Η κινεζική πρωτεύουσα μετατρέπεται αυτές τις ημέρες σε σκηνή μιας ιδιότυπης επίδειξης ισχύος. Μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, ο Σι Τζινπίνγκ συναντά πρώτα τον Ντόναλντ Τραμπ και αμέσως μετά τον Βλαντίμιρ Πούτιν, σε μια αλληλουχία επαφών που αποτυπώνει καλύτερα από κάθε επίσημη ανακοίνωση τις φιλοδοξίες του Πεκίνου. Η Κίνα δεν είναι απλώς μια ανερχόμενη δύναμη αλλά το κέντρο βάρους γύρω από το οποίου όλοι πλέον κινούνται.
Η επίσκεψη Τραμπ πραγματοποιήθηκε σε μια περίοδο εξαιρετικά υψηλής έντασης. Ο πόλεμος με το Ιράν, η συνεχιζόμενη κρίση στα Στενά του Ορμούζ, η αντιπαράθεση για την Ταϊβάν, οι εμπορικοί δασμοί και ο τεχνολογικός ανταγωνισμός είχαν ήδη δημιουργήσει ένα εκρηκτικό υπόβαθρο πριν ακόμη ξεκινήσει η σύνοδος.
Ο Τραμπ δεν πήγε στο Πεκίνο ως ηγέτης που επιδιώκει πραγματική συμφιλίωση με την Κίνα. Επιχείρησε περισσότερο να παρουσιαστεί ως ο ηγέτης που μπορεί να διαχειριστεί έναν ανταγωνισμό τον οποίο ο ίδιος συνέβαλε καθοριστικά να οξύνει.
Αναζητούσε μια μεγάλη εμπορική συμφωνία που θα μπορούσε να παρουσιάσει ως προσωπική του επιτυχία αλλά και κάποια μορφή κινεζικής βοήθειας στο μέτωπο του Ιράν. Το Πεκίνο όμως απέφυγε να του προσφέρει καθαρές νίκες.
Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι η Κίνα επιδιώκει μετωπική αντιπαράθεση με την Ουάσιγκτον. Η στρατηγική της βασίζεται περισσότερο στην υπομονή. Το Πεκίνο διαχειρίζεται την αντιπαράθεση με την Ουάσιγκτον, αποφεύγοντας οξύνσεις και κλιμακώσεις ενώ κερδίζει χρόνο για την περαιτέρω οικονομική, τεχνολογική και στρατιωτική του ενίσχυση.
Για τη Ρωσία όμως, η εικόνα του Τραμπ στο Πεκίνο δεν μπορούσε παρά να προκαλέσει ανησυχία. Το Κρεμλίνο γνωρίζει ότι μια έστω περιορισμένη σινοαμερικανική προσέγγιση θα μπορούσε να υποβαθμίσει τη γεωπολιτική του σημασία.
Ταυτόχρονα, η Ρωσία χρειάζεται πλέον το Πεκίνο περισσότερο από ποτέ. Μετά τη ρήξη με την Ευρώπη και τις δυτικές κυρώσεις, η κινεζική αγορά έχει μετατραπεί σε βασικό προορισμό για τις ρωσικές ενεργειακές εξαγωγές, ενώ η Κίνα λειτουργεί και ως κρίσιμο οικονομικό και διπλωματικό αντίβαρο απέναντι στη δυτική πίεση.
Η ανάγκη διατήρησης αυτής της σχέσης εξηγεί και την κοινή πολιτική γλώσσα που χρησιμοποιούν οι δύο πλευρές. Οι αναφορές στην υπεράσπιση της «κυριαρχίας» και της «εθνικής ενότητας» συνδέουν εμμέσως την Ουκρανία με την Ταϊβάν και παρουσιάζουν τις δυτικές πιέσεις ως μέρος μιας ευρύτερης στρατηγικής ανάσχεσης απέναντι σε ανταγωνιστικές δυνάμεις.
Η εικόνα που επιχειρεί να προβάλλει το Πεκίνο δεν αφορά μόνο τη συνεργασία με τη Μόσχα αλλά και την πεποίθηση ότι οι παγκόσμιοι συσχετισμοί μεταβάλλονται σταδιακά υπέρ του.
Στο Πεκίνο κερδίζει συνεχώς έδαφος η αίσθηση ότι η αμερικανική στρατηγική δεν καταφέρνει να ανακόψει την κινεζική άνοδο αλλά συχνά επιταχύνει τάσεις που ήδη βρίσκονταν σε εξέλιξη.
Οι τεχνολογικοί περιορισμοί ενίσχυσαν την κινεζική προσπάθεια για αυτάρκεια, ο εμπορικός πόλεμος δεν σταμάτησε τη βιομηχανική επέκταση της χώρας και η κρίση με το Ιράν τροφοδότησε την εντύπωση ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δυσκολεύονται ολοένα περισσότερο να διαχειριστούν ταυτόχρονα πολλαπλές γεωπολιτικές κρίσεις.
Η εικόνα ενός Αμερικανού προέδρου και ενός Ρώσου ηγέτη να περνούν διαδοχικά από το Πεκίνο μέσα σε λίγα 24ωρα δεν σημαίνει ότι η Κίνα έχει ήδη αντικαταστήσει τις ΗΠΑ ως κυρίαρχη δύναμη. Δείχνει όμως κάτι που πριν από λίγα χρόνια θα έμοιαζε σχεδόν αδιανόητο. Ολοένα και περισσότερες κρίσιμες διεθνείς υποθέσεις φαίνεται πλέον να μην μπορούν να αντιμετωπιστούν χωρίς κάποια μορφή κινεζικής εμπλοκής.
Και ίσως εκεί να βρίσκεται το πραγματικό μήνυμα των ημερών. Στο γεγονός ότι το Πεκίνο αρχίζει να αντιμετωπίζει τον εαυτό του όχι ως δύναμη που προσπαθεί να ενταχθεί στη διεθνή τάξη που οικοδόμησαν οι Ηνωμένες Πολιτείες μετά τον Ψυχρό Πόλεμο, αλλά ως δύναμη που θεωρεί ότι μπορεί πλέον να επηρεάζει καθοριστικά τον τρόπο με τον οποίο αυτή η τάξη θα μετασχηματιστεί τα επόμενα χρόνια.
