Πέμπτη 1η Μαΐου 2014. Βαθύς θυμός, πανό, συνθήματα εναντίον όσων εκπροσωπούν, θεσμικά και εξωθεσμικά, τις πολιτικές λιτότητας. Η πόλη (μακάρι να διαψευσθώ) απούσα, κλεισμένη στον εαυτό της, στις εξοχές και στις παραλίες για να λιαστεί. Στις πλατείες οι συνήθεις ύποπτοι, που με επιμονή και υπομονή συνεχίζουν να κατεβαίνουν στους δρόμους κοντά στην πλατεία Συντάγματος.
Αν αυτή είναι η εικόνα και αυτή την Εργατική Πρωτομαγιά (επαναλαμβάνω: μακάρι να διαψευσθώ), το πρόβλημα δεν είναι οι εργαζόμενοι, αλλά αυτό που σήμερα είναι "το περιεχόμενο, οι συνθήκες και οι σχέσεις εργασίας", η συνείδηση που έχουν για τον εαυτό τους. Το χάσμα μεταξύ των εργαζομένων και της συνδικαλιστικής εκπροσώπησής τους.
Δεκαετίες εγκατάλειψης, χειραγώγησης, εκμαυλισμού, πολιτικών και πολιτισμικών μεταμορφώσεων δημιούργησαν λαγούμια στη συνείδηση των εργαζομένων. Έσκαψαν βαθύτερα ακόμη και από τα κυρίαρχα μοντέλα του νεοφιλελευθερισμού, της κοινωνίας των "δύο τρίτων". Των μοντέλων του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού που επέβαλαν την επισφαλή εργασία ως... νόμο της φύσης.
Οι εργαζόμενοι, όλο και πιο φτωχοί, κατά πλειονότητα ημιάνεργοι, όλο και περισσότερο σπρωγμένοι στο περιθώριο, κινούνται παλινδρομικά μεταξύ οργής, απάθειας και τιμωρίας "αυτών που τους πρόδωσαν" και δυσπιστίας γι' αυτό που θα τους αντικαταστήσει.
Πέρα από το στερεότυπο του εργαζόμενου που είναι δεμένος με την εργασία του, που αγωνίζεται για τα δικαιώματά του, που έχει ταξική συνείδηση και είναι φύσει και θέσει "αριστερός", υπάρχει η πραγματικότητα των ανθρώπων που ζουν στο πετσί τους την καταστροφή της κρίσης, που αισθάνονται ανήμποροι να αντιδράσουν στην εξόντωσή τους. Που αισθάνονται πως δεν υπάρχουν, πως είναι "τίποτα" και αντιδρούν ενστικτωδώς: εγκαταλείπουν τα κοινά, προσπαθούν να επιβιώσουν ατομικά, περιχαρακώνονται σε πολιτικές ή συντεχνιακές σέχτες, εναποθέτουν τη σωτηρία τους σε ψεύτικους προφήτες.
Από τη στιγμή που η κυρίαρχη ιδεολογία "διέγραψε" την αντίθεση κεφαλαίου - εργασίας, ο αντίπαλος δεν είναι πια τα αφεντικά "που πληρώνουν και αυτά την κρίση", αλλά αυτός που μπορεί να προσωποποιήσει τον "εχθρό": οι πολιτικοί, που "όλοι ίδιοι είναι", οι μετανάστες, οι φυλετικές και θρησκευτικές μειονότητες.
Στις επόμενες εκλογές η στροφή προς τα αριστερά θα εδραιωθεί. Ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι ο νικητής. Αλλά δεν φτάνει η ψήφος για να σταματήσει το εκκρεμές οργή - απάθεια, συμμετοχή - ανάθεση.
Δεν αρκεί η εκλογική αριθμητική για να ξαναδώσει ελπίδα και φωνή σε αυτούς που ζουν από την εργασία.
Εκτός από την πολιτική, χρειάζεται και μια πολιτισμική επανάσταση για να σπρώξει το κέντρο βάρους της πολιτικής από τα μέγαρα της εξουσίας στην κοινωνία. Να ξανατοποθετήσει την εργασία ως κινητήρια δύναμη της πολιτικής και όχι ως πρόβλημα ή κόστος παραγωγής.
Η Αριστερά ή ξεκινάει από εκεί μόλις γίνει κυβέρνηση για να ηγεμονεύσει ή θα μείνει από καύσιμα στον Γράμμο.
