Ορισμένοι ας ξαναδιαβάσουν την Ιστορία: Η Αριστερά συνεχίζει να υπάρχει και να καθορίζει εξελίξεις μέσα και από ήττες, από διασπάσεις, από ιδεολογικές διαμάχες, αλλά και μέσα από συνθέσεις, από νέες επεξεργασίες, από προσθήκες, από ανανέωση. Από νέες νίκες. Στη δεύτερη φάση βρισκόμαστε σήμερα…
Λυπούμαστε σφόδρα που αφήνουμε τους διάφορους «αντικειμενικούς παρατηρητές» να προαναγγέλλουν συγκρούσεις, διασπάσεις, ηττοπάθεια κ.λπ., που «δυστυχώς» δεν προκύπτουν…
Ξέρουμε καλά ότι ο σύντροφός μας Αλέξης Τσίπρας σήκωσε στις πλάτες του μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης από ό,τι του αναλογούσε. Τιμούμε τη μέχρι σήμερα προσφορά του και ξέρουμε καλά ότι το κεφάλαιο Τσίπρας δεν έκλεισε οριστικά (πώς θα μπορούσε, άλλωστε, να κλείσει για έναν πολιτικό ηγέτη στα 49 του χρόνια)…
Μερίδιο ευθύνης έχουμε όλοι μας και πρέπει να το αναλάβουμε. Όχι τυπικά, αλλά ουσιαστικά. Αυτό σημαίνει να συζητήσουμε τα αίτια της ήττας, να αποφασίσουμε πώς θα επανασυνδεθούμε με την κοινωνία, να επεξεργαστούμε ένα σύγχρονο πρόγραμμα και να εκλέξουμε εκείνους που θα υπηρετήσουν αυτό το σχέδιο χωρίς προσωπικές πολιτικές.
Πορευόμαστε ενωμένοι και αναζητούμε τον κοινό βηματισμό όχι τυπικά, αλλά ουσιαστικά - πολιτικά, ιδεολογικά. Η πορεία που έχει αποφασιστεί από τα κομματικά όργανα του ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να μας οδηγήσει σε νέες συνθέσεις, χωρίς να κρύβουμε τα προβλήματα. Ενότητα δεν σημαίνει απλώς να είμαστε όλοι στο ίδιο κόμμα, στο ίδιο ψηφοδέλτιο. Ενότητα σημαίνει να κινούμαστε όλοι στην ίδια κατεύθυνση, να έχουμε κοινές ανησυχίες και κοινή δράση.
Η νέα Αριστερά πρέπει να μιλήσει και με λέξεις που στο παρελθόν τις προφέραμε «δειλά» διότι κάποιοι τις θεωρούσαν «δεξιές και νεοφιλελεύθερες». Οι λέξεις «ανάπτυξη», «νέος πλούτος», «κερδοφορία» κ.λπ. όταν συνοδεύονται με τις έννοιες του δίκαιου διαμοιρασμού, της κοινωνικής ευαισθησίας και της βιωσιμότητας είναι κυριολεκτικά «δικές μας», αριστερές λέξεις και έννοιες.
Η νέα Αριστερά πρέπει να περιγράψει με σαφήνεια το «νέο κράτος» που οραματίζεται. Ένα κράτος στην υπηρεσία του πολίτη και της δικαιοσύνης. Ένα κράτος ευέλικτο και αποτελεσματικό. Όχι ένα κράτος-δυνάστη, όχι ένα κράτος-ιδιοκτησία δεξιών και νεοφιλελεύθερων αντιλήψεων, ένα «βαθύ κράτος» που να έχει αποκτήσει δεσμούς εξάρτησης με πολιτικοοικονομικά κέντρα εξουσίας…
Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να ενεργοποιήσει όλα τα μέλη του και τους φίλους του. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί και δεν πρέπει να είναι ένας κομματικός μηχανισμός που «αναθέτει» σε κάποιους να τον εκπροσωπήσουν. Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να είναι εκείνος ο πολιτικός χώρος που συζητά, αποφασίζει, δρα και παρεμβαίνει στην κοινωνία.
Είναι αυτονόητο πως όλοι εμείς (και εγώ) που είμαστε στην Αριστερά και στον ΣΥΡΙΖΑ δεκαετίες θα συνεχίσουμε να είμαστε παρόντες από όποιο πόστο μας ανατεθεί. Στην Αριστερά δεν μπήκαμε για τα οφίκια και τα παράσημα. Ε, όλοι εμείς που αποφασίσαμε να διαθέσουμε τον εαυτό μας για τις ιδέες μας σήμερα θα επιδιώξουμε να είμαστε οι εγγυητές της ενότητας και της ανανέωσης.
Οπως έγραψε και ο Κώστας Βάρναλης:
«Ενας δεν είμαι, μα χιλιάδες!
Όχι μονάχα οι ζωντανοί -
κ’ οι πεθαμένοι μ’ ακλουθάνε
σε μια αράδα σκοτεινή».
* Ο Γιάννης Μπαλάφας είναι πρ. βουλευτής Β3 Νότιου Τομέα Αθηνών του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ.
