Αποφάσισε χθες το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο της Ε.Ε. κατά της ισπανικής νομοθεσίας για τις υποθήκες, υποστηρίζοντας πως ο νομικός καθορισμός διαδικασιών έξωσης χρεωμένων πολιτών που κηρύττουν χρεωκοπία παραβιάζει την ευρωπαϊκή οδηγία για την προστασία των καταναλωτών. Η απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου δεν δεσμεύει την Ισπανία να αλλάξει την νομοθεσία της, αλλά οι Ισπανοί δικαστές οφείλουν στο εξής να τη λαμβάνουν υπόψη ως δεδικασμένο.
Υπολογίζεται ότι 350.000 άνθρωποι στην Ισπανία έχουν ήδη υποστεί έξωση ή βρίσκονται πολύ κοντά καθώς δεν μπορούν να αποπληρώσουν τα δάνειά τους. Σημειώνεται πως το ποσοστό ανεργίας στην Ισπανία, που σφυροκοπείται από την κρίση, ξεπερνά το 26%.
Οι Ισπανοί που κηρύσσουν πτώχευση δεν μπορούν να διακανονίζουν τις οφειλές τους απλώς παραδίδοντας τις κατοικίες τους στην εκάστοτε τράπεζα, αντίθετα συνεχίζουν να είναι οφειλέτες για ολόκληρο το ποσό του δανείου τους. Η ισχύουσα νομοθεσία στην Ισπανία, επιπλέον, δεν επιτρέπει στους δικαστές να αναστέλλουν τις εξώσεις στη διάρκεια ερευνών για το εάν και κατά πόσον οι υποθήκες ή τα δάνεια για την αγορά κατοικίας ή άλλων ακινήτων περιέχουν καταχρηστικούς όρους, σημείωσε στο σκεπτικό του το Δικαστήριο, που έχει την έδρα του στο Λουξεμβούργο.
Η απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου της Ε.Ε. βασίστηκε σε μία αγωγή που είχε γίνει το 2011 και την οποία χειρίζεται ένα δικαστήριο στη Βαρκελώνη. Ο ενάγων, Μοχάμεντ Αζίζ, είχε μηνύσει την τράπεζα CatalunyaCaixa διότι του είχε κάνει έξωση επειδή δεν πλήρωνε το στεγαστικό του δάνειο. Η υπόθεση έφτασε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο της Ε.Ε. Το ερώτημα που τέθηκε ήταν εάν και κατά πόσον είναι συμβατή η ισπανική νομοθεσία με το κοινοτικό δίκαιο.
Περισσότεροι από 15 άνθρωποι έχουν αυτοκτονήσει στην Ισπανία εξαιτίας εξώσεων λόγω δανείων, υποθηκών ή απλήρωτων ενοικίων από το 2010. Μία κίνηση πολιτών συγκέντρωσε 1,4 εκατ. υπογραφές για να πιέσει την κυβέρνηση να εναρμονίσει την ισπανική νομοθεσία με αυτή που ισχύει στις ΗΠΑ και χώρες της Ε.Ε. και να σταματήσει αυτή, λαίλαπα εξώσεων. Η κυβέρνηση από την πλευρά της αναμένεται να κάνει πιο μικρής σημασίας τροποποιήσεις στο νομικό πλαίσιο, όπως να προωθήσει τη διατήρηση των επιτοκίων για τα στεγαστικά δάνεια σε χαμηλό επίπεδο ή να επεκτείνει τις προθεσμίες έξωσης.
