρών του Νότου. Μια τέτοια προοπτική όμως προϋποθέτει δημοκρατική ανατροπή στην Ελλάδα.
