Απίστευτο και όμως αληθινό. Η ψηφιακή διάδραση του φετινού Φεστιβάλ βιβλίου Χανίων άγγιξε το 1εκ. προβολές και έπειτα συνέχεια. Το θαύμα αυτό το πιστώνεται το Δημόσιο Πανεπιστήμιο -που κάποιοι στην κυβέρνηση παθαίνουν αλλεργία με αυτό- και η ομάδα έργου του Φεστιβάλ με επικεφαλής τον Μανώλη Πιμπλή. Αναζήτησα και βρήκα στα Χανιά την ομάδα των φοιτητών που «τρέχει» την ψηφιακή επικοινωνία. Ενετικό λιμάνι. Πλατεία Κατεχάκη μια ώρα πριν τα μεσάνυχτα. Οι βιβλιόφιλοι της πόλης των Χανίων, παρέες–παρέες συζητούν έξω από το Θέατρο «Μίκης Θεοδωράκης» και το «Μεγάλο Αρσενάλι» γι’ αυτά που άκουσαν από τις 6 το απόγευμα έως τις 10 το βράδυ στον διάλογο των συγγραφέων, των ποιητών, των επιστημόνων, των καλλιτεχνών για θεματικές που αφορούν «τους κόσμους που βρίσκονται σε σύγκρουση».
Εκεί γύρω από ένα παγκάκι δίνω ραντεβού με την ομάδα των φοιτητών και φοιτητριών του Τμήματος Επικοινωνίας και Ψηφιακών Μέσων του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας που έχουν αναλάβει την διαδικτυακή επικοινωνία του Φεστιβάλ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και την παραγωγή ψηφιακού περιεχομένου υπό τη επίβλεψη και την παρουσία της καθηγήτριά τους Αναστασίας Γιαννακοπούλου. Αποδέχονται την πρόσκληση ,παρά την κούραση της πολύωρης εργασίας τους, για να μιλήσουν με θαυμασμό και ενθουσιασμό για την πρωτόγνωρη εμπειρία τους. Άλλο το αμφιθέατρο και άλλο ο ζωντανός χώρος που καλούνται να δοκιμάσουν τις γνώσεις που απέκτησαν, τις ιδέες τους, την εφαρμογή ενός στρατηγικού σχεδίου που εκπονήθηκε σε ένα Δημόσιο Πανεπιστήμιο. Με συλλογικότητα και όχι ανταγωνισμό, με σκέψη και όχι διεκπεραίωση, με φαντασία και όχι με την πεπατημένη. Με το βιβλίο πρωταγωνιστή! Δέκα κορίτσια και αγόρια, προπτυχιακοί κυρίως φοιτητές που εκπαιδεύονται στο πεδίο, δύο πτυχιούχοι και ένα νεαρός που κάνει την διδακτορική του διατριβή. Ζουν στην Καστοριά που είναι η έδρα του Τμήματος, στα Χανιά κατέβηκαν για πρώτη φορά οι περισσότεροι, και με τον ενθουσιασμό της νιότης αλλά παράλληλα με την αγωνία για συνέπεια ενός επαγγελματία καταγράφουν όλες τις συζητήσεις και τις παράλληλες δράσεις που εκτυλίσσονται σε 4 εσωτερικούς αλλά και σε υπαίθριους χώρους πέριξ της πλατείας Κατεχάκη που με το φως του φεγγαριού μεταμορφώνεται σε κινηματογραφικό πλατό του Φελίνι.
Παρατηρούσα όλες τις ημέρες του Φεστιβάλ, πόσο αεικίνητα και αθόρυβα καταγράφουν τις συζητήσεις, αποτυπώνουν στιγμιότυπα, λόγια , λογοτεχνικά πρόσωπα ,εξώφυλλα βιβλίων και εικόνες της πόλης με το κινητό τους και την φωτογραφική μηχανή. Μεταφέρονται από αίθουσα σε αίθουσα από κτίριο σε κτίριο για να προλάβουν καθώς όλα διαρκούν μόνο μια ώρα. Αγχώνομαι για λογαριασμό τους, γιατί η ταχύτητα είναι οδηγός, αν θα τα προλάβουν , αν θα αποτυπώσουν το καλύτερο πλάνο, αν όλα αυτά που γίνονται και λέγονται σε αυτό το διεθνές φόρουμ διαλόγου θα επικοινωνηθούν όλα και όχι επιλεκτικά το επόμενο πρωί στο διαδίκτυο. Και όμως αυτοί οι φοιτητές/τριες έχουν εκπαιδευτεί σε πραγματικές συνθήκες της διαχείρισης του χρόνου και του άγχους. Ανεβάζουν video στο youtube, κάνουν stories, reels, το φεστιβάλ είναι παρόν σχεδόν σε πραγματικό χρόνο στο Instagram, στο Facebook, αλλά και στο TikTok, στο YouTube και στο Flickr, με πλούσιο φωτογραφικό υλικό από όλες τις δράσεις, που δίνει την δυνατότητα στον βιβλιόφιλο αναγνώστη που δεν μπόρεσε να ζήσει την μαγεία του Φεστιβάλ να το γνωρίσει και μέσω αυτού να γνωρίσει τους συγγραφείς που συμμετείχαν στον διάλογο αυτό.
Κρατώ εξαρχής την άρνηση των περισσοτέρων να ασχοληθούν με την δημοσιογραφία και αναλογίζομαι την ευθύνη ημών των παλαιότερων δημοσιογράφων για την κατάντια του επαγγέλματος που δεν είναι θελκτικό στην νέα γενιά. Κρατώ όμως και τον ενθουσιασμό των περισσοτέρων που η τεχνοκρατική τους ενασχόληση με τα media δεν τους στερεί την χαρά της γνωριμίας τους με συγγραφείς , αντιθέτως τους δημιουργεί το κίνητρο για διάβασμα. Η Χάρις Μαμούχα είναι τελειόφοιτη και την ενδιαφέρουν τα μαθήματα της Διαχείρισης της Πολιτιστικής Κληρονομιάς, της Πολιτιστικής Βιομηχανίας, του Πολιτισμού εν γένει. Είναι η πρώτη της φορά στο Φεστιβάλ Βιβλίου στα Χανιά γιατί όπως μας εξομολογείται ήθελε να δει το backstage ενός φεστιβάλ. Πριν κατέβουν από την Καστοριά στα Χανιά, οργάνωσαν συλλογικά την στρατηγική τους, κατέβασαν ιδέες για τα social media, ζυμώθηκαν οι σκέψεις τους για το τι θα χρησιμοποιήσουν τελικά. Αγαπά το βιβλίο και συμμετέχει στην ομάδα του Πανεπιστημίου για το βραβείο Γκονκούρ Ελλάδας, όπου συνομιλούν με τους υποψήφιους συγγραφείς και αναλύουν τις θεματικές τους. «Όμως εδώ βλέπω τι γίνεται στο μυαλό του συγγραφέα, τι υπάρχει σε δεύτερο επίπεδο» η διεισδυτική ματιά της Χάρις, η οποία δηλώνει διαθεσιμότητα και για του χρόνου γιατί στα Χανιά- μέσα από αυτήν την πρακτική εξάσκηση- έμαθε περισσότερα για τα βιβλία, την επιστήμη, τον πολιτισμό, εξασκήθηκε στη διαχείριση της πληροφορίας.
Η Νικολένα Αλτζερίνη, τριτοετής φοιτήτρια και για δεύτερη χρονιά «καλύπτει» το Φεστιβάλ Βιβλίου στα Χανιά. Δημιουργεί stories και reels. Και στην Καστοριά για βιοπορισμό ασχολείται με τα social media εμπορικών καταστημάτων με καλλυντικά και αθλητικά ρούχα. Όμως αυτό που καταγράφει στα Χανιά είναι διαφορετικό γιατί της αρέσει η ποίηση, η αστυνομική λογοτεχνία και η διάδραση. «Πέρυσι γνώρισα από κοντά τον Τίτο Πατρίκιο και τον Λεονάρδο Παδούρα που τους διαβάζω. Ο κόσμος του βιβλίου νομίζω ότι είναι πιο αληθινός γιατί δεν μπορεί ο συγγραφέας να κρύψει το μέσα του. Γράφει την αλήθεια του. Φέτος γνώρισα πολλούς που δεν ήξερα και φεύγω με πολλά βιβλία στην βαλίτσα μου» μας λέει η Νικολένα, η οποία επιμένει πως η ψηφιακή εικόνα είναι ο τρόπος να δείξεις τι πραγματικά πρεσβεύει ένα φεστιβάλ, ένας συγγραφέας. «Είναι η ταυτότητά του. Χωρίς ψηφιακή παρουσία είναι σαν να μην υπάρχει. Μέσα από τον ψηφιακό κόσμο προσεγγίζονται πια οι νέοι» η επισήμανσή της για την αναγκαιότητα της ψηφιακής επικοινωνίας. Αποτιμά ως θετική την εμπειρία της στα Χανιά γιατί εδώ υπάρχει διάδραση, εξέλιξη, διαφορετικότητα και όχι στατικότητα. Εδώ έμαθε να είναι πιο ήρεμη και να δουλεύει υπό πίεση.
Ο 21ενός ετών Στέλιος Τασόπουλος, είναι τριτοετής φοιτητής στην Καστοριά και εξαρχής υπογραμμίζει την νομοτέλεια της ψηφιακής επανάστασης και την προσαρμογή της κοινωνίας και των πολιτών στην εξέλιξη αυτή. Όταν έμαθε από την καθηγήτρια τους, την Αναστασία Γιαννακοπούλου, ότι το Πανεπιστήμιο αναλαμβάνει την επικοινωνία του Φεστιβάλ Βιβλίου στα Χανιά , «πέταξε» η ψυχή του και δήλωσε διαθεσιμότητα. Ασχολείται με την φωτογραφία και αποτυπώνει σε φωτογραφικά κλικ την ιστορία των προσώπων που συμμετέχουν στις συζητήσεις. Όμως αγαπά και τα βιβλία, αγαπά τις λέξεις και όχι μόνο τις εικόνες. Από μικρός λάτρευε τα κόμικς- ευγνωμονεί την μητέρα του που τον μύησε στον κόσμο του βιβλίου-, παρακολούθησε με μεγάλο ενδιαφέρον την συζήτηση με τον καθηγητή κβαντικής τον κ. Τραχανά και του γεννήθηκε η ανάγκη φεύγοντας να αγοράσει βιβλία. Ευελπιστεί με τη δουλειά που θα βρει στον χώρο της Επικοινωνίας ως φωτογράφος να μετακινείται από πόλη σε πόλη για να καταγράφει τα γεγονότα, να παρακολουθεί τα δρώμενα και όχι να παραμένει εγκλωβισμένος σε μια πόλη συνεχώς. Τα Χανιά δείχνουν τον δρόμο.
Η Τζίνα Κρομινταρόβσκα, δευτεροετής φοιτήτρια στην Καστοριά, ενθουσιασμένη από αυτό που βιώνει στα Χανιά, δηλώνει δικαιωμένη «που μάζεψε το θάρρος της και ζήτησε να μπει στην ομάδα επικοινωνίας του Πανεπιστημίου» όπως μας λέει χαρακτηριστικά γιατί αγαπά την λογοτεχνία, αγαπά το βιβλία όσο και το να παρακολουθεί με την κάμερα το μέσα αυτών των ανθρώπων. «Τρέχω με την κάμερα αλλά ταυτόχρονα έχω τα μάτια μου και τα αυτιά μου ανοιχτά στις συζητήσεις τις οποίες βρίσκω πολύ χρήσιμες. Την Κιταμούρα, τον Αττιά τους γνώριζα, ως συγγραφείς. Τώρα άκουσα τη φωνή τους, τη σκέψη τους, το μέσα τους. Αυτή η εμπειρία στα Χανιά δεν μπορούσε να βιωθεί μέσα από ένα βιογραφικό που θα
έστελνα σε μια εταιρεία. Ευχαριστώ πολύ την καθηγήτριά μου που με εμπιστεύθηκε» λέει με σεμνότητα και συγκίνηση η Τζίνα η οποία αρχικά είχε επιλέξει δημοσιογραφία αλλά η επαφή με τους συναδέλφους μου ήταν απογοητευτική. Δεν μετανιώνει για το δρόμο της ψηφιακής επικοινωνίας που επέλεξε, εξάλλου η συγκίνηση που βιώνει στο Φεστιβάλ Βιβλίου στα Χανιά είναι αναντικατάστατη.
Ο Αργύρης Γεωργιάδης είναι μεταπτυχιακός φοιτητής και για τα social media του Φεστιβάλ Βιβλίου Χανίων, επιμελείται τα βίντεο που ανεβαίνουν στο YouTube. «Ισχυρό εφόδιο για το μετά, καθώς εδώ μαθαίνω πώς τρέχει ένα μεγάλο project. Έμαθα να διαχειρίζομαι τον χρόνο αλλά και να δουλεύω με υπευθυνότητα» η δική του αποτίμηση.
Η 23χρονη Χαρά Δημητρίου, είναι πτυχιούχος, ζει στη Θεσσαλονίκη, είναι η τρίτη φορά που συμμετέχει στην επικοινωνία του Φεστιβάλ Βιβλίου, από επιλογή, όπως μας λέει, και δημιουργεί κάθετα και οριζόντια βίντεο με highlights, με μέλημα και αγωνία να έχουν καλλιτεχνική απόδοση και να πλέκονται με εικόνες της πόλης. Τα δεκάωρα που «χτυπάει» δεν την πτοούν και εύχεται να είναι και στη διοργάνωση του χρόνου.
Η Σοφία Σταματοπούλου είναι τελειόφοιτη στον τομέα της Επικοινωνίας και των Δημοσίων Σχέσεων και μέλος της ομάδας που έχει αναλάβει την ψηφιακή επικοινωνία του Φεστιβάλ στα social media εδώ και 5 χρόνια. Από μικρή της άρεσαν τα βιβλία και ευρύτερα ο πολιτισμός, «είναι μοναδική εμπειρία το να συνεισφέρεις σε ένα φεστιβάλ με διεθνή χαρακτήρα γιατί εμπλουτίζεις συνεχώς τις γνώσεις σου. Αυτό δεν εξαντλείται μόνο τις μέρες διεξαγωγής του φεστιβάλ, όπου επιμελείται κυρίως το υλικό που αναρτάται στα social media, αλλά συμβαίνει καθ’ όλη τη διάρκεια της χρονιάς όπου παρακολουθούμε συστηματικά την εγχώρια βιβλιοπαραγωγή και τις επικοινωνιακές στρατηγικές που ακολουθούν οι εκδοτικοί οίκοι, οι συγγραφείς και οι μεγάλες εκθέσεις βιβλίου». Θεωρεί προνόμιο το να εργάζεται δίπλα σε ανθρώπους του χώρου που ήδη θαυμάζει. Πέρα από τα εφόδια που αποκομίζει κανείς σε επαγγελματικό επίπεδο, όμως, «αυτό που για μένα κάνει την πραγματική διαφορά στο φεστιβάλ είναι οι συγγραφείς που σε εμπνέουν με τις ιστορίες τους αλλά και οι διαφορετικές ιδέες που έρχεσαι σε επαφή. Είναι οι ουσιαστικοί διάλογοι που σου αλλάζουν την προοπτική.»
Η Αναστασία Γιαννακοπούλου, επίκουρη καθηγήτρια στο Τμήμα Επικοινωνίας και Ψηφιακών Μέσων και μέλος του Εργαστηρίου Ψηφιακών Μέσων και Στρατηγικής Επικοινωνίας του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας, είναι υπεύθυνη για τη στρατηγική επικοινωνίας του Φεστιβάλ Βιβλίου Χανίων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και για τη δημιουργία ψηφιακού περιεχομένου, σε συντονισμό με τον υπεύθυνο επικοινωνίας του Φεστιβάλ, Βασίλη Κιμούλη, από τον πρώτο χρόνο. «Χρόνο με τον χρόνο “χτίζουμε” μια διαδικτυακή κοινότητα γύρω από το βιβλίο και το Φεστιβάλ, προσεγγίζοντας νέα κοινά και μεταφέροντας την ουσία του φεστιβάλ ως εμπειρίας σε εθνικό και διεθνές επίπεδο.» Υπογραμμίζει, επίσης, ότι «είναι σημαντικό αφενός να προβάλλουμε μέσα από τα social media συγγραφείς, βιβλία, συζητήσεις, αφετέρου να δίνουμε τη δυνατότητα στο κοινό που δεν μπορεί να παρευρεθεί να πάρει μια γεύση ουσιαστική από το Φεστιβάλ». Κινητήρια δύναμη, η προσωπική αγάπη για το βιβλίο αλλά και η επιθυμία να μάθουν οι φοιτητές να αγαπούν τη γνώση, τα βιβλία και την πνευματική δημιουργία, μέσα από τη βιωματική μάθηση και την εφαρμογή της ψηφιακής επικοινωνίας, που είναι το αντικείμενο των σπουδών τους, στο πεδίο.
Το Δημόσιο Πανεπιστήμιο κάνει θαύματα!!!
