Η εβδομάδα που πέρασε ήταν η πιο δύσκολη της πρωθυπουργικής θητείας του Αντ. Σαμαρά, αλλά και αποκαλυπτική για την προσήλωση της ελληνικής κυβέρνησης στο Μνημόνιο, την τρόικα και το “δόγμα Μέρκελ”.
Ήδη από το πρωί της Τετάρτης, δηλαδή πριν καν ολοκληρωθεί ένα 24ωρο από το περήφανο κυπριακό “όχι”, συνομιλητές του Αντ. Σαμαρά δεν έκρυβαν τη δυσφορία τους για τις επιλογές της Λευκωσίας. Μάλιστα, κυβερνητικές πηγές έκαναν λόγο για “παιχνίδια με τη φωτιά” και... “εύχονταν” να υπάρξει “συμβιβαστική διάθεση” στην Κύπρο.
Υπόγειες επιθυμίες
Επισήμως, βεβαίως, το Μαξίμου δήλωνε ότι “συμπαρίσταται” σε όποια απόφαση κι αν λάβει η Κύπρος, ενώ κυβερνητικά στελέχη, σε δημόσιες τοποθετήσεις τους, διερρήγνυαν τα ιμάτιά τους πως ισχύει κατά κεραίαν το δόγμα “η Λευκωσία αποφασίζει, η Αθήνα συμπαρίσταται”. Ωστόσο, ο Αντ. Σαμαράς ήταν (και παραμένει) αντιμέτωπος με το ενδεχόμενο να καταρρεύσει μέσω... Λευκωσίας η πολιτική στρατηγική του, καθώς έως την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές, η Κύπρος αντιστεκόταν, διαπραγματευόταν δυναμικά και, σε κάθε περίπτωση, κατεδείκνυε προς πάσα κατεύθυνση ότι... δεν χρειάζεται οι δανειστές να έχουν πάντα την τελευταία κουβέντα.
Η ανησυχία του Μαξίμου, λοιπόν, δεν εδράζεται μόνο στο ενδεχόμενο μετάδοσης της κρίσης των κυπριακών τραπεζών στις ελληνικές, αλλά και στο να δημιουργήσει η Λευκωσία ένα πολιτικό προηγούμενο, το οποίο θα δέσει τα χέρια του Αντ. Σαμαρά. Ήδη, σε κατ' ιδίαν συζητήσεις τους, “γαλάζιοι” βουλευτές συνομολογούν πως, αν η Κύπρος πετύχει έστω και κατ' ελάχιστον κάτι καλύτερο από την απόφαση του Eurogroup, “ο Στουρνάρας δεν θα μπορεί να περάσει από τη Βουλή ούτε τροπολογία”.
Διάσταση Σαμαρά - Στουρνάρα
Βεβαίως, η κυπριακή κρίση κατέδειξε και την αποκλίνουσα πολιτική συμπεριφορά των δύο βασικών κυβερνητικών παικτών: του πρωθυπουργού και του υπουργού Οικονομικών.
Ο Αντ. Σαμαράς, έως την ώρα που η “Αυγή” έπαιρνε τον δρόμο για το τυπογραφείο, τηρούσε αιδήμονα σιωπή μη θέλοντας να μπει στο κάδρο των πιέσεων των δανειστών προς την τρόικα. Εξάλλου ο πρωθυπουργός δέχεται ήδη βέλη για την άρνησή του να διαθέσει τα 2 από τα 30 δισ. της ανακεφαλαιοποίησης των κυπριακών τραπεζών, κάτι που του ζήτησε ο Ν. Αναστασιάδης πριν ξεσπάσει η κρίση.
Στον αντίποδα ο Γ. Στουρνάρας δεν είχε κανένα πρόβλημα να ταχθεί στο πλευρό του Βερολίνου. Ο υπουργός Οικονομικών, με δημόσιες δηλώσεις του, ευθυγραμμίστηκε πλήρως με τον Γερμανό ομόλογό του, Β. Σόιμπλε, αφού ακόμη και την περασμένη Πέμπτη, όταν η Λευκωσία ζούσε δραματικές ώρες, εν μέσω φημών για κατάρρευση της Λαϊκής Τράπεζας και με διαδηλωτές να προσπαθούν να εισέλθουν στο κυπριακό Κοινοβούλιο, εκείνος, εξερχόμενος του Μεγάρου Μαξίμου, έβαζε το μαχαίρι στον λαιμό των Κυπρίων λέγοντας ότι “το πρόβλημα πρέπει να λυθεί τώρα, δεν υπάρχει άλλος χρόνος”. Αποδεικνύοντας, μ' άλλα λόγια, ότι η μόνη στήριξη που θα ήταν διατεθειμένος να δώσει στους Κύπριους θα ήταν ένα “δωδεκάρι” στη Eurovision.
