Κεντρικό, μεστό κι όμως συναυλιακά δυσεύρετο ήταν το δίπτυχο πρόγραμμα της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών, στο τακτικό ραντεβού, βράδυ Παρασκευής, με ένα συνεκτικό και αφοσιωμένο κοινό, στην αίθουσα «Χρήστος Λαμπράκης» (Φίλων της Μουσικής) του Μεγάρου των Αθηνών. Η συναυλία της 13ης Μαρτίου συνδύασε το μοναδικό σε ρε ελάσσονα 20ό κοντσέρτο για πιάνο και ορχήστρα του W.A. Mozart με την 4η από τις παρ’ ολίγον 11 ολοκληρωμένες συμφωνίες του G. Mahler.
Με τέμπο δραματικά αψύ και ακριβές επέδραμε ο Λουκάς Καρυτινός σε αυτό το πλέον «μπετοβενικό» από τα 27 του «θείου» Μότσαρτ, με την είσοδο του πληκτροφόρου απόλυτα ευθυγραμμισμένη με την πρόκληση της Ορχήστρας και την Αλεξάνδρα Παπαστεφάνου να ανταποκρίνεται με πιανισμό ανενδοίαστα δωρικό στη συμπαγή, δραματική οπτική. Ο δακτυλισμός της αναδείχθηκε εξαρχής διαυγής, μεστός μιας ιστορικά διαμορφωμένης αντίληψης του έργου, πρωτίστως εκφραστικός και εμφανώς προσανατολισμένος στην μπετοβενική επικάλυψη, που επισφραγίζεται το αργότερο στη δια χειρός του «γίγαντα της Βόννης» καντέντσα του σφοδρού εναρκτήριου αλέγκρο. Σε παρόμοια ενότητα ύφους και δραματουργικής προαίρεσης της ερμηνείας, ο αριστουργηματικός αυτοσχεδιασμός αποτέλεσε εύλογη κορύφωση της κίνησης, αποκαλύπτοντας με τον πλέον συγκροτημένο και ελεύθερο εμφάσεων τρόπο και τη διάσταση βίωσης της μουσικής από την έμπειρη σολίστ.
Ιδεώδης βηματισμός περιπατητικής διάθεσης υιοθετήθηκε και για τη ρομάντσα, με απέριττη κλασική χάρη από την πιανίστα, αφήνοντας τη μουσική κυριολεκτικά να «μιλήσει», ενώ το εκφραστικό μέτρο πρυτάνευσε και στο τρικυμιώδες ενδιάμεσο κεφάλαιο της κίνησης, που αρθρώθηκε με ευπρόσδεκτη οικονομία. Η ενότητα της ερμηνευτικής σύλληψης επιβεβαιώθηκε και στο εν πολλοίς λυτρωτικό ρόντο με διακριτικές πινελιές στοχασμού στη σύντομη καντέντσα του.
Για το επίμετρο αυτής της σημαντικής συναυλιακής βραδιάς και για τη μετάβαση από έναν οριακά κλασικό Μότσαρτ στον αντιστοίχως οριακό Μάλερ της 4ης Συμφωνίας του, ο Καρυτινός ενθάρρυνε την ΚΟΑ, ήδη από το εκτεταμένο α´ μέρος, σε εγκαθίδρυση αγωγικής διαχείρισης που του απέδωσε ευρεία αναπνοή και ευπρόσδεκτη ελαστικότητα, αναδεικνύοντας άμεσα όσο και γαλήνια την ιδιαιτερότητα της συμφωνίας αυτής ως οιονεί αποχαιρετιστήριου ορόσημου από το παραδείσιο fresco μιας λήγουσας περιόδου, που σχηματοποιείται από τον ποιητικό κύκλο «Des Knaben Wunderhorn», λογοτεχνική αναφορά που απασχόλησε εκτενώς τον συνθέτη. Ήδη στην «επίμονη, χωρίς βιασύνη» διαδρομή του α´ μέρους αποτιμήσαμε θετικά τόσο την ποιοτική ανέλιξη της ΚΟΑ υπό την -επαξίως ανανεωθείσα- καλλιτεχνική διεύθυνση του Καρυτινού όσο και τις λεπτές αποχρώσεις της επίδοσης του ιδίου σε μιαν ενορχηστρωτικά τόσο αραχνοΰφαντη παρτιτούρα. Ο έμπειρος αρχιμουσικός αξιοποίησε ευεργετικά τη μελοδραματική εμπειρία του και την τέχνη του στη φραστική επίταση της αφήγησης προς ανάγλυφη σμίλευση των αγγελικών και σκανταλιάρικων εναλλαγών της μουσικής στο παιγνιώδες β´ μέρος, ποιότητα που αξιοποίησε εξαιρετικά και για τη μακρά πνοή ανάπτυξης του θεσπέσιου αργού 3ου. Με εσχατολογική ισχύ ήχησε η καθαρτήρια μετάπτωση στην καταληκτική «Επουράνια Ζωή» και την αγγελική παιδικότητά της, στην ακανθώδη εξαγγελία της οποίας όμως ανταποκρίθηκε εν μέρει η εν πολλοίς άλλοις διακρινόμενη υψίφωνος Χριστίνα Πουλίτση.
