Από καταβολής πολιτισμού το θέατρο σε όλες τις μορφές του, περισσότερο από όλες τις τέχνες του ανθρώπου, αποτέλεσε και αποτελεί αναπόσπαστο και οργανικό κομμάτι όλων των κοινωνιών, εκπαιδεύοντάς τις ώστε να προσαρμόζονται κάθε φορά και να αποδέχονται τις αναπόφευκτες αλλαγές που φέρνει πάντοτε η πορεία της Ιστορίας. Ένα εργαλείο εξανθρωπισμού, και όχι μόνο. Διδάσκει και δια-σκεδάζει μαζί, με την πρωταρχική σημασία της λέξης, όπως είπε ο μεγάλος Μπρεχτ. Κάτι που ισχύει για όλες ανεξαιρέτως τις εποχές. Η αρχαιοελληνική Τραγωδία συνδημιούργησε τον Χρυσό Αιώνα της Αθήνας. Ο Σαίξπηρ είναι ο μεγάλος προφήτης της αντιφατικής νεωτερικής εποχής, με τις τραγωδίες και με τα δράματά του. Ο Μολιέρος με το θέατρό του “διαμόρφωσε” την αστική τάξη της Γαλλίας, πριν ακόμη αυτή κατακτήσει την εξουσία. Χαρακτηριστικά παραδείγματα της τεράστιας σημασίας του θεάτρου για την ωρίμανση των κοινωνιών, ιδίως σε εποχές κρίσης που επιφέρει απώλεια της ταυτότητάς τους όπως η σύγχρονη, ελληνική, χωρίς επαρκή αντισώματα, πλην, ίσως, του θεάτρου, που αναπτύχθηκε όλο αυτό το διάστημα όσο δεν είχε αναπτυχθεί σε ολόκληρη τη διάρκεια βίου του ελεύθερου ελληνικού κράτους. Σε πείσμα της ψευδοαστικής ξενόδουλης και ξιπασμένης, αμαθούς ελληνικής κυρίαρχης τάξης που δεν μπόρεσε ποτέ να παίξει τον ηγετικό της ρόλο και μισούσε την τέχνη, ειδικά το θέατρο, επειδή της έδειχνε τα κουσούρια της.
Έγραψα τα πιο πάνω με αφορμή το κλείσιμο των θεάτρων, κινηματογράφων, βιβλιοπωλείων, τη στιγμή που μένουν ανοιχτοί άλλοι χώροι, πολύ πιο ευεπίφοροι στη μετάδοση του ιού. Όπως είπε σε πρόσφατη συνέντευξή του ο κορυφαίος Έλληνας λοιμωξιολόγος καθηγητής Γιάννης Ιωαννίδης, “στο θέατρο οι θεατές κάθονται σε ελεγχόμενη απόσταση, φορούν μάσκες, δεν μιλούν και οι πιθανότητες μετάδοσης είναι μηδαμινές”. Το θέατρο είναι ένας πολύ ευαίσθητος χώρος και το να του “κόβεις τα πόδια” με ένα διάταγμα, μάλιστα τη στιγμή ακριβώς που πάει να ξεπεταχτεί μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα νέα γενιά συγγραφέων, ηθοποιών, σκηνοθετών, είναι κάτι περισσότερο από λάθος, είναι έγκλημα.
Για του λόγου το αληθές θα αναφερθώ σε μια παράσταση που παρακολούθησα στο καλό θέατρο “Σταθμός”, με τίτλο “Backstage” (η λέξη σημαίνει: πίσω από τις κάμερες και τα φώτα, χωρίς φίλτρα, χωρίς μοντάζ), σκηνοθετημένη από τη σπουδαία ηθοποιό μας Λουκία Μιχαλοπούλου. (Η πρώτη σκηνοθετική δουλειά της, στην οποία αριστεύει, επίσης.)
Πρόκειται για μια πρωτότυπη δουλειά, όπου γνωστοί ρόλοι του παλιού ελληνικού κινηματογράφου, τα σενάρια των οποίων ως επί το πλείστον προέρχονταν από το θέατρο, φιλτράρονται μέσα από μια φρέσκια σκηνοθετική ματιά και ξανααποδίδονται ελάχιστα αλλά καίρια “πειραγμένοι” επ' ωφελεία τους, στην αρχική θεατρική κοιτίδα τους, με τους απόφοιτους της Δραματικής Σχολής “Πράξη 7”, σε κείμενο που διαμόρφωσαν όλοι από κοινού, μαζί με τη σκηνοθέτιδα. Μια λαμπρή και λαμπερή συλλογική δουλειά με μια πλειάδα “αστεράκια” που διψάνε για θέατρο: Χριστιαλένα Γιάννου, Καφφετζή Νάντια, Κοκκίνου Γεωργία, Λάμπρου Γιάννης, Μάζαρη Ελευθερία, Μόσχος Πολύκαρπος, Πασχάλης Αλέξανδρος, Τούτσης Θοδωρής, Φασόης Γιάννης, Χαλαύτρη Βίκυ, Ψώνης Χρήστος.
