Η εργαλειοποίηση της επίθεσης εναντίον των στελεχών της Ν.Δ. στη Θεσσαλονίκη από την πλευρά της κυβέρνησης, η τοξικότητα, η πολιτική οξύτητα που αγγίζει τη γελοιότητα, οι επιθέσεις εναντίον της Αριστεράς είναι το προοίμιο της στρατηγικής που θα ακολουθήσει η κυβέρνηση Μητσοτάκη στον δρόμο προς τις κάλπες.
Άμεσος στόχος της κυβέρνησης είναι να αλλάξει την ατζέντα από την οικονομική πολιτική και κυρίως την ακρίβεια (την οποία ακόμη και αν θέλει δεν μπορεί να αντιμετωπίσει), από την υποβάθμιση των θεσμών (είναι χαρακτηριστική η έκθεση του ΟΟΣΑ) και φυσικά από τα σκάνδαλα καθώς αναμένονται νέες δικογραφίες, ενώ οι υποκλοπές εξακολουθούν να σκιάζουν τον δημόσιο βίο.
Τον χορό του όψιμου αντικομμουνισμού άνοιξε ο ανιστόρητος και πολιτικά αμόρφωτος Κώστας Κυρανάκης, αλλά ακολούθησε ο Παύλος Μαρινάκης και μπήκαν ασμένως τα δήθεν μετριοπαθή στελέχη της κυβέρνησης, ο Κωστής Χατζηδάκης και ο Άκης Σκέρτσος. Αποδεικνύοντας ότι η Ακροδεξιά και οι ακροκεντρώοι δεν διαφέρουν και πολύ. Το συνολικό πλαίσιο πάντως έδωσε με τις δηλώσεις του ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Για να μην μείνει αμφιβολία ότι πρόκειται για σχεδιασμένη στρατηγική την οποία ακολουθούν συντεταγμένα σαν έτοιμοι από καιρό και η οποία αναδεικνύει το ερώτημα που έθεσε στον ρ/σ 105,5 Στο Κόκκινο ο Γιάννης Πανούσης: Ποιος ωφελείται από την εγκληματική ενέργεια; Η Ζωή Κωνσταντοπούλου πάντως σε επίπεδο Βουλής δήλωσε ότι θα πρέπει να διερευνηθεί το ενδεχόμενο της προβοκάτσιας. Είναι σαφές ότι πρόκειται για συνολική επίθεση στο δημοκρατικό πλαίσιο.
Με τον φόβο του Σαμαρά
Με την ακροδεξιά στροφή ο Κ. Μητσοτάκης απευθύνεται σε ένα τμήμα της κομματικής βάσης της Ν.Δ. που έχει αποστασιοποιηθεί και επιχειρεί να συσπειρώσει τους δεξιούς και να κόψει τις διαρροές προς το υπό ίδρυση κόμμα Σαμαρά. Το Μέγαρο Μαξίμου εκτιμά ότι ο διπολισμός με την ΕΛ.Α.Σ. του Αλέξη Τσίπρα ευνοεί τη Ν.Δ., αυξάνοντας τη συσπείρωση. Ο Κ. Μητσοτάκης αντιμετωπίζει σαν βασική απειλή το κόμμα του πρώην πρωθυπουργού. Πέρα από το μικρότερο ή μεγαλύτερο ποσοστό που θα αποσπάσει, διχάζει τη Ν.Δ., αποδομεί συνολικά την πολιτική Μητσοτάκη στο δεξιόστροφο και δήθεν «αυξημένης εθνικής ευαισθησίας» κοινό και μετατρέπει την πολιτική αντιπαράθεση σε εμφύλιο στη Δεξιά.
Το Μαξίμου θεωρεί ότι αν δεν κατέβει στον στίβο το κόμμα Σαμαρά - ή αν με τον πόλεμο που έχει ήδη εξαπολύσει το κρατήσει σε χαμηλά ποσοστά-, τότε θα έχει αυξημένες ελπίδες να κερδίσει την τρίτη τετραετία μετά από επαναληπτικές εκλογές. Αν και μιλά για αυτοδυναμία -το επανέλαβε και στην πρόσφατη συνέντευξη στο Liberal-, αναγνώρισε ότι κυβέρνηση συνεργασίας δεν διαφαίνεται. Βεβαίως παρέκαμψε ότι αυτό οφείλεται στο ότι κανείς δεν συνεργάζεται με τον ίδιο προσωπικά.
Οι δημοσκοπικές τάσεις
Το νέο κύμα των δημοσκοπήσεων (αν και πειραγμένες κυρίως σε ό,τι αφορά την αυθαίρετη εκτίμηση ψήφου) αποτυπώνει τις βασικές δυναμικές που τείνουν να διαμορφωθούν στο πολιτικό σύστημα. Η Ν.Δ. δίνει τη μάχη του 25%. Η ΕΛ.Α.Σ. του Αλ. Τσίπρα ακολουθεί σαν δεύτερο κόμμα αλλά διατηρώντας την ανοδική τάση, με ερωτηματικό αν μπορεί να ξεπεράσει το 20%. Το ΠΑΣΟΚ φαίνεται να κατοχυρώνει την τρίτη θέση, αφού η Ελπίδα της Μαρίας Καρυστιανού φθίνει. Όμως η οριστική όπως όλα δείχνουν απώλεια της δεύτερης θέσης ενισχύει τις διχαστικές τάσεις στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ με ερώτημα για το τι θα γίνει μετά τις εκλογές. Διαφαίνεται το νέο δίπολο Ν.Δ. και Μητσοτάκης έναντι ΕΛ.Α.Σ. και Τσίπρας, το οποίο ενισχύουν και οι δύο, όπως και ένα μέρος των συστημικών μέσων ενημέρωσης. Στο παιχνίδι μπαίνει ο Αντώνης Σαμαράς, επιχειρώντας να ταυτίσει Μητσοτάκη και Τσίπρα και να εμφανιστεί ο ίδιος ως ο μόνος διαφορετικός πόλος.
Πολιτική αλλαγή
Ωστόσο, η πλειονότητα των πολιτών προκρίνει την πολιτική αλλαγή έναντι της κυβερνητικής σταθερότητας που οι υπερασπιστές της ταυτίζουν με τη συνέχιση της κυβέρνησης της Ν.Δ. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο ο Μητσοτάκης κρατά ανοιχτά και τα δύο ενδεχόμενα εκλογών: και του Σεπτεμβρίου του 2026 και της άνοιξης του 2027. Αν και μιλάει για μία εκλογική αναμέτρηση, διαμορφώνει στρατηγική δεύτερου γύρου. Εν ολίγοις, ότι ακόμη και αν πέσει κοντά στο 20% -που δεν είναι απίθανο όταν εμφανιστεί το κόμμα Σαμαρά-, δεν θα αποχωρήσει από την ηγεσία της Ν.Δ.
Εφόσον από το υπόλοιπο πολιτικό σύστημα δεν προκύψει κυβέρνηση, τότε θα εντείνει τα εκβιαστικά διλήμματα και θα πάει σε δεύτερες εκλογές. Το νέο κύμα των δημοσκοπήσεων που δείχνει ως διά μαγείας τα ποσοστά της Ν.Δ. να αυξάνονται (αφού δεν έχει μεσολαβήσει κανένα θετικό γεγονός για την κυβέρνηση) υπηρετεί αυτό το σενάριο. Το πλεονέκτημα του Κ. Μητσοτάκη είναι πως, παρότι κινείται σε χαμηλά ποσοστά, απέναντί του εξακολουθεί να έχει ένα κατακερματισμένο πολιτικό σύστημα. Η Ν.Δ. συγκρατεί ένα ποσοστό ψηφοφόρων που θα ψήφιζαν όποιον αρχηγό και αν είχε. Παράλληλα έχει διαμορφώσει μία νέα πελατειακή βάση με προσωπικά ρουσφέτια, στοχευμένα επιδόματα, κατευθυνόμενες προσλήψεις «δικών μας παιδιών» στον ιδιωτικό τομέα, απευθείας αναθέσεις ή φωτογραφικούς διαγωνισμούς στους «δικούς μας». Έχει διαχύσει τη διαφθορά στη βάση της κοινωνικής πυραμίδας.
Στόχος του Κ. Μητσοτάκη είναι με εκβιασμούς του εκλογικού σώματος, απειλές αποσταθεροποίησης και υποσχέσεις παροχών να πάρει το πολυπόθητο 30% και να σχηματίσει κυβέρνηση με το ΠΑΣΟΚ ή με τον Κυριάκο Βελόπουλο (δεν είναι τυχαίο ότι ο πρόεδρος της Ελληνικής Λύσης έχει κατεβάσει τους τόνους έναντι του Κ. Μητσοτάκη) ή και βουλευτές άλλων κομμάτων που ξαφνικά «θα κάνουν την καρδιά τους πέτρα» για να σώσουν τη χώρα. Πρόκειται για σενάριο πολιτικής ανωμαλίας προκειμένου να αποφευχθεί αυτό που περιέγραψε ο Ανδρέας Δρυμιώτης - να μην παραπεμφθεί ο Κ. Μητσοτάκης στο Ειδικό Δικαστήριο για τις υποκλοπές. Παλιά κόλπα της οικογένειας Μητσοτάκη...
