Tώρα πια είναι φανερό ακόμη και για τους πιο δύσπιστους Θωμάδες. Υπάρχουν δύο γραμμές για την Ευρώπη και την Ελλάδα, τόσο ορατές, τόσο διαφορετικές, που η απόκρυψή τους δείχνει σκοπιμότητα. Ο πρωθυπουργός, στις προσωπικές σημειώσεις που είχε κατά την συνάντησή του με τον Σόιμπλε, τις οποίες αποκάλυψε "Η Εφημερίδα των Συντακτών", δίνει αναφορά στον άνθρωπο της Μέρκελ για το πώς κατάφερε να περάσει στις δημοσκοπήσεις τον ΣΥΡΙΖΑ και χαρακτηρίζει ευθέως την ενδεχόμενη επιτυχία του προγράμματος σκληρής λιτότητας, που εφαρμόζεται στη χώρα μας, ως "μεγάλη ευρωπαϊκή επιτυχία". Ο Σαμαράς όχι μόνο δεν αμφισβητεί τη στρατηγική της εσωτερικής υποτίμησης, που συνθλίβει τη χώρα και ταυτόχρονα τορπιλίζει την ευρωπαϊκή συνοχή, αλλά εμφανώς την αποδέχεται. Πανηγυρίζει μάλιστα προκαταβολικά για την πιθανή επιτυχία της και δίνει πιστοποιητικά νομιμοφροσύνης προς τον Σόιμπλε και τη γερμανική πολιτική λέγοντας: "Αν παραμείνουμε πιστοί στο πρόγραμμα", η ανάκαμψη της οικονομίας θα έρθει. Δεν φαίνεται ούτε μια στιγμή να αμφισβητεί, έστω για τους τύπους, το πρόγραμμα και την τιμωρητική πολιτική που επιβάλλει το Βερολίνο. Πουθενά δεν φαίνεται να κάνει καν νύξη για αναδιαπραγμάτευση, θέση με την οποία εξελέγη, ούτε επίσης για τις αναγκαίες αλλαγές στην ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική, που πλέον προτείνονται από ευρύτερες δυνάμεις. Έπεα πτερόεντα...
Αν αυτή είναι η μία γραμμή για την Ευρώπη, υποτελής στη γερμανική στρατηγική της σκληρής λιτότητας που προσδένει τη χώρα μας στο άρμα της Μέρκελ, είναι πλέον ορατή και η άλλη στρατηγική για την Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ευρωζώνη ειδικότερα. Από την πρώτη στιγμή η ριζοσπαστική Αριστερά είχε προτείνει το κούρεμα του ελληνικού δημόσιου χρέους, τόνιζε δε ότι με την πολιτική που εφαρμόζεται δεν πρόκειται να καταστεί βιώσιμο, ενώ η χώρα και οι εργαζόμενοι πληρώνουν βαρύ τίμημα. Αντί της ανασυγκρότησης του ελληνικού παραγωγικού και καταναλωτικού μοντέλου σε προοδευτική κατεύθυνση, επιβλήθηκε η εκθεμελίωση του λειψού κοινωνικού μοντέλου και η επιβολή της εσωτερικής υποτίμησης μέσω της συμπίεσης των μισθών, των συντάξεων και της υψηλής ανεργίας. Το χρέος χρησιμοποιείται ως μοχλός πίεσης για να υποταχθεί το "πειραματόζωον Ελλάς" και να δικαιολογηθεί ως ορθή η "κάθαρση" μέσω της τιμωρίας που επέβαλε η Γερμανία. Αλλά και στο γενικότερο επίπεδο της Ευρωζώνης τα πράγματα είναι πλέον καθαρά: ή θα προχωρήσει άμεσα σε τομές στη λειτουργία της ή θα κινδυνεύσει με κατάρρευση ανοίγοντας τον δρόμο σε ανταγωνισμούς, οι επιπτώσεις των οποίων δεν μπορούν να προβλεφθούν σε μια ήπειρο που έχει βαριά ιστορική παρακαταθήκη.
