Ο μονόλογος του «Ληστή», του αντιφατικού, πολύσημου αυτού φλεγόμενου ανθρώπου με τα ακραία πάθη, που διηγείται τη δική του εκδοχή της Ιστορίας, του αρνητή της τάξης, που επικηρύχτηκε από τον κόσμο επειδή διατύπωσε τον δικό του, θα ακουστεί για τελευταία φορά αύριο στις 8.30 μ.μ. από τον Πασχάλη Τσαρούχα στο Μέγαρο Δουκίσης Πλακεντίας στην Πεντέλη.
Η παράσταση σε κείμενο Δημήτρη Μανιάτη, σκηνοθεσία Σταμάτη Κραουνάκη και ερμηνεία Πασχάλη Τσαρούχα, εντυπωσίασε το κοινό στον μικρό κύκλο ζωής της στο Ίδρυμα Μιχάλη Κακογιάννη και σε καλοκαιρινή περιοδεία σε πόλεις της Ελλάδας.
"Εκπληρώσαμε ένα χρέος σε αυτούς τους ανθρώπους της ελληνικής Ιστορίας που έχουν αποκρύψει" αναφέρει ο ηθοποιός που δεν διστάζει να πει πως έζησε "εξαιρετικές στιγμές στη συνδιαλλαγή του με τον ήρωα, μια συνισταμένη πάρα πολλών προσωπικοτήτων της εποχής". Όπως εξηγεί και "η επαφή με το κοινό, η υποδοχή και η συμμετοχή στην παράσταση δεν ξεχνιέται. Στη σκηνή επάνω μοιάζει σαν να είσαι μέσα σε ένα αλώνι και ο κόσμος γύρω - γύρω, με το θέαμα κυκλωμένο, αισθάνεσαι ότι η περίμετρος έχει περιοριστεί, σαν ο κόσμος να έχει ξεκολλήσει από τις καρέκλες του και να μετατοπίζεται μέσα στην ορχήστρα. Και βέβαια κανείς δεν χειροκροτά στο τέλος... Μένουν άφωνοι... Είναι φοβερό συναίσθημα αν είσαι πάνω στη σκηνή".
Για πρωτοφανείς εκφράσεις λατρείας κάνει λόγο ο Πασχάλης Τσαρούχας, με δώρα και χειροποίητες αφιερώσεις, από ζωγραφιές έως γελοιογραφίες και κατασκευή φιγούρα Καραγκιόζη. "Έζησα τρομακτικές συγκινήσεις μέσα από αυτήν την παράσταση, έως και το δαχτυλίδι του συχωρεμένου του συναδέλφου ηθοποιού Δημήτρη Βογιατζή μου χάρισε η μάνα του στην παράσταση του Βόλου" καταλήγει.
Αν ξεχώριζε μια σκηνή του "Ληστή", αυτή που τον συγκινεί είναι όταν μιλάει για τη Λενιώ, τον έρωτά του που λαχταρούσε να συναντήσει, αλλά δεν μπορούσε. "Σαν να μη θέλεις να δεις κάτι που σου έχει λείψει τόσο, για να μην σου διαταράξει την ηρεμία" λέει... και συμπληρώνει: "Δεν είναι παράσταση, είναι λειτουργία, όπως λέγαμε με τον Σταμάτη".
Μάνια Ζούση
