"Ο γιος του Σαούλ" (Saul fia)
Σκηνοθεσία: Λάζλο Νέμεθ. Ερμηνεία: Γκέζα Ρέριγκ, Λεβέντε Μολνάρ, Ουρς Ρεχν
Η μεγάλη έκπληξη του τελευταίου Φεστιβάλ των Καννών, πρώτη ταινία του Ούγγρου Λάζλο Νέμεθ, πρώην βοηθού του Μπέλα Ταρ. Μεταφερόμαστε στον Οκτώβριο του 1944, στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Άουσβιτς. Η κάμερα εστιάζει με απροσδόκητη εμμονή στο πρόσωπο του Σαούλ, Εβραίου από την Ουγγαρία, ο οποίος είναι μέλος της Ζόντερ κομάντο, της ειδικής ομάδας των κρατουμένων η οποία "απολαμβάνει" κάποια προνόμια σε σχέση με τους υπόλοιπους και σε αντάλλαγμα διασφαλίζουν ότι τα θύματα θα οδηγηθούν ταχύτατα στους θαλάμους αερίων. Έπειτα, μετακινούν τα πτώματα, καθαρίζουν τον χώρο και ετοιμάζονται να "υποδεχθούν" την επόμενη φουρνιά. Σημασία έχει η ταχύτητα και η "παραγωγικότητα", με ρυθμούς εργοστασίου υψηλής απόδοσης, γιατί καραβάνια με νέους κρατούμενους έρχονται αδιάκοπα. Οι ιστορικοί υπολογίζουν ότι χιλιάδες Εβραίοι δολοφονούνταν καθημερινά στο Άουσβιτς. Αλλά τα μέλη της Ζόντερ κομάντο, παρά την "προνομιακή" μεταχείριση, είχαν μια δουλειά που τους εξαντλούσε και εξολοθρεύονταν τακτικά, κάθε 3 ή 4 μήνες - πέρα από το ότι δεν άντεχαν περισσότερο, για τους Ναζί είχε σημασία να μην υπάρχουν επιζώντες μάρτυρες των εκτελέσεων. Ο σκηνοθέτης, με την ασθματική κινηματογράφησή του, στοχεύει να παρασύρει τον θεατή σε μια πυρετική καταβύθιση στην εφιάλτη του ιστορικού χρόνου. "Ακούμε" για ανθρώπους που πρέπει να γδυθούν, αλλά δεν τους βλέπουμε. Και όταν τα μέλη της Ζόντερ κομάντο μπαίνουν στους θαλάμους για να καθαρίσουν βιαστικά, βλέπουμε μόνο κάποιες θολές εικόνες... Η "ανατροπή" έρχεται όταν ο Σαούλ βλέπει το πτώμα ενός παιδιού και παίρνει αυτόματα την απόφαση να το θάψει με την πρέπουσα διαδικασία, που ορίζει το τυπικό της κοινότητας και της θρησκείας, έστω μονάχα αυτό το παιδί... Δηλώνει ότι είναι το δικό του παιδί, έστω κι αν όλοι θεωρούν αδύνατο τον στόχο που βάζει ή του υπενθυμίζουν ότι δεν έχει παιδιά... Ο σκηνοθέτης συνθέτει ένα έργο ποιητικής υπέρβασης που εμπεριέχει ωστόσο σαν αναπόσπαστο δεδομένο την εγγενή βαρβαρότητα των ανθρώπινων πραγμάτων. Μεγάλο Βραβείο της κριτικής επιτροπής στο τελευταίο Φεστιβάλ των Καννών και μαζί Βραβείο της Διεθνούς Ομοσπονδίας Κριτικών Κινηματογράφου (FIPRESCI).
"Spectre"
Σκηνοθεσία: Σαμ Μέντες. Ερμηνεία: Ντάνιελ Κρεγκ, Λεά Σεϊντού, Νταβίντ Μπαουτίστα, Μόνικα Μπελούτσι, Ραλφ Φάινς, Κριστόφ Βαλτς. Ναόμι Χάρις, Μπεν Γουίσοου, Άντριου Σκοτ, Ρόρι Κίνεαρ, Νέβε Γκάτσεφ
Ο Σαμ Μέντες προσέφερε σημαντικές υπηρεσίες στην ανανέωση του μύθου του Τζέιμς Μποντ, όχι μόνο με τη σκηνοθετική βιρτουοζιτέ που διαθέτει αλλά και με το προσεγμένο σενάριο που θέτει ως "σημείο εκκίνησης". Μετά την επιτυχία του «Skyfall», το "Spectre" είναι αρκετά τολμηρό στην "αναδιατύπωση" των στοιχείων του μύθου, π.χ. πληροφορούμαστε ότι η υπηρεσία στην οποία ανήκει ο Μποντ "αποσύρεται" ως ιστορικό απολίθωμα, με την τεχνολογία παρακολούθησης να παίρνει το πάνω χέρι... Ο Ρέιφ Φάινς, στον ρόλο του αρχηγού Μ, διαπιστώνει ότι τα νέα δεδομένα επιβάλλουν ένα μοντέλο που σκοτώνει «χωρίς να σκέφτεται καθόλου προτού πατήσει την σκανδάλη». Η Μόνικα Μπελούτσι, στον σύντομο ρόλο της χήρας ενός μαφιόζου, συμπυκνώνει το "παλιό μοντέλο" της γυναίκας που κατακτά ο Μποντ, ενώ η Λέα Σεϊντού, που διεκδικεί σχεδόν ισότιμο ρόλο με τον Μποντ στο δεύτερο μέρος, είναι το "καινούργιο", χαρακτήρας σύνθετος, δυναμικός και εύθραυστος ταυτόχρονα. Υπάρχει βέβαια και ο «κακός» Κριστόφ Βαλτς, χαρακτήρας όχι και τόσο δουλεμένος, αλλά μην ανησυχείτε, είναι σίγουρα πολύ κακός και αρκούντως σαδιστής...
"Το δέντρο με τα τσόκαρα"
Σκηνοθεσία: Ερμάνο Όλμι. Ερμηνεία: Φρανσέσκα Μορίγκι, Αντόνιο Φεράρι, Λουίτζι Ομάτζι, Κάρλο Ρότα, Τερέζα Μπερσιανίνι, Τζιουζέπε Μπρινόλι
Σε επανέκδοση, ο Χρυσός Φοίνικας στο Φεστιβάλ των Καννών το 1978. Ο Ερμάνο Όλμι πάντρεψε τον ριζοσπαστικό καθολικισμό του με την κινηματογραφική "ανάδειξη των ταπεινών". Εδώ μάς μεταφέρει στα τέλη του 19ου αιώνα, αποδίδοντας αριστουργηματικά την αγροτική ζωή των δουλοπάροικων στην κοιλάδα του Πάδου, όπου σπίτια, γη και ζώα είναι όλα ιδιοκτησία του αφέντη, όπως και τα 2/3 της σοδειάς που βγάζουν οι αγρότες. Αναζητώντας την πιστή απόδοση της εποχής εκείνης, ο Όλμι γύρισε δύο βερσιόν της ταινίας, στα ιταλικά και στη διάλεκτο της περιοχής - ουσιαστικά ακατανόητη στην υπόλοιπη Ιταλία. Μια κοπέλα παντρεύεται έναν από τους νεαρούς κολίγους. Στο φτωχικό ταξίδι του μέλιτος στο Μιλάνο, το ζευγάρι πέφτει πάνω στις λαϊκές εξεγέρσεις της εποχής, που μακελεύτηκαν από τον στρατό, αφήνοντας 80 νεκρούς και 450 τραυματίες. «Το δέντρο για τα τσόκαρα», όπως θα ήταν η σωστή απόδοση του τίτλου ("Το δέντρο με τσόκαρα" είναι απλώς σουρεαλιστικό), αναφέρεται στο δέντρο που κόβει ένας χωρικός για να φτιάξει ξυλοπάπουτσα στον μικρό του γιο. Αλλά το δέντρο, όπως και τα πάντα εκεί, είναι ιδιοκτησία του γαιοκτήμονα, ο οποίος μόλις μάθει τι συνέβη θα διώξει τους κολίγους από την ιδιοκτησία του... Για να πάνε πού; Ο Όλμι αφηγείται τη ζωή των φτωχών, των ανθρώπων που πέρασαν αφήνοντας πίσω τους ελάχιστα ίχνη. Η ταινία αυτή είναι ένα μοναδικό επίτευγμα στην ιστορία του κινηματογράφου, καθώς ο Όλμι γύρισε μια ταινία εποχής σε φυσικούς χώρους και με ερασιτέχνες ηθοποιούς, οδηγώντας τον θεατή στην αίσθηση ότι παρακολουθεί κάποιο ντοκιμαντέρ. Αξίζει να τη δείτε.
"Μια φορά τον χρόνο" (Love the Coopers)
Σκηνοθεσία: Τζέσι Νέλσον. Ερμηνεία: Ολίβια Γουάιλντ, Νταϊάν Κίτον, Άλαν Άρκιν, Αμάντα Σέιφριντ Τζον Γκούντμαν, Μαρίσα Τομέι, Εντ Χελμς, Τζουν Σκουίμπ, Τζέικ Λέισι, Άντονι Μακί
Κωμωδία, με τις τέσσερις γενιές μιας οικογένειας να ετοιμάζονται για το εορταστικό δείπνο των Χριστουγέννων. Όλοι προσπαθούν απλώς να κρύψουν τις "προβληματικές" πλευρές της ζωής τους, μέχρι που ένα απρόσμενο περιστατικό αναγκάζει τους πάντες να αναζητήσουν το "αθάνατο" πνεύμα των Χριστουγέννων...
