Στο μικροσκόπιο του Γιώργου Συμπάρδη βρίσκεται αυτή τη φορά η σχέση με τον Άλλο. Μπορείς πραγματικά να συνδεθείς με τον άλλον άνθρωπο;

Η νουβέλα της Έρσης Σωτηροπούλου είναι μια καθηλωτική ελεγεία στον θάνατο και στη φθορά που προηγείται

Η συλλογή διηγημάτων «Σφαίρα στο βυζί» του Κώστα Ακρίβου επανακυκλοφορεί 23 χρόνια μετά, αποδεικνύοντας πως υπάρχουν κείμενα που παραμένουν αρυτίδωτα

Ο Πέτερ Χάντκε αποδεικνύει και με αυτό το έργο του πως ποτέ δεν είναι αργά -ούτε νωρίς- να δοθούν απαντήσεις σε ερωτήματα που δεν διατυπώθηκαν ποτέ

Ο Νικολούδης εστιάζει στη βία που γεννιέται μέσα από τα βλέμματα τα οποία κοιτάζουν αλλού. Μέσα από τα κλειστά στόματα που προτιμούν να σφυρίζουν αδιάφορα

Η Σαντάλ Άκερμαν αναζητά «την αληθινή της μητέρα», θέλει να προετοιμαστεί για να ζήσει μετά από αυτή, όμως δεν τα καταφέρνει, δεν γίνεται η ίδια «επιζήσασα»

H Ελισάβετ Χρονοπούλου γράφει για το φαινόμενο του ελληνικού δωσιλογισμού όχι με τον τρόπο της Ιστορίας αλλά με τους τρόπους της λογοτεχνίας

Στο μυθιστόρημα «Βάθος πεδίου - Εγχειρίδιο αυτοβοήθειας» ο Χρήστος Χρυσόπουλος αναρωτιέται τι είναι αυτό που αφήνουν πίσω τους τα γεγονότα όταν παρέλθουν

Στην «Αγέλη» της Β. Τσελεπίδου έξι αφηγήσεις ξετυλίγουν το κουβάρι μιας γυναικοκτονίας και μέσω αυτών η συγγραφέας μελετά τους λόγους που οδήγησαν στο έγκλημα

Ο Χουάν Γκαμπριέλ Βάσκες μιλά εξ ονόματος της Κολομβιανής γλύπτριας Φελίσα Μπουρστίν για όλες τις πρωτοπόρες γυναίκες που δεν κάθισαν στη γωνιά τους σιωπώντας