Πολυβραβευμένος ηθοποιός, καλλιτέχνης σπάνιων αποχρώσεων και δάσκαλος με φανατικούς μαθητές, έχει κατακτήσει ιδιαίτερη θέση στον θεατρικό στίβο, όπως και στην τέχνη του ενεργού πολίτη, του πολιτικά δρώντος. Διατηρώντας διαρκώς τις κεραίες ανοιχτές στην εποχή και την τέχνη του, ρίχνεται με πάθος στη μελέτη των κειμένων και τολμάει να αναμετρηθεί με νέες προκλήσεις. Αυτή τη φορά ο Αργύρης Ξάφης ετοιμάζεται να καταδυθεί στην άλλη όψη της ομορφιάς, την καταστροφική, αλλά και στα βάθη της ανθρώπινης σεξουαλικότητας και επιθυμίας πρωταγωνιστώντας στον καταιγιστικό μονόλογο του Ζουζέπ Μαρία Μιρό «Το πιο όμορφο σώμα που έχει βρεθεί ποτέ σε αυτό το μέρος», που σκηνοθετεί η Ζωή Ξανθοπούλου και παρουσιάζεται από τις 22 Μαρτίου στο Θέατρο Θησείον.
«Δεν υπάρχει τίποτα πιο προκλητικό και επαναστατικό από την ομορφιά» γράφει ο γνωστός Καταλανός συγγραφέας στο βραβευμένο με βραβείο Βorn και Εθνικό Βραβείο Δραματουργίας έργο του, η πρεμιέρα του οποίου δόθηκε το 2021 στο Φεστιβάλ Τεμποράδα Άλτα της Τζιρόνα, ενθουσιάζοντας κοινό και κριτική.
Επίκαιρο και καυστικό, το έργο του Μιρό, σύμφωνα με τις οδηγίες του, είναι «γραμμένο για έναν ή μια ηθοποιό. Το φύλο του δεν ενδιαφέρει. Ούτε η ηλικία του. Ούτε η σωματική διάπλαση». Μέσα από την πένα του ο καταιγιστικός αυτός μονόλογος γίνεται καθρέφτης της εποχής και της ανθρώπινης ψυχής. Παρακολουθεί όσα έπονται ενός θανάτου. Ένας έφηβος, το πιο όμορφο αγόρι σε όλη την αγροτική περιοχή της Καταλονίας, βρίσκεται νεκρός στη μέση του πουθενά. Με αφορμή αυτό το γεγονός ξεδιπλώνεται η παθογένεια της κλειστής κοινωνίας μιας επαρχιακής πόλης στη οποία δε συμβαίνει ποτέ τίποτα. Μερικοί από τους κατοίκους του χωριού, όπως αποτυπώνονται στο κείμενο, τα μυστικά που κρύβονται στις σχέσεις τους και κυρίως η φιγούρα του νεκρού, ολοκληρώνουν το τραγικό πάζλ φέρνοντας στην επιφάνεια ζητήματα καίρια. Παιδεραστία, ομοφοβία, ένοχα μυστικά, καταπιεσμένες ζωές κι ένα τραγούδι που ξυπνά τις πιο εφιαλτικές αναμνήσεις. Όσα λέγονται οδηγούν στον αφανισμό των ηρώων, πραγματικό και υπαρξιακό. Ο θεατής έχει απέναντί του ανθρώπους ζωντανούς - νεκρούς, βυθισμένους στους πόθους και τα ένστικτά τους, εγκλωβισμένους στον καθωσπρεπισμό και τις στερεοτυπικές κατασκευές.
Η σκηνοθετική μπαγκέτα της Ζωής Ξανθοπούλου επιχειρεί να μετουσιώσει το κείμενο «σε ένα συγκλονιστικά αιχμηρό tour-de-force» με αρωγό τον Αργύρη Ξάφη, έναν από τους πιο διαδραστικούς ηθοποιούς των ημερών μας, που στην προκειμένη περίπτωση ερμηνεύει τον πολυπρόσωπο μονόλογο του Μιρό σαν μια εξορκιστική τελετουργία, εμβαθύνοντας στο τραγικό γεγονός της δολοφονίας του έφηβου αγοριού. Οι χαρακτήρες που υποδύεται παλεύουν με τις δικές τους επιθυμίες, αλλά και εκείνες που τους επιβάλλονται από τις καταπιεστικές κοινωνικές δομές μιας φαινομενικά δεμένης κοινότητας.
Ο μονόλογος του Ζουζέπ Μαρία Μιρό παρουσιάζεται στη βραβευμένη μετάφραση της Μαρίας Χατζηεμμανουήλ, ενώ τη μουσική έχει συνθέσει ο Φώτης Σιώτας. Τη σκηνογραφία και την ενδυματολογία υπογράφει ο Βασίλης Αποστολάτος και το βίντεο της παράστασης η Νατάσσα Ε. Ιωάννου.
