Η "δημοκρατία κάθε τέσσερα χρόνια" κάνει καθημερινά κακό στη δημοκρατία. Από τις τέσσερις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου, οι τρεις που βρίσκονται βαθιά μέσα σε μνημονιακές καταστάσεις -η τέταρτη είναι η Ιταλία- ακολουθούν παράλληλες πορείες καταβαράθρωσης της δημοκρατίας, οχυρωμένες πίσω από την ίδια τη δημοκρατία. Η Ισπανία και η Πορτογαλία, ακολουθώντας με διαφορά φάσης την Ελλάδα, βλέπουν τις κυβερνήσεις τους που εξελέγησαν πριν από δυο χρόνια να καταρρέουν υπό το βάρος των μέτρων που λαμβάνουν ή υπό το βάρος οικονομικών σκανδάλων των οποίων οι αποκαλύψεις έρχονται να προστεθούν στη λαϊκή δυσαρέσκεια και να αποσταθεροποιήσουν τη νομιμότητά τους.
Στην Ελλάδα οι μνημονιακές κυβερνήσεις έχουν εξαντλήσει τις συστημικές πολιτικές εφεδρείες, αφήνοντας το σημερινό σχήμα γυμνό, μια κυβέρνηση των συνενόχων που στέκεται με εκβιασμούς, αμοιβαίες ομηρείες και δεν είναι καν σε θέση να νομοθετήσει - κυβερνά με ΠΝΠ. Κι ακόμα μόλις κλείσαμε έναν χρόνο από τις εκλογές που ακόμα κι αυτές είναι, ως γνωστόν, "σπατάλη" και "χάσιμο χρόνου". Στην Ισπανία τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα: Ο ταμίας του κυβερνώντος Λαϊκού Κόμματος Λ. Μπαρθένας έχει αποκαλύψει ότι σύσσωμη η ηγεσία με πρώτον τον πρωθυπουργό Ραχόι "μιζοδοτείτο"κανονικά από το σύνολο του κατασκευαστικού και του τραπεζικού τομέα, από τους υπεύθυνους της κρίσης δηλαδή. Ο Ραχόι καλείται να παραιτηθεί, απολαμβάνει όμως ισχυρής κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας και ουδείς τον υποχρεώνει να συμμορφωθεί. "Έχει", άλλωστε, όπως λέει, "να σώσει τη χώρα". Πιο δίπλα, στην Πορτογαλία, την ενδοκυβερνητική κρίση που προέκυψε από τη διαμάχη των δύο δεξιών κομμάτων που συγκυβερνούν προσπαθεί να την λύσει ο ίδιος ο πρόεδρος της δημοκρατίας, ξορκίζοντας το ενδεχόμενο εκλογών.
Με δεδομένο ότι οι εκλογικοί κύκλοι δεν ταυτίζονται έχει δημιουργηθεί πλέον στην Ευρώπη μια αλυσίδα εκβιασμών και περιφερόμενων από χώρα σε χώρα απαγορεύσεων που ως κοινό παρονομαστή έχουν την κατάλυση της καθημερινής δημοκρατίας. Οι λαοί μπορούν να ψηφίζουν κάθε 4 χρόνια, αλλά στα μεσοδιαστήματα οφείλουν να κρατούν την αναπνοή τους για να μην δώσουν το "λάθος σήμα στις αγορές", ακόμα και όταν οι εκλογές δεν τους αφορούν καν άμεσα, όπως συμβαίνει με τις γερμανικές εκλογές. Η κατάσταση αυτή διαλύει όμως τις χώρες του ευρω-Νότου και αν δεν πάρουν οι πολίτες την υπόθεση της δημοκρατίας στα χέρια τους, o φαύλος κύκλος θα συνεχίζεται μέχρι η λέξη "δημοκρατία" να μην παραπέμπει πια σε τίποτα θετικό.
Γ.Κ.
