Η φετινή χρονιά έχει ιδιαίτερη σημασία για το Φεστιβάλ, καθώς τη σκυτάλη της καλλιτεχνικής διεύθυνσης έχει αναλάβει ο έμπειρος σκηνοθέτης Μιχαήλ Μαρμαρινός. Μέσα από ένα σύντομο σημείωμα ο νέος επικεφαλής του Φεστιβάλ δήλωσε ότι το «πλήρες πρόγραμμα στο αρχαίο θέατρο, που αναπτύσσεται εξολοκλήρου μέσα και από τις τρεις σε διαδοχή εκδόσεις του (2026/2027/2028), οι οποίες και ορίζουν μαζί μιαν ολότητα», ενώ συμπλήρωσε ότι «το κοινό θα έχει την ευκαιρία να έρθει σε επαφή με ιδιαίτερες αναγνώσεις Ελλήνων και ξένων καλλιτεχνών, σε γνωστά αλλά και ορισμένα σπανίως παρουσιαζόμενα έργα».
Αναβιώσεις και σίγουρες επιλογές
Η Λυρική Σκηνή επιστρέφει στο αρχαίο θέατρο αναβιώνοντας την ιστορική «Μήδεια», με την οποία ο Αλέξης Μινωτής σημάδεψε την Επίδαυρο πριν από 65 χρόνια. Το έργο που σκηνοθετεί ο Λουίτζι Κερουμπίνι επανεξετάζει το παρελθόν αντλώντας υλικό από αρχεία και σωζόμενα σχέδια, ώστε να φωτίσει εκ νέου έναν διαχρονικό μύθο. Σε μια περίοδο που αναζητεί την όπερα μέσα από τις ρίζες της, ο Γιώργος Κουμεντάκης και η δημιουργική του ομάδα τιμούν την ιστορία ζυγίζοντας τη δύναμη της τραγωδίας στη σημερινή εποχή.
Με μεγάλο ενδιαφέρον αναμένεται το αριστοφανικό έργο «Ειρήνη» με την υπογραφή του σταθερά αξιόπιστου Νίκου Καραθάνου. Το χαρμόσυνο μήνυμα της κωμωδίας που λειτουργεί σαν αντίδοτο στην κυνική επικαιρότητα και στο σαρκαστικό πνεύμα του κειμένου έχει αναλάβει να αναδείξει με τα τραγούδια του ο Φοίβος Δεληβοριάς. Η δημοφιλία του τραγουδιστή σίγουρα θα προκαλέσει θόρυβο, αρκεί να αποδειχθεί ότι η συναυλιακή τραγουδοποιία του δεν θα επισκιάσει τη λυρικά σατιρική ατμόσφαιρα του έργου. Την κληρονομιά του Αριστοφάνη συναντάμε και στην παράσταση «Λυσιστράτη» που θα σκηνοθετήσει ο Αστέριος Πελτέκης. Η φρέσκια ματιά στο έργο θέλει να αναδείξει την αποχή από τον έρωτα ως πράξη αντίστασης απέναντι στην εντροπία ώστε να επαναρυθμιστεί κάθε δομή του συστήματος και η διαχείριση του κωμικού στοιχείου καλείται να προσδώσει στο αρχαίο κείμενο σύγχρονη πολιτική σκέψη.
Στις αρχές Ιουλίου θα ανέβουν οι «Πέρσες» σε σκηνοθεσία του διαρκώς ανερχόμενου Χρήστου Θεοδωρίδη. Με αφετηρία την είδηση της ήττας στη Σαλαμίνα, η παράσταση εστιάζει στον αδιάκοπο θρήνο για τους νεκρούς και σε μια κοινωνία που αιωρείται ανάμεσα στο πένθος και στην ανημποριά αντίδρασης. Το αρχαίο δράμα μετατρέπεται σε σκηνικό χρονικό πολέμου, με τη συνοδεία της μουσικής του The Boy και ενός πολυπρόσωπου Χορού που δίνει φωνή στη συλλογική απώλεια.
Παρουσιάζεται, επίσης, και η «Άλκηστις» σε σκηνοθεσία του πολυάσχολου Δημήτρη Καραντζά. Το έργο αποκτά ζωή ως ένα σχόλιο πάνω στην εξουσία μεταφέροντας τον ευριπίδειο μύθο σε ένα σύγχρονο πολιτικό τοπίο. Η συμφωνία του Άδμητου με τον θάνατο και η αποδοχή της Άλκηστης να πεθάνει στη θέση του φωτίζονται ως δημόσια πράξη βίας, που φέρει έντονα τα σημάδια μιας κοινωνικά αποδεκτής ανισότητας. Το έργο θέτει το ερώτημα τι απομένει μετά τη θυσία σε έναν ασταθή κόσμο διαρκούς διαπραγμάτευσης.
Ντεμπούτο κάνει στην Επίδαυρο η Ελένη Ευθυμίου (από την ομάδα Εν Δυνάμει), η οποία έγινε γνωστή κυρίως από την παράσταση «Στο σώμα της» που είχε ανέβει στο Εθνικό Θέατρο. Αυτή τη φορά σκηνοθετεί το αντιπολεμικό έργο του Ευριπίδη «Τρωάδες» με ερμηνεύτριες και ερμηνευτές κάθε ηλικίας, με και χωρίς αναπηρία, και με ζωντανή μουσική επί σκηνής. Στο επίκεντρο του έργου βρίσκεται το γυναικείο σώμα ως σύμβολο της ανθρώπινης τραγωδίας και αντικειμενοποίησης από την πατριαρχική κοινωνία, αλλά και παράλληλα ένα αιώνιο πεδίο μάχης και διεκδικήσεων.
Η μόνη διεθνής παραγωγή που ανακοινώθηκε (περιμένουμε σύντομα την ανακοίνωση και άλλης) είναι αυτή που επιμελείται ο Νορβηγός Άλαν Λουσιέν Όγεν, ο οποίος θεωρείται ένας από τους πιο αξιόλογους σύγχρονους χορογράφους και σκηνοθέτες, που ανεβάζει σε χοροθέατρο την «Αντιγόνη», εμπνεόμενος από το έργο του Σοφοκλή. Ο ίδιος ο δημιουργός περιγράφει το έργο ως μια «τολμηρή επανερμηνεία της διαχρονικής τραγωδίας, μέσα από τη σωματική ποίηση, σε διάλογο με τον προφορικό λόγο και τον σύγχρονο χορό».
Τέλος, ο Θωμάς Μοσχόπουλος σκηνοθετεί σε δική του μετάφραση τον σκοτεινό «Ίωνα» του Ευριπίδη, ένα έργο στο οποίο συνυπάρχει το άκρως τραγικό και το σκοτεινά κωμικό, με ένα στοιχείο αποκρυφισμού και μια αδιαπέραστη πνευματικότητα να διαπερνάει την ιστορία του, με την κύρια δράση να εκτυλίσσεται στο ιερό μαντείο του Απόλλωνα στους Δελφούς.
Η αρχική εντύπωση που αφήνει αυτή η σοδειά παραστάσεων είναι μια υποδόρια ανάγκη να υπογραμμιστεί ένα κάποιο πολιτικά επίκαιρο και «ανήσυχο» πνεύμα και να υπερτονιστεί το ασφαλές αποτύπωμα του έμπειρου σκηνοθέτη που ήρθε στο τιμόνι. Ελπίζουμε αυτή η εναρκτήρια τάση για ασφαλείς επιλογές να μην είναι απότοκο της δημόσιας στήριξης που έχει δώσει ο κ. Μαρμαρινός στην υπουργό Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη, αλλά να έρθουμε σύντομα σε επαφή με καλλιτεχνικό ρίσκο και την εξωστρέφεια, ώστε πραγματικά να δούμε αυτή την «ολότητα» που μας έχει υποσχεθεί.
