"Τις ημέρες αμέσως μετά την εκδήλωση στο Ίδρυμα Καραμανλή, ο Αντ. Σαμαράς ανέπτυξε -δις, σημειωτέον- τη θεωρία (του) περί των δύο άκρων, στρίβοντας έτσι και πάλι το τιμόνι δεξιότερα": την επισήμανση αυτή έκαναν κύκλοι της αξιωματικής αντιπολίτευσης, αναδεικνύοντας έτσι και τον χαρακτήρα που έχει προσδώσει στη Ν.Δ. ο σημερινός αρχηγός της.
Προσωπικότητες, φυσικά, όπως αυτή του... εκπαιδευτικού και "αντικειμενικού ερευνητή της Ιστορίας", όπως ο ίδιος ο σύμβουλος του αναπληρωτή υπουργού Εσωτερικών αυτοπροσδιορίζεται στο εξώδικο που απέστειλε στην εφημερίδα μας, είναι απολύτως αναγκαίες στον κομματικό και κυβερνητικό μηχανισμό του Αντώνη Σαμαρά για την υλοποίηση των εντολών και των ιδεών του.
Ένας φίλος, από τα παλιά, του σημερινού πρωθυπουργού διορίστηκε τον περασμένο Σεπτέμβριο στο εν λόγω γραφείο, κατ' εντολήν του προστάτη του προφανώς. Εξ ου και η αφωνία που υπέστη ο Χ. Αθανασίου, που ακόμη και όταν προκλήθηκε από το ΠΑΣΟΚ να εκδώσει ανακοίνωση, προτίμησε τη σιωπή...
Αλλά και οι ανακοινώσεις ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜ.ΑΡ. για το θέμα, με τις οποίες καλούσαν την... κυβέρνηση (!) να αποπέμψει τον εν λόγω σύμβουλο, εκδόθηκαν με καθυστέρηση και κατόπιν πίεσης από τον ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ, κυρίως όμως βγήκαν για τα... μάτια του κόσμου. Γιατί, τι άλλο να υποθέσει κανείς όταν διαπιστώνει ότι την επομένη κιόλας το αίτημά τους εγκαταλείφθηκε, προφανώς γιατί οι εξηγήσεις που κατ' ιδίαν έδωσε ο υψηλός προστάτης του Ι. Κωτούλα αποδείχθηκαν περισσότερο ισχυρές. (Σε μια συγκυβέρνηση, εξάλλου που όλα δικαιολογούνται με την εξήγηση της σωτηρίας της χώρας, το συγκεκριμένο δεν θα μπορούσε να αποτελεί εξαίρεση).
Τα γραπτά όμως του υπουργικού συμβούλου και πρωθυπουργικού φίλου δυστυχώς για εκείνον μένουν - το χειρότερο όμως είναι ο διεθνής αντίκτυπος στην εικόνα της χώρας. "Οι αναθεωρητές της ναζιστικής θηριωδίας και του Ολοκαυτώματος δεν μπορούν να έχουν θέση στην υπηρεσία της ελληνικής πολιτείας", υπογράμμισε το Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο Ελλάδος, ανακοίνωση που θα έκανε κάποιους πρωθυπουργικούς συμβούλους με έδρα το Μέγαρο Μαξίμου να φρίξουν. Ενώ τη γενοκτονία των Εβραίων της Θεσσαλονίκης κατά τη διάρκεια της, κατά Ι. Κωτούλα, "μεγάλης επανάστασης" υπενθύμισε και η Ισραηλιτική Κοινότητα της πόλης.
