Στα όνειρά του: να είναι πάντοτε παραγωγικός και εμπνευσμένος, να «τρέχει» πάντα ένα project που να τον παθιάζει, να τον ενθουσιάζει. Τους συνάδελφους μουσικούς τούς προκαλεί το όραμά του για τη μουσική, τη σύνθεση και την ενορχήστρωσή της. Η κιθάρα τον διάλεξε. Το να μοιράζεται τη μουσική είτε ως καλός ακροατής είτε ως ερμηνευτής, η εμπειρία μιας συναυλίας ή ενός δικού του live αναστατώνουν τον νεανικό ψυχισμό τού κιθαρίστα Άλκη Νίλεντ, που φιλτράρει μέσα από την ειλικρίνεια όλες τις επιλογές της ζωής του.
Ευγενής, ήπιος και ψύχραιμος ως χαρακτήρας, ο Άλκης εκφράζεται ολοκληρωτικά από τη μουσική. Αλλά όταν δημιουργεί, ξεχνάει τον Blake Mills, τον Sonny Rollins και τον Johnny Greenwood -τα ινδάλματά του-, που τον εμπνέουν και ως άνθρωπο αλλά και ως μουσικό, καθώς βρίσκει πολλά κοινά στοιχεία ανάμεσα στον τρόπο που παίζουν και στην προσωπικότητά τους.
Από τον Bach στο rock και στην jazz
Κλασικός πιανίστας, ο θείος Νίκος Πολυχρονιάδης υπήρξε ο πρώτος δάσκαλός του με τη μουσική. Με το έργο συνθετών όπως ο Bach ο Άλκης έφτασε μέχρι την «πρώτη ανωτέρα», έως ότου το κλασικό πιάνο και η ασφυκτική πειθαρχία του άρχισαν να τον απωθούν σε εκείνη την ηλικία. Αυτό οδήγησε στην πρώτη κλασική κιθάρα και στα μαθήματα στο Εθνικό Ωδείο με δάσκαλο τον Ιάκωβο Συμεωνίδη, που πλέον ζει και διδάσκει στο Βερολίνο. Έναν χρόνο μετά μια φτηνή Yamaha τον ενθουσίαζε με τον ηλεκτρισμένο της ήχο.
Γεννημένος από Έλληνα πατέρα εσθονικής καταγωγής, ήταν τυχερός από μικρός γιατί ο μπαμπάς Πολ άκουγε καλή soul music, rock, funk και blues: Stevie Ray Vaughan, Led Zeppelin, Booker T, Deep Purple και Sting. Μουσική και δίσκοι που ο Άλκης άκουγε και μάθαινε «απέξω»! Η απόφασή του να γίνει μουσικός ήταν στην αρχή κιθαροκεντρική. Soundgarden, Metallica, Queen και AC/DC ανάμεσα στους πρώτους δίσκους που αγόρασε με το χαρτζιλίκι του.
Αναπόφευκτα, όπως συμβαίνει με κάθε νέο κιθαρίστα που κριτήριο έχει κυρίως τη δεξιοτεχνία, ο John Petrucci των Dream Theater τον γοήτευσε. Progressive heavy metal μέχρι τα 16 και μετά, μαθητής του Μουσικού Σχολείου Αλίμου, γνώρισε την κιθαριστική ιδιοφυΐα του Θοδωρή Κότσυφα. Ήταν τότε που συνειδητοποίησε ότι δεν ήξερε... τίποτα από μουσική! Όμως η θέληση να μάθει τη γλώσσα της jazz τον πείσμωσε και τον ώθησε να αρχίσει να μελετάει σκληρά. «Βούτηξε» στη δισκογραφία ακούγοντας Brian Blade Fellowship, Joshua Redman, Bill Frisell, Aaron Parks και η σύγχρονη σκηνή της jazz γεφύρωσε την απόσταση από το metal.
Στο Τμήμα Μουσικών Σπουδών του Ιονίου
Με έναν Line 6 ενισχυτή να παίζει σε χαμηλή ένταση τις ώρες κοινής ησυχίας, ο Άλκης έγινε μέλος του rock συνόλου του σχολείου του, όπου οι Kiss, οι No Doubt, οι Dire Straits, ο Elvis Presley δάνειζαν τις επιτυχίες τους στα όνειρα των μελών της μπάντας. Δεκάδες παιδιά από το Μουσικό Σχολείο Αλίμου είχαν ήδη επιλέξει το Τμήμα Μουσικών Σπουδών του Ιονίου Πανεπιστημίου και ο νεοφερμένος Άλκης βρήκε στην Κέρκυρα ιδανική παρέα.
Ο Γιώργος Κοντραφούρης, ο Δήμος Δημητριάδης και ο Στέφανος Ανδρεάδης υπήρξαν τρεις κορυφαίοι δάσκαλοί του στα τρία χρόνια που χρειάστηκαν για να ολοκληρώσει το πενταετές πρόγραμμα των μουσικών του σπουδών. Στα τέσσερα έφτασε και το πτυχίο. Ήταν μια υποχρέωση που ο Άλκης χρωστούσε στον εαυτό του. Η Κέρκυρα, οι φίλοι, το Πολύτεχνο υπήρξαν καθοριστικά για τη χαρά που η μουσική αυτή προκαλεί στον νεαρό, πτυχιούχο πια κιθαρίστα. Και το project του ολόφρεσκου πρώτου δίσκου του, που έχει τίτλο «Televised dream», υπήρξε η βάση της διπλωματικής του συναυλίας στο τέλος των σπουδών του στο πανεπιστήμιο.
Το επόμενο βήμα
Στα 15 του χρόνια ένας πολύ σημαντικός για τις επιλογές του δίσκος υπήρξε αυτός των Next Step. Τον άκουσε άπειρες φορές, τον κόπιαρε, τον μιμήθηκε, τον έπαιξε, κι αυτός ο ήχος μπήκε βαθιά στη μνήμη και στην αισθητική του - μια «επένδυση» για το επερχόμενο προσωπικό συνθετικό του ύφος. «Γιατί η jazz είναι η πιο κοντινή με την ομιλία γλώσσα», κι αυτή μιλάει με αφοσίωση ο Άλκης στο προσωπικό του άλμπουμ.
Οι συνθέσεις άρχισαν να αποκτούν ήχο και σχήμα στη διάρκεια της πρώτης μετά την Covid περιόδου, το 2022, ενώ ο Άλκης ήταν ακόμα φοιτητής στο Τμήμα Μουσικών Σπουδών του Ιονίου. Παρουσιάστηκαν στο πλαίσιο της διπλωματικής παρουσίασής του, μετά το τέλος των σπουδών του. «Το παιδί αυτό προοιωνίζει λαμπρά πράγματα για το μέλλον» είπε απερίφραστα ο Μάνθος Γιουρτζόγλου στην πρώτη παρουσίαση του άλμπουμ με τίτλο «Televised dream» λίγες ημέρες μετά την κυκλοφορία του.
Live στο Half Note
Το «Televised dream», το παρθενικό προσωπικό άλμπουμ του Άλκη Νίλεντ, παρουσιάζεται για πρώτη φορά την Πέμπτη 17 Οκτωβρίου στο Half Note Jazz Club, στο Μετς. Μαζί του στη σκηνή οι: Αναστασία Κωνσταντινίδου (φωνή), Δημήτρης Τσάκας (σαξόφωνο), Γιάννης Παπαδόπουλος (πιάνο και πλήκτρα), Δημήτρης Κλωνής (τύμπανα), Γιάννης Βαγιανός (κοντραμπάσο).
Ενας δίσκος που ακούγεται βράδυ
Ο μαγνητισμός που ασκούσε στον πολύ νεανικό του ψυχισμό μια κινηματογραφική εμπειρία με το πέρασμα του χρόνου τον ώθησε να αναζητά τη «μαγεία» αναλύοντας τα στοιχεία που τη συνθέτουν: σενάριο, ηθοποιοί, σκηνοθεσία. Όλα μαζί τον βοηθούν στη σημερινή συνειδητή του ηλικία να απολαμβάνει ένα έργο τηλεοπτικό, και κυρίως μουσικό. Αυτό όμως αλλάζει με τον χρόνο λόγω των νέων προσλαμβανουσών, των νέων ανθρώπινων και καλλιτεχνικών σχέσεων. Και η μουσική του θα μπορούσε να ήταν το σάουντρακ για μια ταινία που δεν γυρίστηκε ακόμα.
Η Αναστασία Κωνσταντινίδου με τη φωνή της, ο Γιάννης Παπαδόπουλος στο πιάνο, ο Δημήτρης Τσάκας στο άλτο σαξόφωνο, ο Δημήτρης Κλωνής στα τύμπανα, ο Κίμωνας Καρούτζος στο κοντραμπάσο συντροφεύουν τον Άλκη Νίλεντ και τις κιθάρες του στις έξι δικές του συνθέσεις που περιέχει ο παρθενικός προσωπικός του δίσκος με την εμπνευσμένη εικαστική φροντίδα του αδελφού του Νικ Νίλεντ στο εξώφυλλο ενός CD που κυκλοφορεί σε όλες τις διαδικτυακές πλατφόρμες, με τους στίχους των τριών τραγουδιών γραμμένους από τον ίδιο.
«Τέρατα» που εμπνέουν
«Τα επίπεδα εμπιστοσύνης ήταν εξαρχής πολύ ψηλά μ’ αυτούς τους δεξιοτέχνες που έδωσαν την προσωπικότητά τους στη διάρκεια των ηχογραφήσεων» λέει ο Άλκης. «Είναι ένα από τα πιο συγκινητικά πράγματα που έχω κάνει» εκμυστηρεύτηκε στον Μάνθο ο Δημήτρης Κλωνής, ένα από τα -κατά τον Άλκη- «τέρατα» που έδωσαν όλα τα ταλέντα τους στην ηχογράφηση. Κι ο Άλκης Νίλεντ ακόμα μαθαίνει από αυτούς τους μοναδικούς μουσικούς, με τους οποίους μια μέρα ονειρευόταν να συνεργαστεί. Μαζί τους νιώθει απόλυτα ο εαυτός του!
Το «Televised dream» είναι μια παραγωγή του Άλκη που κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 2024 από την ΠΚ music του κοντραμπασίστα, συνθέτη και παραγωγoύ Πέτρου Κλαμπάνη. Απ’ αυτό, κάθε φορά που τον ρωτούν, ο Άλκης ξεχωρίζει ένα διαφορετικό κομμάτι.
«Your shadow at sunset»
Ενα ηλιοβασίλεμα σε ένα καρνάγιο ενέπνευσε τον τίτλο της πρώτης σύνθεσης του δίσκου, που μας εισάγει ιδανικά στο ύφος των όσων ακολουθούν. Μοιάζουν με κομμάτια ετερόκλητα, όμως με τη σειρά τους έρχονται να ολοκληρώσουν ένα ενορχηστρωτικό σύνολο, ένα μουσικό όραμα για τον νέο δημιουργικό κιθαρίστα με τις μύριες όσες επιρροές.
Για το «A bedtime story», το δεύτερο κομμάτι του δίσκου, ο Άλκης αισθάνεται πως τον εκφράζει αισθητικά για τον τρόπο που εξελίσσεται δυναμικά, με την αρμονική του «αλυσίδα» να ανεβαίνει συνεχώς τονικά.
Γραμμένο για μια ταινία μικρού μήκους που δεν γυρίστηκε ποτέ, η πρώτη εκδοχή του «Overhearing a fight» ηχογραφήθηκε στο δωμάτιό του με κιθάρα, synths και επεξεργασμένες φωνές που του θύμιζαν έναν εικονικό καβγά. Είναι ένα «εννιάρι» με μια φαινομενικά ασυγχρόνιστη μελωδία στο πιάνο, χαριτωμένα ελαστική και ρυθμικά κυματιστή.
«Goodbye cinema»
Ηχογραφημένο εξ ολοκλήρου στο δωμάτιό του, με τον Άλκη Νίλεντ να παίζει κιθάρες, συνθεσάιζερς και πιάνο και πολλές επάλληλες φωνές (της Αναστασίας και δικές του) να σχηματίζουν μια τρίφωνη χορωδία, οι στίχοι του «Goodbye cinema» του θυμίζουν την πολύ παιδική του ηλικία. Όταν για ατέλειωτες ώρες χανόταν στο παιχνίδι με τον αδελφό του Νικόλα.
Στο ομώνυμο κομμάτι του δίσκου, το «Televised dream», η μελωδία προκύπτει από τα σόλο παιξίματα σε αντίθεση με όσα συμβαίνουν στα άλλα κομμάτια του άλμπουμ. Εμπνευσμένος από την πρόβα της πτυχιακής του συναυλίας, ο Άλκης έγραψε το συγκεκριμένο κομμάτι εστιάζοντας στα διακριτά είδη ερμηνείας των μελών του γκρουπ και προσφέροντας ένα ξεχωριστό περιβάλλον για εκτενείς αυτοσχεδιασμούς.
Το θέμα του «Sorry to bother, but I’m better now» ήταν το πρώτο που γεννήθηκε όταν έπαιξε για πρώτη φορά έπειτα από δέκα χρόνια με την πρώτη του -και μέχρι τότε ξεχασμένη στην ντουλάπα- κλασική κιθάρα. Τα ανοιχτά ακόρντα εκείνης της φοράς αντηχούν στο κομμάτι, που παίχτηκε και ηχογραφήθηκε με τη σκούρα κόκκινη αγαπημένη του Ibanez Archtop κλείνοντας το άλμπουμ «Televised dream».
