Η «Αγέλη» είναι ένα πολυφωνικό μυθιστόρημα που έχει στο επίκεντρο μια προσωπική ιστορία γυναικοκτονίας, με αφορμή την οποία πραγματεύεται, με τον τρόπο της λογοτεχνίας, το κοινωνικό φαινόμενο της έμφυλης βίας. Έξι αφηγητές από το περιβάλλον του δράστη ρίχνουν ο καθένας τη δική του ματιά πάνω στην άγρια δολοφονία μιας νέας κοπέλας από το χέρι του αγαπημένου της. Το βιβλίο εστιάζει αφενός στον τρόπο που η κοινωνία αντιδρά, ενδεχομένως γεννά και τελικά αφηγείται μια γυναικοκτονία, αφετέρου στην αναταραχή εαυτού που μπορεί να προκαλέσει σε κάποιον η απόφασή του να ξεκόψει από την αγέλη του.

Μέσα από τις πολλαπλές εκδοχές της πραγματικότητα, η αγέλη του βιβλίου ψάχνει εκ των υστέρων να βρει τις αιτίες του κακού, εξηγεί, δικαιολογεί, καταδικάζει, ενοχοποιεί και ταυτόχρονα ενοχοποιείται για πράξεις ή παραλείψεις της. Ο αναγνώστης, ως ακόμα ένα μέλος της αγέλης, καλείται να συμμετάσχει κι αυτός στην ιστορία, να σχηματίσει τη δική του εκδοχή και να πάρει θέση απέναντι στα λεγόμενα του κάθε αφηγητή, αλλά και του ίδιου του δράστη, που παρεμβαίνει με τις σκέψεις του στη ροή του λόγου τους.

Πόσες αλήθειες χωράει ένα και μόνο γεγονός;

Ορισμένα από τα ερωτήματα που προέκυψαν κατά τη συγγραφή σχετίζονται με το πώς η αγέλη αναλαμβάνει την ευθύνη, πότε επιλέγει τη σιωπή, τι αναδεικνύει με την αφήγησή της και τι αποκρύπτει. Πώς καθρεφτίζεται ο δράστης, αλλά και ο καθένας μας, στα μάτια της αγέλης του και πώς εκείνη στα δικά μας; Πόσες αλήθειες χωράει ένα και μόνο γεγονός; Τι είναι η πραγματικότητα και ποιος ο ρόλος της αφήγησης στην κατασκευή της; Από ποια απόσταση βλέπουμε καθαρότερα τα γεγονότα και τους πρωταγωνιστές τους, πότε πιάνουμε και πότε χάνουμε τη μεγάλη εικόνα ή τη λεπτομέρεια εκείνη που καθορίζει την κρίση μας για το τι εμπεριέχει μια αλήθεια, μια αξία ή μια απαξία; Από πού, τέλος, προκύπτει η εγγενής ανάγκη μας να ανήκουμε κάπου, σε μια σχέση, σε μια κοινότητα, σε μια αγέλη;

Με το βιβλίο αυτό επιχείρησα να φωτίσω τα πατριαρχικά στερεότυπα που καθορίζουν τη γυναικεία και την αντρική ταυτότητα, τις σχέσεις εξουσίας ανάμεσα στα δύο φύλα, καθώς και τους κοινωνικούς μηχανισμούς που συχνά καθιστούν τη βία αόρατη, κατά κάποιον τρόπο, κανονικοποιώντας την. Η λογοτεχνία, βεβαίως, δεν μπορεί να σταματήσει τις έμφυλες συγκρούσεις, που κάποιες φορές φτάνουν ως τη γυναικοκτονία, δεν είναι αυτός ο ρόλος της, μπορεί όμως να μας κάνει να προβληματιστούμε σχετικά με τις αιτίες και τις συνέπειες αυτού του φαινομένου, να μας κάνει να καταλάβουμε καλύτερα το φαινόμενο «άνθρωπος», τη λογική και το παράλογό του, και να μας κινητοποιήσει ίσως προς μια διαρκή επαγρύπνηση απέναντι σε οτιδήποτε πλήττει την αξιοπρέπεια μιας γυναίκας.

«Την σκότωσα». Το ’πε κι έκλεισε*

Δεν ήξερα πού είναι, με ποιον είναι, τι πάει να πει «την σκότωσα». Το ’πε κι έκλεισε. Τον πήρα κατευθείαν πίσω, «η κλήση σας προωθείται». Δεν ήξερα τι να κάνω, αν έπρεπε να κάνω κάτι, σε ποιον να μιλήσω και τι να πω. Να έπαιρνα στην αστυνομία και να έλεγα τι; Ότι μου τηλεφώνησε πριν από λίγο ο τάδε και μου είπε αυτές τις λέξεις, οι οποίες δεν ήξερα καν τι σήμαιναν, αν αναφέρονταν σε άνθρωπο ή σε ζώο, στη μάνα ή στην κοπέλα του, στη σκύλα, στη γάτα του ή σε καμιά κατσαρίδα που είχε τρυπώσει στην κουζίνα του, αν είχαν κυριολεκτική ή μεταφορική σημασία, αν το ’πε στα σοβαρά ή στ’ αστεία κι αν ύστερα έκλεισε το τηλέφωνο επίτηδες, αυτός ή ίσως κάποιος άλλος, ή αν είχε τελειώσει τη στιγμή εκείνη η μπαταρία του, αν χάθηκε ξαφνικά το σήμα - απ’ το πολύ να το δουλεύω στο κεφάλι μου, δεν ήμουν πια σίγουρη αν αυτός που μου μίλησε, που άκουσα, ήταν εκείνος, αν αυτή η φωνή που πρόφερε τις δύο αυτές λέξεις ήταν η δική του ή μήπως κάποιου που χρησιμοποίησε το δικό του κινητό για να μου πει αυτό, σ’ εμένα συγκεκριμένα ή μπορεί και σε άλλους, ότι την σκότωσε, αν όντως τελικά είπε «την σκότωσα». Ή μήπως «τον σκότωσα» ή «την σκότωσε»; Ποιος;
 

* Απόσπασμα από το βιβλίο «Η αγέλη», εκδόσεις Πατάκη