Ηταν το μακρινό 2014 όταν κατά τη διάρκεια του Παγκόσμιου Κυπέλλου ο Ντιέγκο Αρμάνδο Μαραντόνα, μιλώντας στο κανάλι Telesur, είχε χαρακτηρίσει την Παγκόσμια Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου μια «άσχημη πολυεθνική εταιρεία που κατασπαράζει το ποδόσφαιρο». Κατά το παρελθόν έκανε λόγο για «Μafia», τα μέλη της οποίας πλουτίζουν την ώρα που οι ίδιοι οι ποδοσφαιριστές παραμένουν μέσα στη φτώχεια, ενώ συνήθιζε να σχολιάζει τις σχέσεις της FIFA με τα ανά τον κόσμο αυταρχικά καθεστώτα.
Κάποτε λοιπόν υπήρχε ο Ντιέγκο, που δεν βρίσκεται πια στη ζωή... Και έπειτα ακολούθησαν μόνο κάποιες φωνές ποδοσφαιριστών, μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού, που έκαναν κριτική στην Παγκόσμια Ομοσπονδία για τις επιλογές και τον τρόπο διοίκησης. Το Μουντιάλ του Κατάρ και η κατάφωρη καταπάτηση ατομικών και εργασιακών δικαιωμάτων ήταν ο λόγος της σκληρής κριτικής που δέχτηκε η FIFA από πρώην ποδοσφαιριστές, όπως ο Ερίκ Καντονά και ο Ρόι Κιν. Ο Γάλλος πρώην αρχηγός της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ ήταν από τους πρώτους που δήλωσε δημόσια ότι δεν θα παρακολουθήσει το Μουντιάλ του 2022, χαρακτηρίζοντάς το «φρίκη» λόγω της μεταχείρισης των μεταναστών εργατών. «Δεν είναι πραγματικό Μουντιάλ, είναι μόνο θέμα χρημάτων». Ο πρώην αρχηγός της Εθνικής Ιρλανδίας είχε δηλώσει πως «το Μουντιάλ είναι βουτηγμένο στο αίμα». Σε συνέντευξή του στον Independent είπε ότι η διοργάνωση δεν έπρεπε ποτέ να διεξαχθεί εκεί λόγω της καταπάτησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, τονίζοντας ότι η απόφαση της FIFA βασίστηκε αποκλειστικά στη διαφθορά και στο χρήμα.
Αξίζει να θυμίζουμε όλα τα παραπάνω την ώρα που συμπληρώνονται τρία 24ωρα από την έναρξη του Παγκόσμιου Κυπέλλου 2026, το οποίο σημαδεύτηκε από αυταρχισμό, ρατσιστικές συμπεριφορές και αδιανόητες κινήσεις στοχοποιήσεων από τις διοργανώτριες χώρες πριν καν αρχίσει. «Δεν είναι μόνο οι υπερβολικές τιμές των εισιτηρίων που θα εμποδίσουν πολλούς ανθρώπους να απολαύσουν πλήρως αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο, αλλά και η αποτυχία της FIFA και των χωρών υποδοχής να παράσχουν διαβεβαιώσεις ότι θα σεβαστούν τα δικαιώματα των οπαδών και των τοπικών κοινοτήτων. Το ποδόσφαιρο δεν μπορεί να “ενώσει τον κόσμο” όσο οι μαζικές απελάσεις συνεχίζουν να καταστρέφουν οικογένειες και να σπέρνουν φόβο και διχόνοια ή όσο οι άνθρωποι εμποδίζονται να εκφραστούν ελεύθερα» ήταν τα λόγια της Εντιθ Ολιβάρες Φερέτο, εκτελεστικής διευθύντριας της Διεθνούς Αμνηστίας στο Μεξικό.
Τις τελευταίες πολλές μέρες στο Μεξικό διοργανώνονται διαδηλώσεις εργαζομένων αλλά και οργανώσεων γυναικών που αναζητούν τους «εξαφανισμένους» δικούς τους ανθρώπους, θυμίζοντας τις Μητέρες της Πλατείας Μαΐου στην Αργεντινή επί χούντας του Βιντέλα. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, ωστόσο, η οργουελική κατάσταση την οποία βιώνουν αποστολές ομάδων και οπαδοί είναι άνευ προηγουμένου. Τις προηγούμενες μέρες η παγκόσμια ποδοσφαιρική κοινότητα παρακολούθησε άφωνη τον αποκλεισμό του διαιτητή Ομάρ Αρτάν από τη Σομαλία, στον οποίο απαγορεύτηκε η είσοδος στη χώρα. Χωρίς κάποια εξήγηση. Το ίδιο διάστημα παρακολουθήσαμε εικόνες εξονυχιστικού σωματικού ελέγχου σε ποδοσφαιριστές όπως τους διεθνείς του Ουζμπεκιστάν και της Σενεγάλης αλλά και του προπονητή του Ουζμπεκιστάν που δεν είναι άλλος από τον άλλοτε εμβληματικό διεθνή Ιταλό ποδοσφαιριστή Φάμπιο Καναβάρο.
Το Ιράν αγωνίζεται υπό ένα πρωτοφανές και εξαιρετικά περιοριστικό καθεστώς καθώς υποχρεούται να παραμένει στις ΗΠΑ μόλις κάποιες ώρες πριν και μετά από κάθε αγώνα και έπειτα να επιστρέφει στη βάση του, την Τιχουάνα. Παράλληλα, απαγορεύτηκε η διάθεση εισιτηρίων σε φιλάθλους της χώρας, αν και δεν ήταν οι μόνοι. Χιλιάδες Σκωτσέζοι φίλαθλοι ενημερώθηκαν την τελευταία στιγμή ότι δεν μπορούν να εισέλθουν σε αμερικανικό έδαφος παρά το γεγονός ότι είχαν εξασφαλίσει τα έγγραφα που απαιτούνταν και είχαν κλείσει ταξιδιωτικά πακέτα χιλιάδων ευρώ.
Σε όλα τα παραπάνω περιστατικά και δεδομένα η FIFA εμφανίστηκε ανίσχυρη να αντιδράσει, χρησιμοποιώντας την κλισέ δικαιολογία «δεν μπορούμε να παρέμβουμε στην πολιτική του κάθε κράτους». Προφανώς και η Παγκόσμια Ομοσπονδία θα παραμείνει θεατής σε κάθε καταπάτηση ατομικού δικαιώματος, προφανώς και δεν θα υπερασπιστεί όχι μόνο τους φιλάθλους, αλλά ούτε καν το ίδιο το άθλημα και τους πρωταγωνιστές, που είναι οι ποδοσφαιριστές. Οι πάντες βρίσκονται στο έλεος του δόγματος Τραμπ και μόνο οι πολιτικές οργανώσεις και οι ομάδες ακτιβιστών έχουν τη διάθεση να υψώσουν ένα τείχος αξιοπρέπειας. Όπως η καμπάνια με την ονομασία «No ICE in the Cup» που αντιτίθεται στην παρουσία πρακτόρων της υπηρεσίας μετανάστευσης στα γήπεδα, η οποία σκορπά τον φόβο για ρατσιστικούς ελέγχους και συλλήψεις μεταναστών.
