Της ΕΛΕΝΗΣ ΤΣΕΡΕΖΟΛΕ
Καθησυχαστικό χαρακτήρα ήθελε να έχει η επίσκεψή του στο Ισραήλ, η πρώτη σε ξένη χώρα, μετά την έναρξη της δεύτερης θητείας του, ο Μπάρακ Ομπάμα. Ο Αμερικανός πρόεδρος επισκέφθηκε παράλληλα και τα παλαιστινιακά εδάφη, όπου είχε συνάντηση με τον Μαχμούντ Αμπάς. Ωστόσο πλέον οι Παλαιστίνιοι δεν τρέφουν τις ελπίδες που είχαν εναποθέσει στον νεοεκλεγέντα, τότε, πρόεδρο των ΗΠΑ. Ήταν τότε που ο Ομπάμα έριχνε το βάρος της εξωτερικής του πολιτικής κατά της συνεχιζόμενης πρακτικής των εβραϊκών οικισμών.
«Οι ΗΠΑ δεν δέχονται τη νομιμοποίηση της συνέχισης των ισραηλινών οικισμών. Αυτές οι οικοδομές συνιστούν παραβίαση των συμφωνηθέντων και πλήττουν τις προσπάθειες ειρήνης. Ήλθε η ώρα να μπει τέλος στους οικισμούς». Όχι μόνο δεν σταμάτησε η συγκεκριμένη πρακτική (αν εξαιρεθεί το μερικό πάγωμα της περιόδου 2009 - 2010) αλλά, σύμφωνα με στοιχεία της ισραηλινής ΜΚΟ, Shalom Arshav, επί κυβέρνησης Νετανιάχου ξεκίνησε η ανέγερση 6.867 οικισμών (αποκαλυπτικό χαρακτηριστικό: το 40% είναι απομονωμένοι οικισμοί, δηλαδή βρίσκονται εκτός των μπλοκ κοντά στην πράσινη Γραμμή που θα προσαρτηθούν σε περίπτωση συμφωνίας με τους Παλαιστινίους).
Η απογοήτευση των Παλαιστινίων συνεπάγεται λοιπόν ευφορία της ισραηλινής πλευράς;
Όπως πάντα συμβαίνει στη Μέση Ανατολή, τα πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται. Για παράδειγμα, παρά τα... αγαπησιάρικα λόγια και τους όρκους αφοσίωσης στην ασφάλεια του Ισραήλ, η στάση του Μπάρακ Ομπάμα πόρρω απέχει από το να καθησυχάζει πραγματικά τους κυβερνώντες.
Ο Μπένζαμιν Νετανιάχου θα ήθελε λοιπόν να ακούσει σαφή δέσμευση εκ μέρους του Αμερικανού προέδρου ότι θα αποτρέψει την Τεχεράνη από την απόκτηση πυρηνικού όπλου. Αντ' αυτού άκουσε τον φιλοξενούμενό του να ζητά χρόνο για διπλωματικές διαπραγματεύσεις με το Ιράν...
Η στάση του Ομπάμα φαίνεται ότι έχει να κάνει με μια γενικότερη αναπροσαρμογή της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής σε σχέση με μια περιοχή την οποία, η αλήθεια είναι, ότι η Ουάσινγκτον ουδέποτε κατανόησε πολύ καλά (τουλάχιστον όχι στον βαθμό της Βρετανικής Αυτοκρατορίας). Πλέον οι ΗΠΑ έχουν εισέλθει σε τροχιά ενεργειακής απεξάρτησης από τη Μέση Ανατολή, καθώς σε μερικά χρόνια θα καταστούν οι ίδιες εξαγωγείς πετρελαίου χάρη στη ραγδαία ανάπτυξη νέων μεθόδων παραγωγής μαύρου χρυσού και φυσικού αερίου στη Βόρειο Αμερική. Το γεγονός αλλάζει τους στόχους (και τις εξαρτήσεις) της εξωτερικής τους πολιτικής. Υπ' αυτό το πρίσμα η Μ. Ανατολή παραμένει σημαντική αλλά λιγότερο ζωτική πλέον. Άλλωστε η Ουάσινγκτον εδώ και σχεδόν δύο χρόνια παρατηρεί, ανίκανη να ασκήσει ουσιαστική επιρροή, την κατάρρευση της παλιάς τάξης στην οποία τόσα είχε επενδύσει: το τέλος δηλαδή των στρατιωτικών δικτατοριών και την άνοδο ισλαμικών κινημάτων, όπως των Αδελφών Μουσουλμάνων στην Αίγυπτο. Εξ ου και η με προσεκτικά βήματα αμερικανική απεξάρτηση με παράλληλες διαβεβαιώσεις των συμμάχων (Ισραήλ) ότι «τίποτε δεν αλλάζει, ότι οι ΗΠΑ συνεχίζουν να παρέχουν ασφάλεια, κ.λπ.».
Τα πράγματα αλλάζουν και το Ισραήλ έχει κάθε λόγο να ανησυχεί, καθώς «καθησυχαστική» ήταν μόνο κατ' όνομα η επίσκεψη Ομπάμα...
