Η ουσία δεν βρίσκεται στις φωνές αλλά στο ότι η Ουάσιγκτον εμφανίζεται διαρκώς εξοργισμένη με το Ισραήλ χωρίς αυτό να μειώνει την υποστήριξη της

Από την Καραϊβική ως το Λίβανο θολώνει ένα από τα βασικά στοιχεία της μεταπολεμικής διεθνούς τάξης, η διάκριση ανάμεσα στον πόλεμο και την αστυνόμευση

Οι διπλωμάτες συζητούν για ειρήνη, αλλά οι κρίσεις μεταπηδούν από τη Γάζα στον Λίβανο και από τον Λίβανο στο Ιράν

Ο πόλεμος στον Λίβανο από το Ισραήλ συνεχίζεται κανονικά ενώ ο υπόλοιπος κόσμος συζητά ήδη τη «μεταπολεμική σταθερότητα» της Μέσης Ανατολής

Ο Τραμπ επαναφέρει το σχέδιο σε μια Μέση Ανατολή πολύ πιο ασταθή, πιο βίαιη και πολύ λιγότερο πρόθυμη να ακολουθήσει τους αμερικανικούς σχεδιασμούς

Ο Μπεν Ρόουντς, πρ. σύμβουλος του Ομπάμα, έγραψε ότι «το μόνο που πέτυχε η “Επική Οργή” ήταν να παραδώσει στους Πασνταράν τον έλεγχο του Ιράν και του Ορμούζ».

Ο πόλεμος που εξαπέλυσαν ΗΠΑ και Ισραήλ κατά του Ιράν παράγει ένα πολύ διαφορετικό αποτέλεσμα από εκείνο που περίμενε η Ουάσιγκτον

Για πρώτη φορά μετά την έναρξη της σύγκρουσης άρχισε να γίνεται ορατή μια πραγματική ρωγμή ακόμα και μέσα στο ίδιο το τραμπικό στρατόπεδο

Οι συνέπειες του πολέμου στη Μέση Ανατολή έχουν ήδη επηρεάσει την καθημερινότητα εκατομμυρίων ανθρώπων στην ήπειρο

Το Πεκίνο δεν αντιμετωπίζει εαυτόν ως δύναμη που εντάσσεται στην αμερικανική διεθνή τάξη, αλλά ως δύναμη που θα επηρεάζει το μετασχηματισμό αυτής της τάξης