Ιερουσαλήμ, Πάνος Χαρίτος
Έντεκα μήνες μετά την ανακοίνωση της επανέναρξης του διαλόγου για το Παλαιστινιακό, ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών αποφάσισε να θέσει προ των ευθυνών τους Ισραηλινούς και Παλαιστίνιους και να παγώσει τη διαμεσολαβητική του δραστηριότητα.
«Οι ηγέτες θα πρέπει να ηγούνται, να παίρνουν δύσκολες αποφάσεις και να προχωρούν σε συμβιβασμούς, εκμεταλλευόμενοι τις ευκαιρίες που προκύπτουν σε δεδομένες στιγμές» ήταν η φράση με την οποία γνωστοποίησε την προηγούμενη εβδομάδα την επ' αόριστον αναβολή της επίσκεψής του στην περιοχή.
Η επιμονή από πλευράς του Ισραηλινού Π/Θ κ. Νετανιάχου να συσχετίσει με την ειρηνευτική διαδικασία την απελευθέρωση του Αμερικανού υπηκόου Τζόναθαν Πόλαρντ, που βρίσκεται φυλακισμένος στις ΗΠΑ για κατασκοπεία για λογαριασμό του Ισραήλ, η καθυστέρηση της απελευθέρωσης της τέταρτης ομάδας Παλαιστίνιων κρατουμένων από πλευράς Ισραήλ που είχε συμφωνηθεί για τις 29 Μαρτίου και το διάγγελμα του Παλαιστίνιου προέδρου την περασμένη Τρίτη ήταν οι λόγοι που οδήγησαν τον κ. Κέρι σε μια προσωρινή παύση και αποχή από τη διαμεσολάβηση.
Στην πραγματικότητα, η Ουάσιγκτον για να στηρίξει τον Αμερικανό υπουργό Εξωτερικών είχε δώσει το πράσινο φως για την απελευθέρωση Πόλαρντ - έστω κι αν αυτό δεν έχει ανακοινωθεί.
Ο Νετανιάχου διαχειρίστηκε με έξυπνο τρόπο τις αντιδράσεις από μερίδα της κοινής γνώμης στο Ισραήλ για την απελευθέρωση Παλαιστίνιων κρατουμένων και πέτυχε αυτό που οι προκάτοχοί του είχαν αποτύχει.
Ωστόσο, ο Λευκός Οίκος διατηρούσε έντονες επιφυλάξεις για τους χειρισμούς Νετανιάχου. Από τη μία έπρεπε να πείσουν τον Αμπάς να συνεχίσει τις διαπραγματεύσεις κι από την άλλη το Τελ Αβίβ ανακοίνωνε διαρκώς επέκταση των οικισμών εποίκων στα κατεχόμενα της Δυτικής Όχθης και κυρίως στην Ανατολική Ιερουσαλήμ.
Από την πλευρά των Παλαιστίνιων ο Μαχμούντ Αμπάς βλέποντας το πέρασμα της 29ης του Μάρτη και το Ισραήλ να μην έχει τηρήσει τη δέσμευσή του για απελευθέρωση των υπόλοιπων κρατουμένων αλλά και τις ανακοινώσεις για κατασκευή νέων οικισμών εποίκων στα κατεχόμενα, προχώρησε σε ένα τηλεοπτικό διάγγελμα με το οποίο γνωστοποιούσε το αίτημα της Παλαιστινιακής Αρχής προς τα Ηνωμένα Έθνη για την ένταξή της σε δεκαπέντε διαφορετικά φόρουμ.
Ακόμα κι αν το αίτημα γίνει δεκτό, οι Παλαιστίνιοι δεν κερδίζουν τίποτα επί της ουσίας.
Σχεδόν κανένας οργανισμός δεν συνδέεται άμεσα με τα Ηνωμένα Έθνη και βεβαίως δεν αποτελεί απειλή για το Ισραήλ. Πρόκειται για οργανισμούς που σχετίζονται με τα δικαιώματα των παιδιών, την εξάλειψη των διακρίσεων κατά των γυναικών, την 4η Συνθήκη της Γενεύης.
Το Ισραήλ κατηγορεί τον Αμπάς ότι επιδιώκει μονομερή αναγνώριση της Παλαιστίνης από τα Ηνωμένα Έθνη και γι' αυτό ανέβαλε την αποφυλάκιση των 26 κρατουμένων από τις φυλακές του.
Βεβαίως, η κλιμάκωση ήταν αναμενόμενη. Όπως αναμενόμενη ήταν και προσωρινή παύση των διαπραγματεύσεων.
Στην πραγματικότητα, ο Αμπάς, ο οποίος έχει επενδύσει όσο κανένας άλλος στον διάλογο με το Ισραήλ, βρίσκεται για μια ακόμα φορά σε δύσκολη θέση και δέχεται κριτική -στο εσωτερικό των Παλαιστίνιων- για την αναποτελεσματικότητα των χειρισμών του.
Με το διάγγελμα της προηγούμενης Τρίτης ήθελε σαφέστατα να στείλει ένα μήνυμα προς τους εταίρους τής διαπραγμάτευσης για σοβαρότητα και τήρηση των δεσμεύσεων, παρά να διεκδικήσει κάτι ασήμαντο στα περιφερειακά ιδρύματα των Ηνωμένων Εθνών.
Επίσης, ο Αμπάς γνωρίζει πως η πίεση από εδώ και πέρα θα ασκηθεί στον ίδιο, ώστε να επεκταθεί ο χρόνος των διαπραγματεύσεων από το τέλος Απριλίου, που είχε προγραμματιστεί αρχικά, μέχρι το τέλος του τρέχοντος έτους.
Ήδη από πλευράς τους έχουν τεθεί εφτά όροι για τη συνέχιση των διαπραγματεύσεων πέραν του τέλους Απριλίου.
* Γραπτή δέσμευση από το Ισραήλ εκ των προτέρων ό,τι αναγνωρίζουν τα παλαιστινιακά σύνορα του 1967 με πρωτεύουσα την Ανατολική Ιερουσαλήμ.
* Απελευθέρωση των Παλαιστινίων κρατουμένων στην οποία ο πρώην πρωθυπουργός Εχούντ Ολμέρτ συμφώνησε, συμπεριλαμβανομένων των Μαρουάν Μπαργκούτι, Αχμάντ Σααντάτ, και Φουάντ Σουέικι.
* Εφαρμογή συμφωνίας των συνοριακών σημείων διέλευσης και άρση της πολιορκίας της Γάζας.
* Επιστροφή των εξόριστων που απελάθηκαν από τη Βηθλεέμ κατά την πολιορκία του 2002.
* Διακοπή της εποικιστικής δραστηριότητας στην Ιερουσαλήμ, και άνοιγμα των κλειστών θεσμικών ιδρυμάτων στην Ιερουσαλήμ.
* Να επιτραπεί η επανένωση 15.000 Παλαιστινίων με τις οικογένειές τους.
* Να σταματήσει η στρατιωτική δραστηριότητα σε περιοχές υπό τον έλεγχο της Παλαιστινιακής Αρχής για συλλήψεις ή θανατώσεις, και χορήγηση στην Π.Α. μερικού ελέγχου σε περιοχές υπό ισραηλινή κατοχή όπου πλειοψηφούν οι Παλαιστίνιοι κάτοικοι (area C).
Βεβαίως, με την πολιτειακή και νομοθετική αναθεώρηση στην οποία προχώρησε το Ισραήλ πέρυσι, οι μισοί από τους όρους των Παλαιστίνιων θα έπρεπε ή να εγκριθούν από την Κνεσέτ ή να να τύχουν της αποδοχής δημοψηφίσματος, αφού καμία επιτροπή ακόμα κι ο Π/Θ δεν δικαιούνται να λαμβάνουν μονομερώς τέτοιου είδους αποφάσεις.
Η επανέναρξη του διαλόγου προϋποθέτει υπαναχωρήσεις από πλευράς Παλαιστινίων ή διαφοροποίηση των όρων, αφού θεωρείται μάλλον δύσκολο η ισραηλινή πλευρά να αποδεχθεί ένα τόσο ξεκάθαρο πλαίσιο.
Για την ακρίβεια, οι Παλαιστίνιοι επιθυμούν πλαίσιο που να εξασφαλίζει σαφείς όρους, το Ισραήλ θέλει να αποφύγει τη σαφήνεια και ο Κέρι αδυνατεί να επιβάλει τους δικούς του όρους.
