Λίγοι μήνες μας χωρίζουν από τις αυτοδιοικητικές εκλογές. Κι ακόμα ο χώρος μας αγωνιά για τα πρόσωπα που θα ηγηθούν των αυτοδιοικητικών κινήσεων του ΣΥΡΙΖΑ στους μεγάλους δήμους της χώρας. Η τελευταία εμπειρία τραυματική, μας κάνει επιφυλακτικούς και απαιτούμε από την ηγεσία του κόμματος προσεκτικές κινήσεις. Κι αν, όπως επιθυμούμε, επιδιώξουμε να αποδώσουμε στις εκλογές αυτές πολιτικό χαρακτήρα, οφείλουμε να ξεκαθαρίσουμε τι εννοούμε πολιτικό χαρακτήρα.
Για κάποιους ο πολιτικός χαρακτήρας συνίσταται σε προσωπικές πολιτικές κάλυψης προσωπικών φιλοδοξιών και εξυπηρέτηση μικροσυμφερόντων. Κι εκεί, ό,τι κι αν έχει ο κάθε ένας μας στο πίσω μέρος του μυαλού του, δεν θα το ομολογήσει κι επομένως δεν συζητάμε επ' αυτού.
Για πολλούς ο πολιτικός χαρακτήρας σημαίνει κατ' εξοχήν το να χαράξουμε στρατηγική τέτοια με κύριο στόχο να πάρουμε τους μεγάλους δήμους. Και προκειμένου να επιτευχθεί αυτό, για παράδειγμα σε Αθήνα - Θεσσαλονίκη - Πειραιά, απαιτούνται συμμαχίες και συνεννοήσεις με δυνάμεις που οι θέσεις τους συχνά απέχουν πολύ από εκείνες που μια δημοτική κίνηση της Αριστεράς οφείλει να πρεσβεύει. Κι ακόμα, οι συμμαχίες στήνονται με πρόσωπα που έχουν κοινωνική επιφάνεια και κοινό μέσα από τον επαγγελματικό και κοινωνικό τους χώρο, όπως γιατροί, δικηγόροι, με τους οποίους προσβλέπουμε σε εκλογική πελατεία, ενώ ενδέχεται να κρατούν τη δική τους οπτική σχετικά με θέματα όπως η χρήση γης, η αντιμετώπιση της υποβάθμισης των γειτονιών, όπως η υγειονομική κάλυψη των δημοτών.
Αναρωτιέμαι, για πόσους ο πολιτικός χαρακτήρας των δημοτικών εκλογών σημαίνει σύνταξη πολιτικού προγράμματος, την υλοποίηση του οποίου δεσμεύονται οι συνδυασμοί του κόμματος να υλοποιήσουν; Για πόσους η πολιτικοποίηση των δημοτικών εκλογών σημαίνει προώθηση αριστερού προγράμματος παιδείας, με το οποίο θα αντιμετωπιστεί το φλέγον πρόβλημα των παιδικών σταθμών; Για πόσους πολιτική σημαίνει παρέμβαση στο δημοτικό σύστημα υγείας, τώρα που όχι μόνον τα νοσοκομεία αλλά ολόκληρο το σύστημα υγείας καταρρέει; Ή ακόμα πόσοι σκεφτόμαστε την ποιότητα ζωής των πολιτών που σε γειτονιές της Αθήνας, και όχι μόνον, υποβαθμίζεται δραματικά εξαιτίας στρεβλής οικονομικής δραστηριότητας «καταστημάτων υγειονομικού ενδιαφέροντος»; Και τι έχουμε να πούμε για τον πολιτισμό, το θέατρο, τα εικαστικά, τη μουσική και την αντίστοιχη παιδεία ως τομέα ευθύνης του δήμου;
Αυτές και άλλες ανάλογες πτυχές της ζωής των δήμων πρέπει να αντιμετωπίσουμε και να προβάλλουμε λύσεις στα προβλήματα που υπάρχουν, διαμορφώνοντας πολιτικό πρόγραμμα στο οποίο θα ενταχθεί όποιος και όποια συμφωνεί. Γιατί εμπειρία και γνώση υπάρχει: το δημοτικό κοινωνικό παζάρι στην κεντρική λαχαναγορά που κατήργησε η αρχή του Καμίνη, τα κοινωνικά φαρμακεία και ιατρεία που σήμερα λειτουργούν, δείχνουν ότι και στην κρίση η περίθλαψη μπορεί να επιβιώσει, οι αγορές χωρίς μεσάζοντες και τα ανταλλακτικά παζάρια απαλύνουν την ένδεια στρωμάτων δημοτών. Αυτές και τόσες άλλες δομές προσφέρουν την πρώτη ύλη για να συνταχθεί ένα δημοτικό πολιτικό πρόγραμμα. Ας το αξιοποιήσουμε, ας το προβάλλουμε και ας μην αδικούμε τον εαυτό μας...
