Η συζήτηση για τη φορολόγηση του Netflix, του online στοιχήματος και των κρυπτονομισμάτων παρουσιάζεται ως «τεχνικό ζήτημα». Πρόκειται για το πιο καλοστημένο προπέτασμα καπνού της τελευταίας δεκαετίας. Πίσω από τις λέξεις «ψηφιακές υπηρεσίες» και «νέοι ίδιοι πόροι» κρύβεται η μεγαλύτερη δημοσιονομική επίθεση που έχει δει η Ε.Ε. από την ίδρυση του Ταμείου Ανάκαμψης. Και φυσικά, όπως πάντα, ο λογαριασμός δεν θα σταλεί στους ισχυρούς αλλά στους λαούς. Η Κομισιόν αναζητεί 70 δισεκατομμύρια ευρώ σε ορίζοντα επταετίας , περίπου 10 δισ. τον χρόνο. Για να πληρωθούν οι ίδιες οι επιλογές της:
- Η αποπληρωμή του κοινού χρέους των 650 δισ. ευρώ του Ταμείου Ανάκαμψης.
- Η εκτίναξη των εξοπλισμών για το ΝΑΤΟ.
- Η χρηματοδότηση του πολέμου στην Ουκρανία.
- Οι επιδοτήσεις στους ευρωπαϊκούς τεχνολογικούς ομίλους που προσπαθούν να ανταγωνιστούν ΗΠΑ και Κίνα.
Αυτά δεν είναι «ουδέτερες πολιτικές». Είναι ιμπεριαλιστικές προτεραιότητες που μετατρέπονται σε φορολογικό βάρος για τους πολλούς. Η Επιτροπή σχεδιάζει να αντλήσει 5 δισ. ευρώ από ψηφιακές υπηρεσίες (διαφήμιση, δεδομένα χρηστών), 1,9 δισ. ευρώ από το online gambling και 3,4 δισ. ευρώ από τα κρυπτονομίσματα. Και όλα αυτά βαφτίζονται «ίδιοι πόροι», λες και πρόκειται για φυσικό φαινόμενο και όχι για μια νέα υπερεθνική φορολογία που δεν θα λογοδοτεί σε κανένα εθνικό Κοινοβούλιο. Η Κομισιόν δεν κρύβεται. Αν δεν περάσουν οι νέοι φόροι, οι περικοπές θα πέσουν πάνω στις παραδοσιακές πολιτικές, δηλαδή στην Πολιτική Συνοχής και στην ΚΑΠ, που αποτελούν τα δύο τρίτα του ευρωπαϊκού προϋπολογισμού. Επομένως, ή νέοι φόροι ή κόψιμο στα κονδύλια των φτωχότερων χωρών. Οι «φίλοι της Συνοχής», 16 χώρες, ανάμεσά τους Ελλάδα, Ιταλία, Ισπανία, Πορτογαλία, βρίσκονται σε πανικό. Χωρίς αυτά τα κονδύλια, οι λιγότερο αναπτυγμένες οικονομίες θα καταρρεύσουν.
Η Ελλάδα στο χείλος του γκρεμού
Για την Ελλάδα η απειλή είναι υπαρξιακή. Αγροτικές επιδοτήσεις, περιφερειακά έργα, δημόσιες επενδύσεις, όλα στηρίζονται σχεδόν αποκλειστικά στην ευρωπαϊκή χρηματοδότηση. Με την εγχώρια παραγωγή αποδεκατισμένη, η χώρα είναι καθαρός αποδέκτης που δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς τα ευρωπαϊκά ταμεία. Και σαν να μην έφτανε αυτό, το δεύτερο εξάμηνο του 2027 η Ελλάδα αναλαμβάνει την προεδρία του Συμβουλίου της Ε.Ε. Θα κληθεί να παίξει τον ρόλο του «διαιτητή» σε μια σφαγή κονδυλίων και νέων φόρων, ενώ ο δικός της λαός θα βυθίζεται στον υφεσοπληθωρισμό. Για πρώτη φορά η Κομισιόν επιχειρεί να δημιουργήσει έναν αυτόνομο φορολογικό μηχανισμό, υπεράνω των εθνικών κυβερνήσεων. Ένα υπερεθνικό ταμείο που θα συγκεντρώνει χρήμα και εξουσία χωρίς δημοκρατικό έλεγχο. Ένα βήμα προς μια Ευρώπη όπου οι λαοί πληρώνουν και οι ελίτ αποφασίζουν. Η Ευρώπη βρίσκεται ξανά μπροστά στο ίδιο ερώτημα: Ανταγωνιστικότητα των ομίλων ή επιβίωση των εργαζομένων; Και η απάντηση που δίνει είναι η ίδια εδώ και δεκαετίες: Νέοι φόροι, νέες περικοπές, νέα βάρη στους πολλούς, για να χρηματοδοτηθούν οι γεωπολιτικές φιλοδοξίες και τα κέρδη των λίγων.
* Η Ιωάννα Λιούτα είναι πολιτική και οικονομική αναλύτρια
