Επειδή οι καιροί απαιτούν από τους αριστερούς καθαρές κουβέντες, εννοώ στη βάση αρχών και αξιών, οφείλω, και ως επί μισό αιώνα διαδηλωτής υπέρ του δικαιώματος του παλαιστινιακού λαού στην εθνική αυτοδιάθεση, να υπερασπιστώ τη Γλυκερία.
Η σπουδαία Ελληνίδα τραγουδίστρια, την οποία δεν γνωρίζω προσωπικά ούτε είναι φίλη μου, υφίσταται πολύμορφο λεκτικό λιντσάρισμα επειδή πρόσφατα, όπως και κάθε χρόνο, συμμετείχε σε φεστιβάλ στο Ισραήλ. Αν με είχε ρωτήσει, θα την είχα συμβουλεύσει να αποφύγει τη συμμετοχή της τις ευαίσθητες τούτες μέρες, όμως δεν θεωρώ πως διέπραξε μεγάλη αμαρτία για να «ζητείται η κεφαλή της επί πίνακι», το δε υποτίθεται σοφό ΚΚΕ να την αποκλείει από μεγάλη συναυλία για τα 100 χρόνια από τη γέννηση του Μίκη Θεοδωράκη και ενώ σε όλες τις συνοικίες είχαν αναρτηθεί διαφημιστικές αφίσες με το όνομα της τραγουδίστριας ανάμεσα σε άλλους κορυφαίους. Υποθέτω πως αν ξανατυπωθεί η αφίσα, το όνομα Γλυκερία θα απουσιάζει.
Αναρωτήθηκα, λοιπόν, μήπως το σύνθημα «Λευτεριά στην Παλαιστίνη» συνοδεύεται με μποϊκοτάζ στο Ισραήλ ή, ακόμα χειρότερα, διακοπή των ελληνοϊσραηλινών σχέσεων στο επίπεδο όχι μόνο των κρατών αλλά και των κοινωνιών. Θυμίζω ότι το 1988, με πρωτοβουλία της Γλυκερίας, είχε υπάρξει εκτέλεση του τραγουδιού «Προσευχή μανάδων» στην οποία συμμετείχαν μία Ισραηλινή και μία Παλαιστίνια τραγουδίστρια. Επρόκειτο για ισχυρότατο μήνυμα ειρήνης και συνύπαρξης στην ιστορική Παλαιστίνη τη χρονιά που αμούστακα παλαιστινόπουλα, όχι τζιχαντιστές, αποσπούσαν τον παγκόσμιο θαυμασμό με το λεγόμενο Κίνημα της Πέτρας στα κατεχόμενα, που πέρασε στο διεθνές πολιτικό λεξιλόγιο ως Ιντιφάντα. Κίνημα που είχε οδηγήσει στην ιστορική Συμφωνία του Όσλο (1993), διά της οποίας ο πρωθυπουργός του Ισραήλ Γιτζάκ Ράμπιν και ο ιστορικός εθνικός ηγέτης των Παλαιστινίων Γιασέρ Αραφάτ συμφώνησαν στην αμοιβαία αναγνώριση του κράτους του Ισραήλ από την PLO και της εθνικοαπελευθερωτικής μετωπικής παλαιστινιακής οργάνωσης από το Ισραήλ.
Θυμήθηκα με αφορμή τις επιθέσεις στη Γλυκερία και την εξής ιστορία. Το 1978 ο συμφοιτητής μου από το Ιράκ στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου Σαλάμ Άλι μού είχε ζητήσει να μετέχω σε επιτροπή αλληλεγγύης με τους κομμουνιστές της χώρας του όντας και ο ίδιος στέλεχος του ιρακινού Κ.Κ. Μου έχει χαραχτεί στη μνήμη και ο τίτλος της επιτροπής, που ήταν Committee Against Repression and for Democratic Rights in Iraq-CARDRI, στην οποία ευτυχώς δεν είχα αρνηθεί τη συμμετοχή μου, κάτι όχι εύκολο, διότι το Ιράκ του Σαντάμ τότε χαρακτηριζόταν χώρα σοσιαλιστικού προσανατολισμού από τη Σοβιετική Ένωση και το ΚΚΕ.
Θυμάμαι επίσης ότι είχα ρωτήσει τον σύντροφο Σαλάμ γιατί κατηγορούνταν από το καθεστώς τα στελέχη του ιρακινού Κ.Κ. και μου είχε απαντήσει, μεταξύ άλλων, διότι το κόμμα διατηρούσε σχέσεις με το ισραηλινό Κ.Κ., συμμετέχοντας και σε περιφερειακές διασκέψεις στην Αθήνα, επιλογή που, κατά το τυραννικό ιρακινό καθεστώς, ισοδυναμούσε με αναγνώριση του κράτους του Ισραήλ.
Τι ζητούν, λοιπόν, οι κατήγοροι της Γλυκερίας; Την αποαναγνώριση του κράτους του Ισραήλ και την απομόνωση του λαού της χώρας αυτής που υφίσταται ως κράτος από το 1948 με απόφαση του ΟΗΕ; Απόφαση του 1947 που προβλέπει την ίδρυση δύο κρατών, ενός εβραϊκού και ενός αραβικού, την οποία όμως δεν αποδέχτηκαν τα τότε γειτονικά αραβικά κράτη, κηρύσσοντας τον πρώτο αραβοϊσραηλινό πόλεμο - για να μην ξεχνάμε. Αν όμως εμμένουμε στη λύση δύο κρατών, σύμφωνα με τον ΟΗΕ, πώς είναι δυνατόν να ζητούμε βιώσιμο κράτος της Παλαιστίνης και να αρνούμαστε κράτος του Ισραήλ; Αυτά προς το παρόν.
* Ο Πάνος Τριγάζης είναι υπεύθυνος του Γραφείου Ειρήνης του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. και σύμβουλος του Διεθνούς Γραφείου Ειρήνης
