Η θεατρική ομάδα «Πτωχαλαζόνες» παρουσιάζει την κωμωδία του Ιάκωβου Καμπανέλλη «ο Μπαμπάς ο Πόλεμος» σε σκηνοθεσία Κώστα Παπακωνσταντίνου και παραγωγή «Ξανθίας» ΑΜΚΕ στο θέατρο Olvio, κάθε Σάββατο και Κυριακή στις 21.00, από 18 Νοεμβρίου. Το θεατρικό έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη «Ο μπαμπάς ο πόλεμος» γράφτηκε το 1952 στην πρώτη του μορφή, αλλά ευτύχησε να παρουσιαστεί μόλις το 1979, από το θέατρο Τέχνης. Πρόκειται για μια πολυπρόσωπη κωμωδία εμπνευσμένη από το ιστορικό γεγονός της πολιορκίας της Ρόδου από τον Δημήτριο τον Πολιορκητή, το 305 π.Χ., με την οποία ο Καμπανέλλης σατιρίζει σύγχρονα ήθη και πάθη. Ο Καμπανέλλης πλέκει επί σκηνής έναν κόσμο με συμμαχίες, συγκρούσεις, πάθη, ματαιώσεις και προσδοκίες. Έναν κόσμο διόλου μακριά από την πραγματικότητα, διόλου μακριά από τη φαιδρότητα και την τραγικότητα που έχει η ίδια η ζωή, ο ίδιος ο Πόλεμος.Στον επίλογο του έργου, βουτηγμένη στην ειρωνεία, έρχεται η συμφιλίωση που ελπίζει σε ένα αύριο ειρηνικό που θα σέβεται την αξία της ανθρώπινης ζωής. Εμείς είχαμε την ευκαιρία να συνομιλήσουμε με τους συντελεστές της παράστασης λίγο πριν την πρεμιέρα τους.
Κώστας Παπακωνσταντίνου - Σκηνοθέτης
Ο Ιάκωβος Καμπανέλλης γράφει το έργο «ο Μπαμπάς ο Πόλεμος» το 1952, επηρεασμένος από την έναρξη του ψυχρού πολέμου και την πολύ γρήγορη ματαίωση των προσδοκιών ότι ο πρόσφατος β’ Παγκόσμιος Πόλεμος, θα ήταν για την ανθρωπότητα ο τελευταίος. Εμπνέεται τον τίτλο από το ρητό του Ηράκλειτου «Πατήρ Πάντων Πόλεμος», και την υπόθεση από ένα αληθινό ιστορικό γεγονός, την πολιορκία της Ρόδου το 305 π.Χ. από τους Μακεδόνες του Δημητρίου του Πολιορκητή, και φτιάχνει μια υπέροχη κωμωδία μεστή νοήματος και ουσίας. Ο στρατιωτικός ιμπεριαλισμός, η θέση μια μικρής χώρας που βρίσκεται ανάμεσα στα γεωπολιτικά παιχνίδια των ισχυρών, και η τουριστική φούσκα της χώρας μας, είναι κυρίως τα θέματα που επιχειρούμε να σχολιάσουμε στην παράστασή μας. Η θεατρική μας ομάδα ξεκίνησε το 2012 με την κωμωδία του Αλ. Παπαδιαμάντη «οι Χαλασοχώρηδες». Δεν της δώσαμε όνομα, πολύ συνειδητά, γιατί θέλαμε να αντισταθούμε σε μια θεατρική μόδα της εποχής που πολύ συχνά κατανάλωνε την έννοια της ομάδας, και βλέπαμε πολλές ομάδες να αποτελούνται από ένα μέλος. Σήμερα, 11 χρόνια μετά, φτιάχνουμε μια παράσταση που μας θυμίζει πολύ τους «Χαλασοχώρηδες», είναι σαν γιορτή για εμάς , και αποφασίσαμε να αποκτήσουμε όνομα. «Πτωχαλαζόνες» λοιπόν, δηλαδή και πτωχοί και αλαζόνες ή αλλιώς ψωροπερήφανοι.
Χαρά Δημητριάδη - Hθοποιός
Από την πρώτη ανάγνωση μου έκανε εντύπωση το γεγονός ότι το κείμενο, γραμμένο στην πρώτη του μορφή το 1952, συνδέεται με έναν απόλυτα άμεσο τρόπο με τη σημερινή πραγματικότητα. Με τον σερβιτόρο στη Ρόδο που σερβίρει τους παραθεριστές μέσα στη θάλασσα, με όσα διαδραματίζονται για ακόμα μία φορά στην Παλαιστίνη, με την απουσία της Ελλάδας από το ψήφισμα του ΟΗΕ. Κάθε μέρα οι ειδήσεις προσθέτουν ένα νέο στοιχείο πραγματικότητας στην πρόβα μας. Έτσι η ιστορία που λέμε με τη ομάδα μέσα από τα λόγια του Καμπανέλλη γίνεται τρισδιάστατη και συνδιαλέγεται δυναμικά με το εδώ και το τώρα. Πρόκειται για μία αιχμηρή κωμωδία η οποία περνάει με μαεστρία από το μικρό στο μεγάλο, από το προσωπικό στο οικουμενικό. Μία από τις αλήθειες που μας υπενθυμίζει, και με τη οποία συνδέομαι βαθιά, είναι ότι μέσα σε ένα διαρκώς μεταβαλλόμενο σύμπαν η μόνη πραγματική σταθερά είναι η αλλαγή!
Αγγελική Μαρίνου - Ηθοποιός
«Ο Μπαμπάς ο Πόλεμος» του Ι. Καμπανέλλη είναι ένα έργο που άρεσε σε όλη την ομάδα μας, αλλά δεν τολμούσαμε να το προτείνουμε λόγω των πολλών ηθοποιών που χρειάζεται για να ανέβει. Όταν όμως άρχισε ο πόλεμος στην Ουκρανία, είπαμε ότι θα πάρουμε το ρίσκο, θα το τολμήσουμε, γιατί γενικά επιλέγουμε έργα που ανοίγουν συζητήσεις για όσα μας αφορούν. Ενώ είχαμε αρχίσει τις πρόβες ξεκίνησαν τα τελευταία φοβερά γεγονότα στην Παλαιστίνη. Αν και το έργο είναι κωμωδία, σχεδόν όλες οι φράσεις του έρχονται και επιβεβαιώνουν τα όσα γίνονται σήμερα και τα όσα μάλλον θα εξακολουθήσουν να γίνονται, γιατί όπως έγραψε και ο ίδιος ο Καμπανέλλης : « Η ελπίδα πως ο πόλεμος που λίγα χρόνια πριν είχε τελειώσει ήταν ο τελευταίος πόλεμος, έμοιαζε με παιδαριώδη αφέλεια». Βρίσκω πολύ ενδιαφέρον το ότι μπορείς να μιλήσεις για κάτι τόσο σοβαρό μέσα από ένα έργο τόσο κωμικό! Η ιστορία εκτυλίσσεται στη Ρόδο που αποτελεί μια «νησίδα ασφαλείας» γιατί ενώ παντού γύρω της υπάρχει πόλεμος , εκεί είναι αυστηρά ουδέτεροι και έχουν καταλήξει στο ότι ο τουρισμός είναι η πιο επικερδής επιχείρηση. Στο τέλος η πεποίθηση τους αυτή θα κλονιστεί…Τα τελευταία χρόνια στην χώρα μας , μοιάζει ο τουρισμός να γίνεται πράγματι «κυβέρνηση», όπως και στο έργο. Παρόλο που είναι δύσκολο για μια ομάδα να στηρίξει μια πολυπρόσωπη παραγωγή, μαζευτήκαμε ωραίοι άνθρωποι για να σας παρουσιάσουμε ένα έργο ουσίας!
Δήμητρα Μητροπούλου - Ηθοποιός
Οι καλές κωμωδίες είναι αυτές που σου προκαλούν μια μεγάλη υπαρξιακή θλίψη. Είναι αυτές που στρίβοντας λίγο την πραγματικότητα, καταφέρνουν να διακωμωδήσουν το σκοτάδι της ανθρώπινης φύσης. Το έργο του Καμπανέλλη πρόκειται ακριβώς για αυτό. Όταν ξεκινήσαμε τις πρόβες για το έργο και διαβάζαμε την πρώτη σκηνή, όπου φαίνεται πως οι Ροδίτες έχουν δομήσει όλη τους τη ζωή γύρω από την τουριστική ανάπτυξη, το κέρδος και την οικονομική επιχειρηματικότητα, δεν μπορούσαμε να μην σκεφτούμε την εικόνα του περασμένου καλοκαιριού με τον σερβιτόρο στη Ρόδο που κυριολεκτικά κολυμπάει στη θάλασσα ανάμεσα σε ξαπλώστρες για να σερβίρει τους τουρίστες. Και μετά ήρθε ο πόλεμος στη Γάζα. Και παγώσαμε από τη φρίκη και ξαναδιαβάζαμε το έργο και τα λόγια ηχούσαν διαφορετικά, κάποια σχεδόν σαν να γράφτηκαν τώρα. Ο ίδιος ο Καμπανέλλης γράφει: «Το ερέθισμα που κατέληξε στην κωμωδία «Ο μπαμπάς ο πόλεμος» -ακατάλληλο από πρώτη άποψη για κωμωδία- το έδωσε η ψυχροπολεμική ένταση που ακολούθησε τις μεγάλες προσδοκίες. Η ελπίδα πως ο πόλεμος που λίγα χρόνια πριν είχε τελειώσει ήταν ο τελευταίος έμοιαζε με παιδαριώδη αφέλεια. Η κατάσταση ήταν και τότε θολή και απειλητική. Οι σύμμαχοι σαν να μολύνθηκαν από το κακό που πολέμησαν και γίνηκαν και νικητές και διάδοχοί του.» Για μένα λοιπόν, η παραδοξότητα του θέματος, το χιούμορ μαζί με την ευαισθησία, οι καλοστημένες σκηνές και οι αρχετυπικοί χαρακτήρες με τις ρωγμές τους, καθιστούν το έργο μια εξαιρετική κωμωδία για την αντιφατική και παράλογη φύση της ανθρώπινης συμπεριφοράς.
Μαριάννα Ντίρου - Ηθοποιός
Η ελευθερία της σκέψης, ο πόλεμος και η ηθική στην οικονομική ανάπτυξη ήταν κάποιες από τις έννοιες που μας απασχόλησαν στις πρόβες μας. Τι Σημαίνουν και πόσο χώρο έχει η κάθε μια όταν προφέρονται μαζί .Στις συζητήσεις μας συχνά βρίσκαμε κοινό τόπο στο σήμερα και η απάντηση στο πόσο έχουν αλλάξει τα πράγματα από τον καιρό που γράφτηκε το έργο είναι, μάλλον όχι πολύ. Ο Καμπανέλλης στο τέλος κάνει τον καλό αντιπαθή και τον κακό συμπαθή διότι με έναν τρόπο μοναδικό «Βγάζει τα μέσα έξω» . Ο Ρόλος που υποδύομαι δεν έχει τέτοιες αντιφάσεις . Είναι από τους ελάχιστους χαρακτήρες που παραμένουν πιστοί στα ιδανικά τους. «Η Πατρίς κινδυνεύει και σου ζήτα να την σώσεις». Η Ουρανία με αυτοθυσία ρίχνεται σε μια μάχη που μέλλεται να επηρεάσει τους πάντες, όχι όμως εκείνη . Μπορεί να μολύνεται το σώμα της αλλά η ψυχή της παραμένει καθαρή. Η Ουρανία, είναι η αφορμή να αναρωτιέμαι, πώς μπορείς να παραμένεις αγνός όταν σε σκουντάει η πραγματικότητα; και καταλήγω πως από ένα κλαρί που μπορείς να πιαστείς είναι η πίστη.
Γιώργος Σύρμας - Ηθοποιός
Κατά τη διάρκεια των προβών, σκεφτόμουν συχνά πόσο άβολο μπορεί να είναι να μιλάς για τον πόλεμο κάνοντας χιούμορ ή να γελάς μπροστά στην πολιτική φαιδρότητα και τον εκφυλισμένο πατριωτισμό. Η πραγματικότητα είναι ότι ο Καμπανέλλης – επιζών ο ίδιος από στρατόπεδο συγκέντρωσης – έγραψε μια κωμωδία λίγα χρόνια μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και με την πληγή του ελληνικού εμφυλίου ακόμα νωπή. Για να ξορκίσει το κακό, για να κοιταχτούμε όλοι μας στον καθρέφτη, ποιος ξέρει… Πάντως, παρά τον πανανθρώπινο χαρακτήρα του θέματος, είναι πολύ ελληνικό αυτό το έργο. Κουβαλάει όλη μας την αγριότητα. Την ίδια στιγμή, κουβαλάει και όλη μας την ελαφρότητα, την εξωστρέφεια, την ανοιχτωσιά… Ανυπομονώ να το μοιραστούμε με τους θεατές!
Ηλίας Χατζηγεωργίου - Χορογράφος
«Νικητές κυβερνούν την πόλη που έλαμψε δια της ήττας της -
συγκρινόμενη με τον παλιό νικητή εαυτό της .
Συντηρούν την ήττα τους σαν αγαθό υψηλό ευτυχώντας
σε απόλυτες δυστυχίες , μη ξέροντας, κι ίσως, δίχως ποτέ να μάθουν
πως ένα βήμα βρέθηκαν μακριά από τη νίκη.
Κανείς πάλι δε μίλησε για τον χαμό του, μα μόνο για τις νίκες του.
Ένδοξοι από ένδοξα κι όχι από ποταπά.
-Μα μόνο τα ποταπά θα σε έκαναν να νιώσεις άνθρωπος πραγματικά.
Αν νίκαγες το πόλεμο όμως θα ησύχαζες , μα δεν τον νίκησες , για αυτό
και ένας πόλεμος δεν σε φτάνει.
Ας πιούμε πάλι στην υγειά της νίκης που τόσο μας μπερδεύει.
Ηττήθηκες αγαπητέ μου νικητή
Και γύρω γύρω τουρίστες...»
