Η προπαγάνδα περί των "δύο άκρων" γυρνάει τη χώρα στην προδικτατορική περίοδο και συνιστά έμπρακτη αμφισβήτηση του αντιφασιστικού κεκτημένου της μεταπολιτευτικής δημοκρατίας. Πάνω σ' αυτό οικοδομήθηκε η πιο μακρά περίοδος δημοκρατικού βίου της χώρας και συνομολογήθηκε το κοινωνικό συμβόλαιο για την ανάπτυξη και τη νέα διεθνή παρουσία της χώρας. Η προπαγάνδα περί των "δύο άκρων" αντιμετωπίζει τα περίπου 40 χρόνια μεταπολίτευσης ως παρένθεση...
Τα τελευταία χρόνια, με ιδιαίτερη έμφαση τα χρόνια του Μνημονίου, που το δικομματικό πολιτικό σύστημα καταρρέει, τα πρώην κόμματα κυβερνητικής αυτοδυναμίας, Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ, ανακάλυψαν την Ακροδεξιά και τη μετέτρεψαν μάλιστα, στην περίπτωση του ΛΑΟΣ, σε κυβερνητικό συνεταίρο. Μέσα στην κοινωνική απόγνωση που προκαλεί η ακραία λιτότητα του Μνημονίου εκκολάφθηκε η Ακροδεξιά, όχι πλέον ως σύμπτωμα πολιτικής κορυφής, αλλά ως φαινόμενο με διασυνδέσεις μέσα στην κοινωνία. Τηρουμένων των αναλογιών, με χαρακτηριστικά ναζιστικού κινήματος.
Σαμαράς και Βενιζέλος πίστεψαν ότι με τη γραμμή του κατευνασμού και την υιοθέτηση της πολιτικής ατζέντας της Χ.Α. θα μπορούσαν να αναχαιτίσουν τις διαρροές ψηφοφόρων τους. Η τακτική αυτή όμως ήταν μέρος της στρατηγικής της έντασης που είχαν εκπονήσει επιχειρώντας να συκοφαντήσουν τον ΣΥΡΙΖΑ και τα κοινωνικά κινήματα και να εμποδίσουν τη νίκη της Αριστεράς στις εκλογές. Χρησιμοποίησαν, δηλαδή, Σαμαράς και Βενιζέλος στον πολιτικό σχεδιασμό τους τη Χ.Α. ως αιχμή του δόρατος κατά της Αριστεράς, μετατρέποντας τον διμέτωπο κατά των δύο άκρων ουσιαστικά σε μονομέτωπο.
Τον τελευταίο καιρό διαπίστωσαν ότι το θηρίο της Χ.Α. δεν εξημερώνεται και απειλεί να τους καταπιεί. Επί ένα χρόνο είχαν αφήσει ατιμώρητους τους εγκληματίες της Χ.Α. Τώρα ετοιμάζονται να λάβουν μέτρα, πιεζόμενοι και από τη διεθνή κατακραυγή.
Σαμαράς και Βενιζέλος επιχειρούν να μεταθέσουν στην κοινωνία τις δικές τους πολιτικές ευθύνες για τη γιγάντωση της Χ.Α. Φταίνε οι πλατείες των Αγανακτισμένων, λέει το χθεσινό non paper του Βενιζέλου. Ξεχνά ότι η Χ.Α. είχε καταγγείλει τις πλατείες, ασφυκτιούσε σε αυτές. Αντιμέτωποι με την πολιτική χρεωκοπία, οι δύο πολιτικοί αρχηγοί αμφισβητούνται τόσο από το εσωτερικό του κόμματός τους όσο και από μέρος των διεθνών πατρώνων τους. Και καταφεύγουν στη στρατηγική της έντασης για να εκβιάσουν τα κόμματά τους και να αποπροσανατολίσουν ή και να τρομοκρατήσουν τον ελληνικό λαό. Παραμένει άγνωστο σε ποιο σημείο πολιτικού τυχοδιωκτισμού θα φτάσουν για να περισώσουν ό,τι απέμεινε από την κομματική δύναμή τους.
Τα μικροκομματικά παιχνίδια με αιχμή τη Χ.Α. και με στόχο την Αριστερά και τα κοινωνικά κινήματα αποδεικνύονται επικίνδυνα για τη δημοκρατία. Βυθίζουν όμως και τους εμπνευστές τους στην πολιτική ανυποληψία και τη διάλυση. Ας το 'χουν υπόψη τους!
