«Η ζωή είναι δύσκολη, επαναλαμβάνει η μαμά μου κάθε φορά που γκρινιάζω. Και πώς να μην γκρινιάζω; Αφού μας έχουν βάλει στην πρέσα. Ούτε στιγμή ανάσα!... Γιατί; Για να πετύχεις σε κάποια σχολή που δεν ξέρεις καν αν σε ενδιαφέρει. Διότι, κακά τα ψέματα, ελάχιστοι στην ηλικία μου ξέρουν τι θέλουν να κάνουν στη ζωή τους».
Η Μαριάντζελα και η Χλόη είναι κολλητές. Μέσα από τη δική τους παράλληλη καθημερινότητα, τις επιθυμίες και τις απογοητεύσεις, ξεδιπλώνεται όλο το υπαρξιακό άγχος των παιδιών που φοιτούν στην Τρίτη Λυκείου. Σε ένα δραματικά επίκαιρο μυθιστόρημα ενηλικίωσης οι έφηβοι αναγνώστες θα αναγνωρίσουν στο πρόσωπο των πρωταγωνιστριών στιγμές της δική τους πιεστικής καθημερινότητας.
Όπως σε κάθε εφηβικό μυθιστόρημα, έτσι κι εδώ δεν λείπουν τα πρόσωπα του φιλικού και ερωτικού κύκλου των πρωταγωνιστριών. Πρόσωπα που δοκιμάζουν τις ισορροπίες, προσφέροντας στιγμές φυγής ή νέων προβληματισμών. Μέσα από τα οποία η συγγραφέας περιγράφει και τις διαφορετικές στάσεις ζωής που επιλέγει κάποιος να κρατήσει απέναντι στην πίεση της καθημερινότητας.
Εξίσου ρεαλιστικά αποδίδονται και τα πρόσωπα των ενηλίκων, των γονέων κυρίως. Χωρίς να τους αδικεί, παρουσιάζει και τη δική τους -εξίσου- πιεστική, μονότονη και αδιέξοδη καθημερινότητα. Στο πρόσωπό τους η συγγραφέας εγκιβωτίζει όλα εκείνα τα κυρίαρχα «πρέπει» με τα οποία βομβαρδίζονται σήμερα οι έφηβοι. Γονείς που ενσαρκώνουν τη φωνή της λογικής, γονείς υποστηρικτικοί, που μιλάνε πολύ αλλά ακούνε λίγο, που μεταφέρουν τις δικές του ανεκπλήρωτες προσδοκίες στις πλάτες των παιδιών.
Δίπολο χαρακτήρων
Οι δύο φίλες κινούνται σε διαφορετικό συναισθηματικό δίπολο. Η μία, πιο εσωστρεφής και ευάλωτη, βιώνει την πίεση των Πανελλαδικών και των προσδοκιών του περιβάλλοντός της ως ένα ασήκωτο βάρος. Ταλανίζεται από έντονο υπαρξιακό προβληματισμό και ανασφάλεια για το αν οι επιλογές της είναι πραγματικά δικές της. Και επιλέγει να κλείνεται στον εαυτό της ως άμυνα στις δυσκολίες. Η άλλη, πιο δυναμική και εξωστρεφής, αναζητά, με λάθος τρόπους, διεξόδους φυγής για να κρατήσει ζωντανή την εφηβεία της. Πίσω από την εξωστρέφειά της, όμως, κρύβονται οι ίδιες αγωνίες, η ίδια αβεβαιότητα για το μέλλον. Κάποια καθοριστικά γεγονότα θα τις αναγκάσουν να δουν με διαφορετικό τρόπο τη ζωή τους και να διεκδικήσουν τα «θέλω» τους. Γεγονότα που θα τους δείξουν ότι για κάποιους συνομηλίκους τους η ζωή αυτή δεν είναι απλώς δύσκολη αλλά αβάσταχτη.
Η συγγραφέας δημιουργεί δυο χαρακτήρες τόσο αληθινούς, τόσο γνήσιους, που οι έφηβοι αναγνώστες θα ταυτιστούν εύκολα μαζί τους. Το βιβλίο λειτουργεί ως κοινωνικός καθρέφτης, αφού το άγχος των εξετάσεων και η πίεση για την επιτυχία δεν παρουσιάζονται απλώς ως μια «δύσκολη περίοδος». Αποτυπώνει ρεαλιστικά πώς αυτό το εξετασιοκεντρικό σύστημα μπορεί να οδηγήσει σε πραγματικά ψυχολογικά αδιέξοδα, κρίσεις πανικού, συναισθηματική εξάντληση, ακόμα και σε ακραίες, απελπισμένες πράξεις... Και είναι σημαντικό το ότι η Αθανασιάδου αγγίζει ακόμα και τις πιο σκοτεινές πτυχές αυτής της τόσο ψυχοφθόρας διαδικασίας. Και δείχνει κάτι που συχνά το ξεχνάμε: πώς ο ίδιος εξωτερικός παράγοντας (το άγχος του μέλλοντος) επιδρά διαφορετικά στον ψυχισμό του κάθε παιδιού.
Μια γραφή... εφηβική
Εργαλείο στην πλοκή της ιστορίας, μια καθοριστικής σημασίας ανατροπή... ένα γεγονός που όλοι απεύχονται... Ένα γεγονός που καταδεικνύει πόσο αδικούμε τα 17χρονα όταν τους επαναλαμβάνουμε: «Σκέψου, απλώς θα κουραστείς για δυο χρόνια. Δεν είναι μεγάλο τίμημα αυτό μπροστά σε μια ολόκληρη ζωή... όταν θα ’χεις μια δουλειά σίγουρη και στρωμένη».
Κερδίζει τους αναγνώστες η συγγραφέας και με τη γλώσσα που χρησιμοποιεί. Η πρωτοπρόσωπη αφήγηση και οι διάλογοι αποδίδουν απόλυτα τις εφηβικές εμπειρίες. Η αμεσότητα και η προφορικότητα του λόγου δίνουν την αίσθηση ότι ακούς τη συζήτηση δύο 17χρονων. Είναι σημαντικό το ότι δεν μιμείται τη γλώσσα τους ούτε κατασκευάζει έναν κώδικα για να προσελκύσει τους νεαρούς αναγνώστες. Ο λόγος είναι τόσο φυσικός, που -για όσους συγχρωτίζονται καθημερινά αυτές τις ηλικίες- νομίζεις ότι έχει απομαγνητοφωνήσει τις συζητήσεις τους. Οι προτάσεις άλλοτε κοφτές και σύντομες κι άλλοτε ημιτελείς, ο ρυθμός άλλοτε αγχωτικός κι άλλοτε συναισθηματικός. Μια δομή λόγου που επιτρέπει στον αναγνώστη να νιώσει το εσωτερικό άγχος, την ταχύτητα και την πίεση του χρόνου που βιώνουν τα παιδιά αυτή την κομβική στιγμή της ζωής τους. Άλλοτε ρεαλιστική και άλλοτε σκληρή και ειρωνική, η γλώσσα διατηρεί μια βαθιά ευαισθησία. Καταφέρνει να αποτυπώσει με ακρίβεια τις μεταπτώσεις της εφηβικής ψυχοσύνθεσης, από την απόγνωση μέχρι την ελπίδα.
Ένα βιβλίο που επαναφέρει συζητήσεις για τον κόσμο στον οποίο ζούνε τα παιδιά, για το πώς φτάσαμε η επιτυχία να μετριέται μόνο με μόρια και βαθμούς Πανελλαδικών... Αλλά κι ένα χρονικό ενηλικίωσης που καταφέρνει να συγκινήσει, να προβληματίσει και, τελικά, να αφήσει μια αχτίδα ελπίδας ότι το «αύριο» μπορεί να βρεθεί, αρκεί να ψάξεις τον δικό σου, προσωπικό δρόμο.
Info:
«Από πού πάμε για το αύριο;»
Συγγραφέας: Ανθούλα Αθανασιάδου
Εκδόσεις Κέδρος
Ηλικία: από 15 ετών
Τιμή: 10,80 ευρώ
