Όλοι έχουμε αντιληφθεί, και είναι πολύ εύκολο να το διαπιστώσουμε, ότι ο αριθμός των συναυλιών -όχι μόνο στις μεγάλες πόλεις αλλά και στην περιφέρεια- έχει ελαττωθεί κατά πολύ σε σχέση με άλλες καλοκαιρινές περιόδους, ακόμα και την περυσινή. Δεν είναι μόνον ότι πραγματοποιούνται λιγότερες συναυλίες, αλλά και πολλές από όσες έχουν ανακοινωθεί αναβάλλονται ή ματαιώνονται, σε μερικές περιπτώσεις κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή. Και η αιτία γι' αυτό το φαινόμενο είναι βέβαια προφανής, η κατάληξη της διαπραγμάτευσης με τους δανειστές, η συμφωνία, το νέο Μνημόνιο και η επιδείνωση της οικονομικής δυστοκίας που έφεραν όλα αυτά, μαζί όμως και με τη ρευστότητα του πολιτικού κλίματος στη συνέχεια, η οποία κάνει με τη σειρά της την οικονομική κατάσταση της χώρας ακόμα πιο ασαφή και αβέβαιη.
Πίσω όμως από τις λιγότερες ή ακυρωθείσες συναυλίες, πίσω από την πραγματικότητα κάποιων μουσικόφιλων, οι οποίοι δεν θα μπορέσουν φέτος να απολαύσουν ζωντανά τα αγαπημένα τους ονόματα, των διοργανωτών συναυλιών που είδαν τα κέρδη τους να περικόπτονται δραστικά, ακόμα και των περισσότερο ή λιγότερο γνωστών ερμηνευτών/ιών των οποίων το εισόδημα μειώνεται και άλλο, υπάρχει μια άλλη πολύ χειρότερη. Εκείνη των εργαζόμενων μουσικών, των εκτελεστών, των ανθρώπων που με το όργανό του καθένας προσθέτει το σημαντικότερο ίσως στοιχείο, τον ήχο της μουσικής, σε αυτές τις συναυλίες.
Έχουμε γίνει αποδέκτες όχι τόσο των παραπόνων όσο της απελπισίας αρκετών φίλων μουσικών. Ανέκαθεν το καλοκαίρι ήταν η περίοδος που τους επέτρεπε να ενισχύσουν το κάθε άλλο παρά υψηλό εισόδημά τους και φέτος όχι απλώς δεν συμβαίνει αυτό, αλλά η προαναφερθείσα κατάσταση τούς έχει οδηγήσει στα όρια καθώς, αδυνατούν να ανταποκριθούν όχι μόνο στις οικονομικές υποχρεώσεις όπως όλοι μας έχουμε, αλλά και στις ανάγκες της επιβίωσής τους. «Το πρόγραμμα αλλάζει συνέχεια, σήμερα ξέρουμε ότι τότε παίζουμε εκεί, αύριο μπορεί να έχει πάει έναν μήνα μετά, μεθαύριο τρεις εβδομάδες νωρίτερα και μέχρι την προηγούμενη ακόμα δεν είσαι σίγουρος αν τελικά η συναυλία θα πραγματοποιηθεί», μας έλεγε σχεδόν με απόγνωση κάποιος, ο οποίος είναι μέλος του σχήματος που συνοδεύει μόνιμα πολύ γνωστή ερμηνεύτρια.
Χωρίς να υπεισερχόμαστε, λοιπόν, καθόλου στο πολιτικό σκέλος και δίχως να κρίνουμε τις πεποιθήσεις ή ακόμα και τις απλές απόψεις οποιουδήποτε από την πλευρά του κριτικού μουσικής και μόνο θα πούμε ότι όσοι κατέκριναν τον Αλέξη Τσίπρα για τη συμφωνία και τις όποιες συνέπειες της προτείνοντας ως λύση την άτακτη ή συντεταγμένη έξοδο από το ευρώ και την επιστροφή στη δραχμή ή σε όποιο άλλο νόμισμα θα έπρεπε να το σκεφτούν καλύτερα. Γιατί για να υπάρχει μουσικό γίγνεσθαι σε μια χώρα πριν από τους ερμηνευτές, πριν ακόμα και από τους δημιουργούς, πρέπει να υπάρχουν εκτελεστές. Πρέπει να υπάρχουν οι μουσικοί οι οποίοι θα κάνουν πράξη αυτά που συνθέτουν οι δημιουργοί. Και αν αυτοί οι μουσικοί δοκιμάζονται και υποφέρουν τόσο τώρα που παραμείναμε στο ευρώ είναι νομίζουμε προφανέστατο ότι οποιαδήποτε άλλη επιλογή θα τους έκανε να αναζητήσουν άλλο επάγγελμα εγκαταλείποντας τη μουσική, αν δεν τους καταδίκαζε απλά σε θάνατο από πείνα...
ΘΑΝΟΣ ΜΑΤΖΑΝΑΣ
