Ελλάδα, Ιούνιος 2013: Η ελληνική κυβέρνηση (ένας συνεταιρισμός τρικομματικής στήριξης), που απολαμβάνει την εμπιστοσύνη της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΔΝΤ, εφαρμόζει ένα σκληρό, αντιλαϊκό πρόγραμμα, έναντι του μεγάλου χρέους που έχει επιφορτιστεί η χώρα (για τη βεβαίωση του οποίου η ελληνική κυβέρνηση δεν έχει κάνει τίποτα). Ξαφνικά, ο πρωθυπουργός της χώρας "θυμάται" ότι ένας μεγάλος δημόσιος οργανισμός , στην προκείμενη περίπτωση η ραδιοτηλεόραση, είναι προβληματικός, με κακή διαχείριση, ρουσφετολογία και παρασκήνιο, γι' αυτό αποφασίζει εν ριπή οφθαλμού να τον κλείσει. Στον δρόμο 2.600 εργαζόμενοι και μαύρο χρώμα στους δέκτες που πέφτει για να τερματίσει την ιστορία της ελληνικής δημόσιας τηλεόρασης. Αυτό το δεύτερο, το "βίαιο" κλείσιμο των πομπών της δημόσιας τηλεόρασης, ενεργοποιεί τα δημοκρατικά αντανακλαστικά του ελληνικού λαού. Παραπέμπει σε άλλες εποχές που δικτατορικά καθεστώτα και ξένοι κατακτητές καταλάμβαναν με τα όπλα και έκλειναν ή έθεταν υπό τον απόλυτο έλεγχό τους μέσα ενημέρωσης. Το αποτέλεσμα: η ενέργεια του κ. Σαμαρά, έχει αλλάξει το πολιτικό σκηνικό στη χώρα. Η κυβέρνηση "χάνει" τον έναν από τους τρεις εταίρους που αποσύρεται. Ο κόσμος που κατέβαινε και πλημμύριζε τις πλατείες πριν από δύο χρόνια σε ένδειξη διαμαρτυρίας για το Μνημόνιο, ξαναβρίσκεται στο προσκήνιο και θέτει το κεντρικό σύνθημα που έθεσε και πριν από δύο χρόνια: το διακύβευμα της δημοκρατίας. Στο προαύλιο του κτιρίου της ραδιοτηλεόρασης και τη λεωφόρο που διέρχεται από εκεί συγκεντρώνεται μέγα πλήθος που δεν αποχωρεί, παρά τους υπαινιγμούς των αρχών για εισαγγελική παρέμβαση κ.λπ.
Τουρκία, Ιούνιος 2013: Στην ιστορική και αιματοβαμμένη πλατεία Ταξίμ στη Κωνσταντινούπολη, περίπου διακόσιοι οικολόγοι και ακτιβιστές διαμαρτύρονται για την πρόθεση των Αρχών να καταστρέψουν το Γκεζί Παρκ ένα δασύλλιο κοντά στην πλατεία, ώστε να χτιστεί εμπορικό κέντρο. Η ειρηνική διαμαρτυρία αντιμετωπίζεται με ιδιαίτερη αγριότητα από την τουρκική αστυνομία. Και τότε γίνεται το απρόβλεπτο. Μέσα σε λίγες ώρες η πλατεία γεμίζει από δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτές που αντιμετωπίζονται με πρωτοφανή σκληρότητα από τις δυνάμεις ασφαλείας. Οι διαδηλώσεις επεκτείνονται αστραπιαία σε ολόκληρη σχεδόν την Τουρκία και παίρνουν τον χαρακτήρα εξέγερσης. Το αίτημα είναι και εδώ "δημοκρατία", που συνοδεύεται από το σύνθημα, "κάτω η κυβέρνηση Ερντογάν". Στους ίδιους τους κόλπους του ισλαμικού κόμματος προκαλείται ρήγμα καθώς ο πρόεδρος Γκιουλ ανοιχτά τάσσεται κατά της βίας. Ο Ερντογάν νιώθει το έδαφος να κλονίζεται για πρώτη φορά και καταφεύγει στη μέθοδο των αντισυγκεντρώσεων.
Βραζιλία, Ιούνιος 2013: Η αύξηση της τιμής των εισιτηρίων στα αστικά μέσα μεταφοράς (περίπου 8 λεπτά του ευρώ), σε κάποιες πόλεις της Βραζιλίας, πυροδοτεί διαμαρτυρία από τους κατοίκους, που διαδηλώνουν με αίτημα να μην περάσουν οι ανατιμήσεις. Οι ειδικές δυνάμεις καταστολής, ένα σώμα ιδιαίτερα σκληρό, με φασίζουσα νοοτροπία, που δεν άλλαξε από τα χρόνια της δικτατορίας, επιτίθενται με σκληρότητα στο πλήθος. Αυτό ήταν. Οι διαδηλώσεις γενικεύονται και ο λαός ζητεί τη δημοκρατία που σπάνια γνώρισε η μεγάλη αυτή χώρα. Η λαϊκή οργή ξεχειλίζει μπροστά στην απόφαση της κυβέρνησης να αναλάβει το Μουντιάλ του 2014, με τεράστιο κόστος, τη στιγμή που εκατομμύρια άνθρωποι διαβιούν κάτω από απίθανες συνθήκες ένδειας. Η αδικία και η έλλειψη δημοκρατίας είναι τα δύο στοιχεία που αλληλοτροφοδοτούνται.
Τρεις τόποι, τρεις διαφορετικές ημέρες του ίδιου μήνα, τρία γεγονότα με διαφορετικές αφετηρίες και αφορμές. Ακόμα και με διαφορετικές συμπεριφορές των κρατικών αρχών. Αλλά με ορισμένα σημαντικά κοινά σημεία: τη γενικευμένη αντίδραση που συνοδεύει ένα γεγονός, μια κυβερνητική επιλογή. Την έκφραση μιας συσσωρευμένης δυσαρέσκειας και αγανάκτησης ευρύτερων λαϊκών στρωμάτων που απελευθερώνεται έπειτα από ένα συγκεκριμένο γεγονός. Τον πανικό των κυβερνήσεων στο ενδεχόμενο να βρεθούν σε μια αναπάντεχη έκρηξη που αμφισβητεί δομικά το σύστημα που επικρατεί σε κάθε τόπο χωριστά. Και στις τρεις περιπτώσεις κοινή η αιτία: το ζήτημα της δημοκρατίας.
Μια κόκκινη γραμμή που, στην αρχή αχνή, αλλά στη συνέχεια όλο και πιο έντονη, συνδέει τα γεγονότα. Παρά τις διαφορές μοιάζουν μεταξύ τους: είτε είσαι στην ΕΡΤ στην Λεωφόρο Μεσογείων ή στο Σύνταγμα, είτε στην πλατεία Ταξίμ, είτε στην καρδιά του Σάο Πάολο, οι άνθρωποι που εισρέουν κατά χιλιάδες και πλημμυρίζουν πλατείες και δρόμους, διεκδικούν με το ίδιο πάθος και την ίδια δύναμη ψυχής τη δημοκρατία.
Το παγκόσμιο διακύβευμα που καθορίζει την πορεία των πραγμάτων και προαγγέλλει αλλαγές. Ο κόσμος θα αλλάξει ό,τι και να γίνει. Η δημοκρατία είναι το συνώνυμο της κοινωνικής δικαιοσύνης, της αλληλεγγύης, της καταπολέμησης της φτώχεαιας, της ανακατανομής του πλούτου.
