Στο κείμενο της προηγούμενης Κυριακής έγραφα ότι πρέπει να αφαιρεθεί το ματωμένο υποδεκάμετρο από τα χέρια εκείνων που κρύβονται πίσω από τις ίσες αποστάσεις προκειμένου να κάνουν «αόρατη» την έλλειψη ευαισθησίας μπροστά στις τραγωδίες. Την έλλειψη πολιτικής αγαθότητας μπροστά στην τερατουργία των γεγονότων. Και έγραφα ότι το να αφαιρείς -με πειθώ, με κινηματική πράξη, με τεκμηριωμένη οργή- αυτό το ματωμένο υποδεκάμετρο από τα χέρια των (ουσιαστικά) αδιάφορων, συνιστά πράξη αφοπλισμού, επειδή αφαιρεί ζωτικό επιχειρησιακό χώρο από τους φριχτούς εγκληματίες, στερώντας τον στρατό τους από τους ψιλούς οπλίτες της αδιαφορίας.
Και ιδού. Ιδού η λύπη, ιδού η οργή, ιδού ο αποσβολωμένος νους: μέσα στην οιμωγή εκατοντάδων σφαγμένων -για ακόμα μια φορά- από την εγκληματική επιχείρηση του κράτους του Ισραήλ, μέσα στον θρήνο που έχει ξεσηκώσει την παγκόσμια κοινότητα (εντάξει, μέρος της, γιατί το αίμα δεν τρέχει μόνο από τα χέρια των σφαγέων, τρέχει και από τους «οπλοφόρους» των ίσων αποστάσεων), μέσα λοιπόν στον παταγώδη θάνατο, ιδού το τερατώδες: το παράσημο του ματωμένου υποδεκάμετρου να πρέπει να απονεμηθεί στον δήμαρχο της πόλης που αποτελεί το πανανθρώπινο σύμβολο της δημοκρατίας, της πόλης που η οροφή της, ο Παρθενώνας, σκέπει την υφήλιο (ακόμα και ως λογότυπο UNESCO), αυτό λοιπόν το υποδεκάμετρο να πρέπει να απονεμηθεί στον δήμαρχο Αθηναίων Γιώργο Καμίνη. Χειροκροτήματα.
Ιδού ο Αθηναίος άνδρας. Ιδού ο έχων την προνομία, τη δημοκρατική προνομία, διευθέτησης του αθηναϊκού εδάφους, ιδού ο ευγενής Γιώργος Καμίνης, ιδού ο πολιτισμένος Γιώργος Καμίνης, ιδού ο άνθρωπος που υποτίθεται ότι γυμνάσθηκε επί έτη και έτη στην αξιοπρέπεια του μικρώνυμου και γι' αυτό απροστάτευτου πολίτη, ως συνήγορος του. Ιδού. Με έντονο -απ' ό,τι διαβάζω στην «Αυγή» (23-7-2014)- ύφος αρνήθηκε την πρόταση του Νίκου Σοφιανού της Λαϊκής Συσπείρωσης (ΚΚΕ) ώστε να υπάρξει ψήφισμα του Δημοτικού Συμβουλίου της Αθήνας σχετικά με την πολλοστή σφαγή των Παλαιστινίων από την τρομερή πολεμική μηχανή του Ισραήλ. Και γιατί; Αντιγράφω από την «Αυγή»: «(...) ο δήμαρχος επέμεινε ότι το Δ.Σ. δεν μπορεί να γίνει βιομηχανία ψηφισμάτων, να κάνει εξωτερική πολιτική και τήρησε ίσες αποστάσεις ανάμεσα στη βία του Ισραήλ και, όπως είπε, τη βία της Χαμάς που ανατινάζει λεωφορεία και σκοτώνει πολίτες».
Θα ήθελα να σιωπήσω μπροστά στο φρικώδες αιτιολόγημα. Θα ήθελα να διώξω από τα μάτια μου τον εφιάλτη ενός καλοβαλμένου ανθρώπου ηπίου χαρακτήρος καθώς λένε, πολιτισμένου καθώς λείχονται διάφορες γραφίδες, έτσι με το κατάλευκο (κατάλευκο σαν σημαία ήττας στις μάχες της ανθρωπιάς) υποκάμισο και τη γραβάτα, να κραδαίνει το ματωμένο του υποδεκάμετρο μετρώντας το μήκος της σφαγής και βρίσκοντάς το λίγο. Ο κύριος Γιώργος Καμίνης. Ο δήμαρχος των Αθηναίων πολιτών. Υποθετικά, ο άνθρωπος που οι φλέβες του θα πρέπει να είναι εγχάρακτες από τον «Επιτάφιο» του Περικλή. «Ω άνδρες Αθηναίοι»... Με τη θεία συνείδηση του πένθους. Με τη σκληρή πεποίθηση δημοκρατίας. «Ω άνδρες Αθηναίοι», ιδού πώς χαμηλώνει και εκτρέπεται η δημοκρατία και το πολίτευμα γίνεται κατασκευή. Ιδού πώς το πολίτευμα αποσαρθρώνεται τόσο, ώστε μέλημά του να μην είναι η παραγωγή δημοκρατίας, αλλά η παραγωγή πλειοψηφίας. Ανερμάτιστης, τυχάρπαστης, δόλιας, υποταγμένης και γι' αυτό χυδαίας πλειοψηφίας. Και ιδού ο περίλαμπρος εκπρόσωπός της, (στανικός εκπρόσωπος όλων μας ωστόσο), ο κύριος Γιώργος Καμίνης της μειλίχιας αδιαφορίας μπροστά στο έγκλημα. Βοά και αντηχεί η υφήλιος, όμως όχι για τον δήμαρχο Αθηναίων, «Ω άνδρες Αθηναίοι». Βαρύνους και βαρύψυχος, και αλεξίκαρδος, μετράει τον θρήνο, μετράει το φονικό, μετράει τη θηριωδία με το ματωμένο υποδεκάμετρο και αποφασίζει: Το Δημοτικό Συμβούλιο της Αθήνας «δεν μπορεί να γίνει βιομηχανία ψηφισμάτων». Την ίδια στιγμή που οι ερπύστριες του Ισραήλ λιώνουν παιδικά κορμιά, την ίδια στιγμή που η βιομηχανία του πολέμου παράγει αφειδώς εκατοντάδες σφαγμένους, ανείπωτο άπειρο ζωής κατεστραμμένο, ανείπωτη ελπίδα πνιγμένη στο αίμα, αυτή την ίδια στιγμή ο κύριος Γιώργος Καμίνης της ατσαλάκωτης πλειοψηφικής καθαρότητας, της ήμερης (όχι ήρεμης) εμφάνισης της βαρβαρότητας, αρνείται να μιλήσει. «Ω άνδρες Αθηναίοι», αρνείται ο δήμαρχος των Αθηναίων να ψελλίσει, έστω, υποψία "Επιταφίου" για τον σκληρά συνθλιμμένο λαό της μεγαλύτερης φυλακής του κόσμου που είναι η Λωρίδα της Γάζας, της πιο βάρβαρα φυλαγμένης από τους πιο βάρβαρους δεσμοφύλακες που είναι ο στρατός του ισραηλινού κράτους. Αφοπλίστε τον. Μετράει ψυχές με το φονικό του υποδεκάμετρο, μετράει τις ψυχές των παιδιών μας. Μετράει το φονικό της σιωπής και της αδιαφορίας και αυτό είναι ένα είδος εγκλήματος, «Ω άνδρες Αθηναίοι», στο οποίο δεν θέλω να συμμετάσχω. Δεν θέλω να παίζουν τα παιδιά μου με τα σφαγμένα παιδιά της Γάζας. Δεν θέλω την αυτεπίστροφη σιωπή του κυρίου Καμίνη από τη δράση της Χαμάς. Δεν με αφορά η ευμενής ουδετερότητα των στρατηγών με τα λευκά κολάρα. Δεν με αφορά η ισοπαθής επίγευση του αίματος στις λέξεις του δημάρχου Αθηναίων, «Ω άνδρες Αθηναίοι». Αυτή η μηχανική υποστήριξη μιας σιωπής που δεν υφίσταται. Που δεν υπάρχει. Θέλει δουλειά για να καταστρέψεις τη σιωπή και ο δήμαρχος Αθηναίων, ο κύριος Γιώργος Καμίνης, την ξέρει καλά. Δεν σιωπά. Καταστρέφει τη σιωπή.
Να του απονεμηθεί, λοιπόν, το παράσημο του αιματοβαμμένου υποδεκάμετρου. Α, ναι. Και το βαρύτιμο έπαθλο, το πολύ βαρύ, που συνθλίβει τις λέξεις, όπως ας πούμε τη λέξη «ψήφισμα». Εκεί όπου εγώ δεν μπορώ να ψηφίσω, οπότε δεν κλαίω, δεν φρίττω. Δεν συμπαρίσταμαι. Δεν έχω αίσθημα δικαιοσύνης. Δεν έχω άποψη. Επειδή έτσι αποφάσισε ο Γιώργος Καμίνης. Αφού βέβαια με μέτρησε με το υποδεκάμετρό του. Και τώρα είμαι γεμάτος αίματα.
