Τελειώνει σήμερα Κυριακή το 7ο Συνέδριο της Νεολαίας Συνασπισμού, ολοκληρώνοντας μια περίοδο που ξεκίνησε τρία χρόνια πριν, καθώς το 6ο Συνέδριο της οργάνωσης είχε διεξαχθεί στα τέλη του Μαρτίου του 2010 στο αμφιθέατρο "Αντωνιάδου" του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών (όπως και το τρέχον), δύο μήνες δηλαδή πριν υπογραφεί από την ελληνική Βουλή το πρώτο Μνημόνιο. Τρία χρόνια μετά, τρία χρόνια σκληρών μαχών ενάντια στην εφαρμοζόμενη πολιτική που πλήττει σφοδρά την ελληνική νεολαία -τα ποσοστά ανεργίας στους νέους αποτελούν αδιάψευστο κριτήριο- το 7ο Συνέδριο της Νεολαίας ΣΥΝ, στις εργασίες του οποίου μετέχουν 460 σύνεδροι απ' όλη την Ελλάδα αλλά κι από τις οργανώσεις του εξωτερικού, αναζητά τρόπους για να αντιστοιχηθεί η "διευρυνόμενη επιρροή των ιδεών και των αξιών της Αριστεράς στους νέους ανθρώπους, με μια ενεργό εμπλοκή αυτών στην υλοποίηση του πολιτικού σχεδίου της ανατροπής και του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού", όπως σημειώνεται στο σχέδιο πολιτικής απόφασης του συνεδρίου. Η "Αυγή" της Κυριακής μίλησε με τις νέες και τους νέους της ριζοσπαστικής Αριστεράς, σε μια προσπάθεια να καταγραφούν οι αγώνες, οι αγωνίες αλλά και οι διαφορετικές απόψεις στο εσωτερικό της οργάνωσης.
Δημήτρης Καραμάνης, Π.Κ. Αμπελοκήπων
Για το συνέδριο της Νεολαίας Συνασπισμού
Το 7ο Συνέδριο της Νεολαίας Συνασπισμού έρχεται σε δύσκολους αλλά ταυτόχρονα όμορφους καιρούς. Μέσα στη δίνη της καπιταλιστικής κρίσης, με τη μνημονιακή πολιτική να έχει βαθύνει τις ταξικές διαιρέσεις ανάμεσα στον κόσμο της εργασίας και το κεφάλαιο, αλλά και μέσα σε ένα πολιτικό περιβάλλον που διαμορφώθηκε από τους αγώνες των τελευταίων χρόνων, οι οποίοι έδωσαν το σύνθημα της ανατροπής και άνοιξαν για πρώτη φορά στη Μεταπολίτευση τον δρόμο για μια κυβέρνηση της Αριστεράς.
Το σχέδιο πολιτικής απόφασης, καθώς και η κουβέντα στις προσυνεδριακές διαδικασίες της οργάνωσης, είναι η συμβολή της Νεολαίας Συνασπισμού στα μεγάλα ανοιχτά ερωτήματα που έχουμε να αντιμετωπίσουμε. Ζητήματα όπως η εκδίπλωση του σχεδίου της εσωτερικής υποτίμησης, ο ρόλος μιας κυβέρνησης της Αριστεράς, η σχέση αυτής με τα κινήματα και η σημασία που έχει για μια στρατηγική για τη νεολαία, η οποία θα μπορεί να εμπνέει, να οργανώνει, να δρα, με απώτερο στόχο την ανατροπή και την κοινωνική χειραφέτηση.
Το συνέδριο της Νεολαίας Συνασπισμού είναι ένας σταθμός συλλογικού προβληματισμού και διαλόγου, πριν ξεκινήσουμε τις διαδικασίες για μια νέα μαζική, νεολαιίστικη οργάνωση της ριζοσπαστικής Αριστεράς. Τη Νεολαία ΣΥΡΙΖΑ. Ο πλούτος των αγώνων, η δημοκρατική κουλτούρα, ο κινηματικός προσανατολισμός και το όραμα του σοσιαλισμού του 21ου αιώνα είναι οι αποσκευές που κουβαλάμε στο νέο ταξίδι που αρχίζουμε την επομένη του συνεδρίου.
Ηλίας Χρονόπουλος, Π.Κ. Εξαρχείων
Η νεολαία πρωταγωνιστής των εξελίξεων
Το 7ο Συνέδριο της Νεολαίας Συνασπισμού δεν έρχεται να αναμασήσει τα αυτονόητα, αλλά να προβάλλει τη ριζική ανανέωση των ερωτημάτων, των σκοπών, των μέσων και των τρόπων, να σηματοδοτήσει τη μετάβαση σε μια νέα φάση για τον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ, να κάνει τη νεολαία πρωταγωνιστή των εξελίξεων στην πάλη για την κυβέρνηση της Αριστεράς, στη μάχη για τον σοσιαλισμό του 21ου αιώνα.
Έρχεται να θέσει τα θεμέλια για μια παρέμβαση που δεν θα μένει στην εκφώνηση των αιτημάτων και των αναλύσεων προς τη νεολαία, αλλά θα στηρίζεται σε μια συλλογική πρακτική αυτοοργάνωσης και δημιουργίας, που θα εμπλέκει πραγματικά στον σχεδιασμό της τους νέους και τις νέες, εντάσσοντάς τους σε μια καθημερινή πρακτική που θα αλλάζει την ίδια την καθημερινότητά τους, μέσα από τους φοιτητικούς συλλόγους, τις συνελεύσεις ανέργων, τα δίκτυα νέων επιστημόνων, τους συνεταιρισμούς, τους αθλητικούς συλλόγους, τα πολιτιστικά στέκια και τα δίκτυα νέων καλλιτεχνών.
Κατ' αυτόν τον τρόπο θα μπορεί να είναι μια οργάνωση πραγματικά νεολαιίστικη, με το δικό της στίγμα, που θα μπορεί να έχει ευρεία απήχηση σε νεολαιίστικο κόσμο, ξεφεύγοντας από τον άχαρο ρόλο να είναι απλά ο "ΣΥΡΙΖΑ των κάτω των τριάντα". Κάτι τέτοιο μάλιστα είναι προϋπόθεση για να αποκτήσει πραγματική γείωση και μαζικότητα και να συμβάλλει ουσιαστικά στο συνολικό πολιτικό σχέδιο του χώρου μπολιάζοντας τον με τη φρεσκάδα, τα όνειρα, τον ενθουσιασμό και τη διάθεση για προσφορά των νέων ανθρώπων.
Λυδία Λιοδάκη, Π.Κ. Ιωαννίνων
"Μέρες παράξενες, θαυμάσιες μέρες"
Το 7ο Συνέδριο της Νεολαίας Συνασπισμού διεξάγεται μέσα σε μια πρωτόγνωρη συγκυρία. Αυτό, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι αποτελεί κορυφαία δημοκρατική και συλλογική διαδικασία, το καθιστά κομβικής σημασίας σταθμό για την οργάνωση, για τη συγκρότηση της Νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ, για τη ριζοσπαστική αριστερά και συνολικά για την κοινωνία.
Συζητώντας για κινηματικές στιγμές που καθόρισαν την ελληνική και παγκόσμια πολιτική σκηνή, φέραμε στο μυαλό μας ιστορίες της πόλης μας που ζήσαμε ή που ακούσαμε από μεγαλύτερους. Τη λάμψη της εξέγερσης του Δεκέμβρη του '08, τις συνελεύσεις των Αγανακτισμένων της κεντρικής πλατείας, τις μαζικές απεργιακές συγκεντρώσεις και τα πανεκπαιδευτικά συλλαλητήρια του 2006-07. Από τις κινήσεις για την υπεράσπιση των δημοσίων χώρων και τον αγώνα ενάντια στη δημιουργία ΧΥΤΑ στο Ελληνικό, μέχρι την απεργία πείνας των μεταναστών εργατών γης στο Καλπάκι και τις μεγάλες αντιφασιστικές διαδηλώσεις του 2007, η Νεολαία Συνασπισμού έδωσε μία σειρά από μάχες, μικρές και μεγάλες, "αλληλομολύνθηκε" με κοινωνικά κινήματα, επέδρασε στο εσωτερικό τους. Αν συζητάμε για όλα αυτά δεν είναι επειδή μας αρέσει να απαριθμούμε νίκες και ήττες, ούτε γιατί πιστεύουμε ότι έχουμε βρει τη "συνταγή" για τις ανατροπές του μέλλοντος. Επεξεργαζόμαστε τα αποτελέσματα των κοινωνικών αγώνων του παρελθόντος γιατί καλούμαστε σήμερα να αναδιαμορφώσουμε τις αιχμές μιας αυτόνομης στρατηγικής για τη νεολαία, με όρους κοινωνικής χρησιμότητας και χειραφέτησης.
Χαρούλα Μάντη, Π.Κ. Σπουδάζουσας Ξάνθης
"Η αλληλεγγύη είναι το όπλο όλων μας"
Το τελευταίο διάστημα, λίγο πριν από τις εκλογές του Μαΐου, ζήσαμε μια πρωτόγνωρη κατάσταση ακόμα και για μας που ξέραμε πως εκείνη η κυβέρνηση δεν γνώριζε κανένα όριο. Σε ένα παραλήρημα, λοιπόν, ωμής βίας και παραλογισμού ξεκίνησαν πιο έντονα στην Αθήνα αλλά και σε ολόκληρη την Ελλάδα οι επιχειρήσεις σκούπας στα πλαίσια της αστυνομικής επιχείρησης "Ξένιος Ζευς", όπου συνελήφθησαν εκατοντάδες μετανάστες και οδηγήθηκαν σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας σε κέντρα κράτησης. Κάπως έτσι σε ένα ταξίδι με αβέβαιο προορισμό και τέλος έφθασαν στην Ξάνθη μετανάστες από όλα τα μέρη του κόσμου.
Ο αγώνας μας για το οριστικό κλείσιμο των κέντρων κράτησης ήταν δεδομένος και σταθερός, όμως οι συνθήκες κάτω από τις οποίες θα ζούσαν αυτοί οι άνθρωποι, η μη χρήση βίας, η παροχή ιατροφαρμακευτικής βοήθειας, το δικαίωμα σε ενημέρωση από δικηγόρους ήταν ερωτήματα που έχριζαν απάντησης σε χρόνο ενεστώτα.
Τόσο το κόμμα όσο και η νεολαία ξεκίνησαν να αναλαμβάνουν δράσεις οι οποίες άρχισαν με τη συλλογή φαρμάκων και ρούχων και έφτασαν μέχρι στο να καταφέρουμε να πραγματοποιήσουμε μαθήματα ελληνικών στους μετανάστες. Κάθε απόγευμα, λοιπόν, σε δύο αίθουσες με μαθητές από το Πακιστάν, το Αφγανιστάν, την Ακτή Ελεφαντοστού, την Ινδία με ανθρώπους από 18 μέχρι 40 χρόνων διδάσκουμε ελληνικά και διδασκόμαστε πώς η ανάγκη ξεπερνά κάθε εμπόδιο και πώς η αλληλεγγύη είναι το όπλο όλων μας.
Ορέστης Χριστοδούλου, ΠΚ Πάτρας
"Πού πετύχαμε και πού αποτύχαμε"
Θα ξεχωρίσω 2 εγχειρήματα του τελευταίου διαστήματος στην πόλη μας, ένα που πέτυχε και ένα που απέτυχε. Θα ξεκινήσω με τα δίκτυα αλληλεγγύης και το παράδειγμα του κοινωνικού ιατρείου. Κάποιος θα μπορούσε να ξεχωρίσει ότι για αρκετούς ανθρώπους ικανοποιείται μία βασική ανάγκη, η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Κοιτώντας την πραγματικότητα αντιλαμβάνομαι ότι το μεγάλο πρόβλημα παραμένει. Αλλά είναι ενδιαφέρον να παρακολουθείς μία συνέλευση ανθρώπων που τονίζουν ότι δεν κάνουν φιλανθρωπία και κοιμούνται ήσυχοι, αντίθετα προτείνουν έναν άλλο τρόπο οργάνωσης της κοινωνίας και της ζωής μας, με την αξία της αλληλεγγύης αντιπαραθετικά στον ανταγωνισμό-κανιβαλισμό που προτείνουν οι από πάνω. Μένει να βρούμε ένα εκατομμύριο άλλους τέτοιους τρόπους να αμφισβητούμε τη ζωή που μας επιβάλλουν.
Προβληματίζομαι όμως για την αδυναμία της οργάνωσής μας στην Πάτρα να οργανώσει την αντίσταση των ανέργων νέων (ημών των ιδίων συμπεριλαμβανομένων), αν αναλογιστούμε τον κοινωνικό αποκλεισμό που συντελείται απέναντι σε μία ολόκληρη γενιά. Γιατί δεν εξεγείρονται οι προλετάριοι, το ερώτημα. Και τι να κάνουμε γι αυτό; Ναι, στο συνέδριο θα συζητήσουμε κυρίως για αυτά που αποτύχαμε να κάνουμε. Θα αναλύσουμε, παρόλα αυτά, τις τομές που κάναμε στην παρέμβασή μας, ώστε να ακουμπήσουμε την κοινωνία, ακόμα και την κυβέρνηση της αριστεράς. Και έχουμε έναν μεγάλο στόχο γι αυτό το συνέδριο. Θα κατακτήσουμε την κουλτούρα να συζητάμε και να ζυμωνόμαστε πολιτικά χωρίς τις παθογένειες της ως τώρα Αριστεράς, θα κατακτήσουμε τη δημοκρατία.
Πέτρος Μαρκόπουλος, Π.Κ. Ηλεκτρολόγων - Χημικών μηχανικών ΕΜΠ
Το κοινωνικό φροντιστήριο του ΕΜΠ
Εδώ κι ενάμιση περίπου χρόνο λειτουργεί στη σχολή Ηλεκτρολόγων Μηχανικών του ΕΜΠ ένα πρωτότυπο κοινωνικό φροντιστήριο από φοιτητές για μαθητές. Ο αγώνας ενάντια στον νόμο Διαμαντοπούλου είχε δημιουργήσει στον αγωνιζόμενο φοιτητικό κόσμο μια ανάγκη να συνδεθεί με τα υπόλοιπα πληττόμενα κοινωνικά στρώματα. Την ανάγκη αυτή κάλυψε η πρότασή μας στη γενική συνέλευση του φοιτητικού μας συλλόγου για διεξαγωγή δωρεάν μαθημάτων σε μαθητές που δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να παρακολουθήσουν κάποιο φροντιστήριο. Χωρίς να υπερασπιζόμαστε με κανέναν τρόπο την παραπαιδεία, αντιληφθήκαμε την πρωτοβουλία μας αυτή ως έναν τρόπο κάλυψης μιας υλικής ανάγκης πολλών οικογενειών. Ταυτόχρονα είναι ένας τρόπος να αναδείξουμε τα αδιέξοδα του καταρρέοντος, εξαιτίας των μνημονιακών πολιτικών, εκπαιδευτικού συστήματος αλλά και την ανάγκη για δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση. Από την πρώτη στιγμή ξεκαθαρίσαμε πως δεν αποτελεί βοήθεια από τον "ισχυρό" προς τον "αδύναμο", αλλά μια δομή αλληλεγγύης στον αντίποδα της μιντιακής φιλανθρωπίας.
Στο διάστημα λειτουργίας της, η πρωτοβουλία κατάφερε να εμπλέξει πολλούς φοιτητές και να βοηθήσει μερικές δεκάδες μαθητές και μας προσφέρει πλούσια εμπειρία: Για το πώς μπορούμε να γίνουμε κοινωνικά χρήσιμοι, πώς οι δομές αλληλεγγύης εντάσσονται στον τρόπο παρέμβασής μας στους κοινωνικούς χώρους αλλά και πώς μπορούν να οργανώνονται δημοκρατικά και να πολιτικοποιούν τους εμπλεκόμενους.
Νεφέλη Σαμιακού, Π.Κ. Αμπελοκήπων
Για το Δίκτυο Επισφαλώς Εργαζομένων - Ανέργων
Το Δίκτυο Επισφαλώς Εργαζομένων - Ανέργων δημιουργήθηκε μέσα σε μια περίοδο που η επισφάλεια αποτελεί το βασικό χαρακτηριστικό των εργασιακών σχέσεων και τα πλέον στοιχειώδη δικαιώματα των εργαζομένων εξασθενούν όλο και περισσότερο. Κομβικό σημείο υπήρξε η επίθεση στην Κωνσταντίνα Κούνεβα, μια γυναίκα μετανάστρια και συνδικαλίστρια, που το 2008 μπορεί να αποτελούσε μια εξαίρεση, ένα μεμονωμένο γεγονός, άλλα πλέον οι επιθέσεις από τις τελευταίες κυβερνήσεις σε βάρος εργαζομένων και συνδικαλιστών έχουν γίνει ο κανόνας. Σήμερα η ανασφάλιστη ακόμα και απλήρωτη εργασία, ιδιαίτερα στα στρώματα της νεολαίας, έχει γίνει καθημερινότητα. Λέξεις όπως ωράριο, υπερωρίες, αποζημίωση τείνουν να εξαφανιστούν. Επιπλέον, στο όνομα της μείωσης του κόστους εργασίας, χρησιμοποιώντας ως πρόσχημα τη διαρκή οικονομική κρίση και την πτώση των κερδών, κάθε νέος εργαζόμενος είναι ένας εν δυνάμει άνεργος, καθώς οι απολύσεις αποτελούν την εύκολη λύση των εργοδοτών.
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον της επισφάλειας και της συνεχώς αυξανόμενης ανεργίας το Δίκτυο Επισφαλώς Εργαζομένων - Ανέργων επιδιώκει την παρέμβαση σε χώρους εργασίας για την ανατροπή των σχεδίων της εργοδοσίας για περαιτέρω επισφαλείς εργασιακές σχέσεις, ιδιαίτερα όπου δεν υπάρχει συγκροτημένη σωματειακή δομή και αγωνίζεται για τη δημιουργία σωματείων με τη λογική ότι μόνο με τη συλλογική δράση υπάρχει δυνατότητα ανακοπής της εργοδοτικής αυθαιρεσίας.
Συραγώ Λιάτσικου, Π.Κ. Θεσσαλονίκης
Η Νεολαία Συνασπισμού μέσα από το κίνημα ενάντια στα μεταλλεία χρυσού
Το προηγούμενο διάστημα, το κίνημα ενάντια στο "χρυσό θάνατο" στις Σκουριές Χαλκιδικής ήταν μια από τις μεγαλύτερες μάχες που έδωσε -και συνεχίζει να δίνει- η ριζοσπαστική Αριστερά στον δρόμο για την ανατροπή. Η Νεολαία Συνασπισμού, έδωσε το δυναμικό "παρών" σε όλες τις διαδηλώσεις σε Χαλκιδική, Θεσσαλονίκη και Αθήνα, αποτέλεσε ζωτικό κομμάτι της πολυεπίπεδης αυτής σύγκρουσης, σεβόμενη την αυτονομία του κινήματος, έχοντας τα μάτια στραμμένα στις ανάγκες της κοινωνίας, σε έναν αγώνα για τη γη και την ελευθερία.
Από την πρώτη κιόλας στιγμή, διαπιστώσαμε πως στην περίπτωση των μεταλλείων χρυσού στη Χαλκιδική ξεδιπλώνεται μπροστά μας ολόκληρο το νεοφιλελεύθερο σχέδιο: εγχώριο και διεθνές κεφάλαιο, με τις πλάτες του ελληνικού κράτους και όχημα ένα τεράστιο οικονομικό σκάνδαλο, δεν διστάζουν να στερήσουν τα δάση, τη γη, το νερό, ακόμα και τις δουλειές της τοπικής κοινωνίας για ένα κομμάτι... χρυσό. Η κρατική καταστολή δεν θα μπορούσε να μην συμπληρώνει το παζλ της ταξικής επίθεσης, αγγίζοντας την πιο άγρια έκφανσή της: απαγωγές, προσαγωγές, ξύλο, χημικά, πολιορκία του χωριού.
Δεν θα μπορούσαμε να λείπουμε από αυτόν τον αγώνα. Σ' αυτό το βουνό η αλληλεγγύη παίρνει σάρκα και οστά, πηγάζει από όλους και καταλήγει σε όλους. Υπάρχει ακόμη και μια δέσμευση από πλευράς μας. Δεν θα εγκαταλείψουμε ποτέ τη μάχη αυτή, αν δεν κερδίσει.
Αλέξανδρος Ζαχιώτης, Π.Κ. Ναυπηγών - Μηχανολόγων ΕΜΠ
Κομμουνισμός, ο δικός μας κόσμος
Σε αυτό το συνέδριο καλούμαστε να συζητήσουμε για έναν διαφορετικό τρόπο να οργανώσουμε την καθημερινότητα . Να φύγουμε από ένα μοντέλο που ήθελε τις αριστερές νεολαίες να είναι "πρωτοπορία" μέσα στους νέους και να γίνουμε κομμάτι της οργάνωσης των νέων σε μια κατεύθυνση ριζοσπαστικοποίησης των όρων ζωής μας. Να δράσουμε κόντρα στην αδράνεια που προκαλεί το κυρίαρχο πρότυπο αλλά και το βάρος του συνολικού αδιεξόδου και να βάλουμε τη νεολαία σε κίνηση μέσα από τις συλλογικές διαδικασίες που θα στρατεύουν τους νέους και τις νέες σε μια προσπάθεια συλλογικής και ανατρεπτικής δημιουργίας, για να γίνουμε πραγματικά η "χαμένη γενιά" του νεοφιλελευθερισμού: η γενιά που δεν θα προσφέρει τις γνώσεις, τις δεξιότητες, τα ταλέντα, την όρεξη, την έμπνευση, τον ενθουσιασμό και το μεράκι της στον καπιταλισμό, με αντάλλαγμα την ατομική ανέλιξη, αλλά θα τα στρατεύσει στο όραμα της κοινωνικής απελευθέρωσης με αντάλλαγμα τη συλλογική ολοκλήρωση. Αυτές οι μέρες είναι ωραίες μέρες. Είναι μέρες ελευθερίας. Είναι μέρες που ακριβώς επειδή δεν έχουμε να χάσουμε τίποτα, μπορούμε να διεκδικήσουμε τα πάντα. Η κομμουνιστική προοπτική δεν είναι για μας μια αναβίωση των χαμένων υποσχέσεων του νεοφιλελευθερισμού. Είναι η ενεργή εμπλοκή μας σε μια υπόθεση που μας ξεπερνά και γι' αυτό το λόγο μας ολοκληρώνει. Στην υπόθεση της κοινωνικής απελευθέρωσης. Στην υπόθεση της πάλης για έναν κόσμο των αναγκών, της αξιοπρέπειας, της αλληλεγγύης. Το δικό μάς κόσμο. Τον κομμουνισμό.
